«Συνωστισμός» ανιστόρητων και «εθνοκάθαρση» κρετίνων
Το Παρθένι είναι ένα χωριουδάκι κοντά στη Σαφράμπολη στην ευρύτερη περιοχή της Τραπεζούντας. Ο Γιώργος Ανδρεάδης, ένας Έλληνας προκομένος νοικοκύρης, από τους προύχοντες του χωριού, διαισθανόμενος τη φονική καταιγίδα που έρχεται με τους αφιονισμένους οσμανλήδες επιχειρεί να οργανώσει τη σωτηρία και την απόδραση της πενταμελούς οικογένειάς του (της νεαρής συζύγου του Ολγας και των τριών ανηλίκων παιδιών τους)... από την επελαύνουσα συμφορά.
Δυστυχώς, τον προλαβαίνουν τα αλλόφρονα και αλαλάζοντα στήθη των κτηνανθρώπων. Από την πενταμελή οικογένειά του διασώζονται μόνο τα δύο μέλη. Η σύζυγός του Ολγα και το μεγαλύτερο από τα τρία ανήλικα παιδιά του, η κορούλα του Ελένη. Οι δυο τους, μόνες τους και απροστάτευτες, πήραν τον δρόμο του μαρτυρίου και του ξεριζωμού και βρέθηκαν ύστερα από μύριες όσες κακουχίες και περιπέτειες στα προσφυγικά αντίσκηνα της Σκύδρας.
Στη συνέχεια, η μοίρα τις οδήγησε στη Βέροια και από εκεί στη Θεσσαλονίκη όπου και κατέληξαν οριστικά. Η νεαρή χήρα και μητέρα -άξια υφάντρα- έπιασε δουλειά στο γνωστό εργοστάσιο ΥΦΑΝΕΤ και μεγάλωσε μόνη της την ορφανή κορούλα της. Ο Γιώργος Ανδρεάδης είναι ο παππούς που δεν γνώρισα, η Ολγα είναι η αγαπημένη μου γιαγιά που με βοήθησε να σπουδάσω και η κόρη της, η πολυαγαπημένη μου μάνα στην οποία οφείλω πολλά. Αποδείχθηκε μια προσφυγοπούλα-παλικάρι που στήριξε ολόκληρη την οικογένεια και συμπαραστάθηκε στον άρρωστο σύζυγό της. Χρόνια ολόκληρα στα καπνομάγαζα της Θεσσαλονίκης για το μεροκάματο της φτώχειας...
Αυτό είναι το προσωπικό μου βίωμα, ο πόνος μου, καθώς και ο καημός μου από τις χαμένες πατρίδες και την προσφυγιά. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες εκατοντάδες χιλιάδες ελληνικές οικογένειες με δεύτερης και τρίτης γενιάς πρόσφυγες.
Γιατί σας ανέφερα αυτό το ιστορικό; Απλά για να με δικαιολογήσετε, όπως το κάνατε πιστεύω και την πρώτη φορά που είχαμε το ίδιο "κρούσμα", με εκείνη την ανυπόφορη και ανεκδιήγητη Ρεπούση. Τότε που ξέφυγα σε ακραίους χαρακτηρισμούς σε βάρος της, για τις θέσεις που θα πάρω και αυτή τη φορά απέναντι στον απίστευτο αυτό πολιτικό που δεν έξυσε αλλά έγδαρε στην κυριολεξία πληγές που δεν έχουν κλείσει και ούτε θα κλείσουν ποτέ. Το ότι βέβαια παραμένει ακόμη στην υπουργική του θέση θεωρείται εθνικά, πολιτικά και ηθικά απαράδεκτο. Το ότι επίσης κάποιοι εινστρούχτορες και τηλεοπτικά λαμόγια συμπλέουν με τις αρρωστημένες ιδεοληψίες του και επιχειρούν να τον καλύψουν και αυτό κρίνεται άθλιο και γελοίο.
Επειδή δεν θα ήθελα να προχωρήσω και να αντιπαρατεθώ με αυτά τα αρρωστημένα τάχα μου δήθεν επιστημονικά σκουπίδια με τις απίστευτες ονειροφαντασιώσεις που προβάλλουν, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα εκτραπώ, σας παραθέτω ένα μικρό "απόσπασμα" από το σχόλιο ενός ειδικού επί του θέματος, με την επισήμανση ότι πλέον παρατηρείται εδώ και καιρό ένας επικίνδυνος "συνωστισμός" ανιστόρητων και ως εκ τούτου μία άμεση ανάγκη "εθνοκάθαρσης" των κρετίνων που ομαδοποιούνται:
"Ο κ. Φίλης τυγχάνει να είναι ο Υπουργός Παιδείας -περί Θρησκευμάτων ουδείς λόγος- ο οποίος έχει την πολιτική ευθύνη για την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων, εντός και εκτός συνόρων. Οταν, λοιπόν, πιστεύει, δηλώνει και διαλαλεί ότι η γενοκτονία των Ποντίων, δηλαδή, η συστηματική και καλά σχεδιασμένη ολοκληρωτική εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου, είναι εθνοκάθαρση, δηλαδή, μαζική εκδίωξη των Ελλήνων από τον Πόντο εξαιτίας γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων, τότε αγνοεί -αν και φοιτητής της νομικής- ότι η εθνοκάθαρση στερείται ρητής νομικής αναγνώρισης και συντάσσεται με την τουρκική εξωτερική πολιτική. Τόσες σφαγές, τόσες εξορίες, τόσα "αμελέ ταμπουρού" από το 1914 έως το 1923, διαγράφηκαν από τον κ. Φίλη με μία και μόνο λέξη. Οι 380.000 Έλληνες του Πόντου που έχασαν τη ζωή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε κακουχίες, σε ατελείωτες πορείες στα βουνά, σε βασανιστήρια, από πείνα και δίψα, βάσει του προμελετημένου εγκλήματος των νεότουρκων, δεν συγκινεί τον κ. Φίλη και τους ομοίους του".
ΥΓ. Συγχαρητήρια στον στρατηγό Φράγκο Φραγκούλη, στον δικηγόρο Μπάμπη Αποστολίδη, στον Κλάους και στην κ. Σαχινίδου. Λυπούμαστε ειλικρινά για τον συμπαθέστατο κ. Αμανατίδη για τον οποίο τρέφαμε μεγάλη εκτίμηση. Δεν έπρεπε να συμπλεύσει στην προσπάθεια συγκάλυψης του "εγκλήματος".
