Συγκλονιστικοί οι Βιεϊρίνια, Κρέσπο κόντρα σε θεούς και δαίμονες
Οταν, σε απόλυτη ηρεμία, βλέπεις σε βίντεο έναν αγώνα, μπορείς να βγάλεις περισσότερα συμπεράσματα γιατί έχεις την άνεση να δεις περισσότερα πράγματα από όσα στη “ζωντανή” εξέλιξή του.
Κάθισα επίτηδες να δω σε μαγνητοσκόπηση το ΠΑΟΚ -Πανιώνιος για να σιγουρευτώ για το τι έγινε στις επίμαχες φάσεις, για να “μελετήσω” τις αποφάσεις του Σκουλά, αλλά και για να προσέξω τις κινήσεις και τη γενική απόδοση κάθε παίκτη του ΠΑΟΚ ξεχωριστά.
Πρώτα-πρώτα, έβγαλα το καπέλο στον Βιειρίνια και τον Κρέσπο. Και οι δύο έκαναν συγκλονιστική εμφάνιση. Ηταν παντού, τα έκαναν όλα και τα έκαναν καλά. Ακόμη κι όταν είχαν μείνει από δυνάμεις και ηθικό, μετά το 2-2, ήταν εκεί, μπροστάρηδες στην προσπάθεια για τη μεγάλη ανατροπή. Κι αν από τον Βιειρίνια ήταν, λίγο-πολύ, αναμενόμενο, τι να πεις αλήθεια για τον Κρέσπο, που “έβγαλε” πάθος για δέκα παίκτες μαζί; Ηταν στόπερ, ήταν αμυντικό χαφ, ήταν οργανωτής, έτρεχε πίσω-μπρος, μάρκαρε, έκοβε, δημιουργούσε, παρακινούσε με τον ενθουσιασμό και την αποφασιστικότητά του. Νομίζω ότι αυτό ήταν το καλύτερο παιχνίδι του με τον ΠΑΟΚ και ενδεικτικό για το τι μπορεί να προσφέρει και δεν είχε δοθεί η ευκαιρία να το δείξει μέχρι τώρα.
Από την άλλη, ο τρόπος και το… ύφος με το οποίο ο Βιειρίνια ξεπερνά τις σαχλαμάρες που προσπαθεί να του πει πάνω στην άσπρη βούλα ο Μανιάτης, αλλά και εκτελεί το πέναλτι, δείχνει πόσο ισχυρή προσωπικότητα είναι. Μιλάμε για έναν ηγέτη, έναν αρχηγό, με όλη τη σημασία των λέξεων.
Δεν είναι, όμως, μόνο αυτοί που είχαν εξαιρετική απόδοση. Περίφημοι ήταν επίσης ο Μπίσεσβαρ, που ανοίγει το σκορ και μετά γίνεται ο κινητήριος μοχλός της ομάδας, έστω κι αν δεν βρήκε τον τρόπο να κάνει μια εξίσου σπουδαία με το γκολ ενέργεια, ο Γιαννούλης, με τις αμέτρητες προωθήσεις και τις φαρμακερές σέντρες του, ο Ινγκασον, που κινείται αρχοντικά σε όλο το ματς, αλλά παραλίγο να γίνει ο μοιραίος παίκτης γιατί αφήνει… μισή ώρα αμαρκάριστο τον Καμαρά, ο Σφιντέρσκι, που μάχεται ασταμάτητα και, τελικά, αποδεικνύοντας πάλι ότι είναι… κολοφωτιά, στέλνει το ματς στην παράταση, ο Ακπομ, που επίσης “σκίζεται” να βοηθήσει στην ανατροπή και το κατορθώνει, ακόμη και ο Ενρίκε με τον Λημνιό, που είναι μια ταχύτητα πάνω απ’ όλους τους άλλους, αλλά κάτι δεν κάνουν καλά στην τελική ενέργεια, ιδιαίτερα ο Ενρίκε, που φέρεται εγωιστικά σε δυο περιπτώσεις και σουτάρει, ενώ αφύλακτοι συμπαίκτες του περιμένουν να πάρουν την μπάλα.
Αυτοί που δεν έδωσαν το “κάτι” περισσότερο ήταν ο Σάκχοφ και ο Ολιβέιρα. Ηταν δύσκολο να δράσουν δημιουργικά, όπως και ο Μπίσεσβαρ, απέναντι σε μια άμυνα που αποτελείτο μονίμως από 11 παίκτες, ωστόσο ο Σάκχοφ έκανε αρκετά λάθη στις μεταβιβάσεις του και ο Ολιβέιρα κινήθηκε σε ρηχά νερά, δίνοντας την μπάλα στα δύο και τα τρία μέτρα και όντας ακίνδυνος για την εστία του Πανιωνίου. Μια μαγική πάσα έβγαλε κι αυτή η πάσα απέφερε το γκολ του Ακπομ με τη μεσολάβηση και του Βιειρίνια, ενώ έβγαλε και την ωραία σέντρα στην κεφαλιά του Μάτος που πήγε στο δοκάρι. Για τέτοιες ενέργειες τον χρειάζεται τον Ολιβέιρα ο ΠΑΟΚ και μακάρι να τις προσφέρει στη συνέχεια. Ας μην ξεχνάμε ότι βρίσκεται στην ομάδα μόλις ένα μήνα.
Κατά τα άλλα, είδα έναν κάκιστο, εντελώς ανίκανο διαιτητή, που καμάρωνε σαν κούρκος με το σήμα της ΦΙΦΑ στη στήθος, να χάνει τα αυγά και τα καλάθια από την αρχή του αγώνα. Να μη βλέπει φάουλ, να σφυρίζει όταν δεν υπάρχει φάουλ, να βγάζει κίτρινη χωρίς λόγο, να μη βγάζει όταν υπάρχει λόγος, να μη βλέπει το κραυγαλέο πέναλτι στον Κρέσπο, να μην αποβάλλει τον παίκτη που τον γκρέμισε, να μη βλέπει το άλλο πέναλτι στον Ολιβέιρα, να μην αποβάλει τον Καμαρά και να πελαγοδρομεί σε όλη τη διάρκεια του κανονικού αγώνα και της παράτασης. Δεν ξέρω τι είδε, αν είδε, στη φάση του πέναλτι που παραχώρησε στο τέλος, δεν ξέρω αν τον έσωσε όντως η Κουρομπίλια, ξέρω όμως ότι ο καταλογισμός αυτού του πέναλτι είναι σωστός γιατί η μπάλα χτυπάει ψηλά στο απλωμένο χέρι του παίκτη του Πανιωνίου και είναι περίπτωση που σφυρίζεται πέναλτι. Ο ΠΑΟΚ, που είχε και τον Σκουλά και την τύχη εναντίον του σε όλο το παιχνίδι, σ’ αυτή την περίπτωση στάθηκε τυχερός. Να δεχτούμε ότι η τύχη του έδωσε αυτό που του χρωστούσε, αλλά πέναλτι έγινε και δόθηκε δικαιότατα.
Τα υπόλοιπα είναι φαιδρότητες για να παρηγοριούνται οι του Πανιωνίου και για να σπεκουλάρουν σε βάρος του ΠΑΟΚ οι ανταγωνιστές του. Αν ο Σκουλάς έκανε το αυτονόητο στο 26’ σφυρίζοντας το πέναλτι και αφήνοντας τον Πανιώνιο με 10 παίκτες, θα βλέπαμε άλλο ματς.
Από την έντυπη έκδοση της Metrosport
