Συγκρίσεις που οδηγούν στο πουθενά

Το επίτευγμα του Κόμπι Μπράιαντ επανέφεραν στο προσκήνιο τη καθιερωμένη σύγκρισή του με τον Μάικλ Τζόρνταν. Αυτή είναι προϊόν της σκέψης (κυρίως) των νεαρών που είτε δεν πρόλαβαν την «αυτού μεγαλειότητα» είτε δεν διέθεταν την μπασκετική αντίληψη για να αναγνωρίσουν το μέγεθος του «Air». Για τους δημοσιογράφους, οι συγκρίσεις αθλητών εντάσσονται στις αγαπημένες συνήθειές τους, γνωρίζουν ότι κάνουν «κλικ» στον κόσμο, μέσα από τη διαφωνία κερδίζουν αναγνώστες, ακροατές κλπ.

Στο δικό μας χωριό, δεν ήταν λίγες οι φορές όπου «θαρραλέοι» συνάδελφοι επιδίωξαν να βάλουν στην ίδια ζυγαριά τους Νίκο Γκάλη, Δημήτρη Διαμαντίδη. Επιχειρηματολογώντας υποστήριξαν ότι ο 3D έχει να επιδείξει και τη κατάκτηση τεσσάρων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων με τον Παναθηναϊκό, σε αντίθεση με τον «Νικ» που ωστόσο προκάλεσε αθλητική και ιδεολογική επανάσταση στην Ελλάδα αναγκάζοντας το συντριπτικό ποσοστό των Ελλήνων φιλάθλων να δηλώνουν «Άρης» στο μπάσκετ για κάμποσα χρόνια. Ο ένας συνέχισε μια παράδοση, ο άλλος τη δημιούργησε. Πέραν ασφαλώς του ότι επρόκειτο για δύο διαφορετικές περιπτώσεις παικτών.

Όπως και να’ χει όμως, αυτές οι συγκρίσεις δεν οδηγούν πουθενά. Είναι άτοπες. Κάθε γενιά έχει τους δικούς τους ήρωες. Και ουδεμία διάθεση έχει τον συγκρίνει με οποιονδήποτε άλλον.

Αυτό ισχύει και στη περίπτωση Μπράιαντ-Τζόρνταν. Ο τελευταίος ήταν κάτι μοναδικό, ανεπανάληπτο, ασύλληπτο. Μπροστά του, κάθε παίκτης μοιάζει πολύ μικρός για να συγκριθεί μαζί του.

* Για τον Άρη, ο σημερινός αγώνας με τον Παναθηναϊκό έχει πολύ μικρότερη σημασία σε σχέση με αυτόν με τα Τρίκαλα στο Παλέ στις 27 Δεκεμβρίου. Δεν παύει όμως να είναι ένα παιχνίδι στο οποίο ο Άρης πρέπει να καταθέσει αγωνιστικά πειστήρια.

* Τελικά υπάρχουν και χειρότερα. Οι φίλοι του Άρη δεν εκτίμησαν τη παρουσία της ομάδας στην Ευρωλίγκα, τώρα αναπολούν εκείνες τις στιγμές. Χθες, ο προπονητής της Μάλαγα, Χουάν Πλάθα, αναρωτήθηκε… «τι στο διάολο θέλετε;», διότι δεν επιβραβεύεται ότι η ομάδα του είναι στη κορυφή της Ισπανίας και στο Top16 της Ευρωλίγκα. Φαίνεται ότι μηδενιστές υπάρχουν παντού. Και συνήθως, δεν πηγαίνουν στα γήπεδα.

* Ο Σάσα Βεζένκοφ είναι μέσα στους 10 υποψήφιους για το βραβείο του καλύτερου νεαρού Ευρωπαίου παίκτη. Και μόνο το γεγονός ότι συμπεριλήφθηκε στη κορυφαίας 10αδα, σημαίνει πολλά.