Σφάξε με αγά μου να αγιάσω

Ομολογώ ότι η συζήτηση γύρω από τη διαιτησία μου είναι απεχθής και κουραστική. Γιατί είσαι υποχρεωμένος να ασχολείσαι με το παρασκήνιο που μοιάζει λίγο πολύ με το σκοτάδι πίσω από τις κουίντες. Και είναι αυτό που συνήθως καθοδηγεί τους ηθοποιούς στην παράσταση. Η παράσταση όμως όταν είναι κακοστημένη κανένα παρασκήνιο δεν τη βοηθά να ανεβεί.

Η αντίδραση των διοικούντων του Αστέρα Τρίπολης προφανώς, καταδεικνύει το μέγεθος της δουλοπρέπειας με την οποία αντιμετωπίζουν οι σύλλογοι το status quo του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το να περιμένεις «επανάσταση» από οσφυοκάμπτες είναι σα να ψάχνεις λευκό κοράκι. Ο Αστέρας όμως μπορεί να είναι μέρος του προβλήματος, αλλά δεν είναι το πρόβλημα. Περισσότερο μειδιά κανείς όχι τόσο με την απίθανη ανακοίνωσή του – έστω ετεροχρονισμένη – αλλά με την «δική του ξεχωριστή πορεία στο ελληνικό ποδόσφαιρο» όπως αναφέρει. Τη στιγμή που δεν είναι δα και μακρινή η περίοδος που υποβιβάστηκε ο Ηρακλής και ποιος έβαλε το χέρι του στην καταδίκη του.

Περισσότερο από το «σφάξε με αγά μου να αγιάσω», ενοχλεί η δουλοπρέπεια των παραγόντων όλων των ομάδων. Ουδείς έχει το σθένος να πει ευθέως, ότι το προϊόν, έχει απαξιωθεί, ότι σ’ αυτό το πρωτάθλημα δεν αξίζει να παίζει κανείς κι ότι οι σημαδεμένες τράπουλες μοιάζουν ατελείωτες. Ο Σπάθας δεν είναι τωρινό φαινόμενο κι ούτε μοιάζει να είναι ο τελευταίος των καμικάζι που θα «στρατολογηθούν» για να διεκπεραιώσουν το θεάρεστο έργο του βεζίρη. Θα ακολουθήσουν κι άλλοι, με τις ευλογίες της ΕΠΟ η οποία βρήκε ακόμη και το άλλοθι του αχυρανθρώπου Σκωτσέζου για να εξαγνιστεί, «πουλώντας» την ΚΕΔ ως ανεξάρτητη αρχή. Αλήθεια… Χρειαζόταν να δαπανηθούν 150 χιλιάδες ευρώ όση είναι η αμοιβή του Χιου Ντάλας για να «παρακολουθούνται» από το Εδιμβούργο οι Ελληνες διαιτητές και να λαμβάνονται – αν και εφόσον - αποφάσεις με λιγκουαφόν; Αν είχε η ΕΠΟ βούληση να βοηθήσει στο διαιτητικό κομμάτι, ας διέθετε αυτό το ποσό στην στελέχωση μιας ομάδας που θα παρακολουθούσε τα πάντα.

Μοναδική παρηγοριά, είναι τα μηνύματα των ίδιων των οπαδών του Ολυμπιακού. Δεν γνωρίζω αν είναι η πλειονότητα, αλλά πάντως, είναι αρκετοί εκείνοι που σιχάθηκαν την απεραντοσύνη του αίσχους το οποίο έχει κατακρημνίσει το άθλημα στην εσχατιά του. Η φωνή τους είναι ακόμη βραχνή, ίσως όχι τόσο στεντόρεια όσο χρειάζεται για να σκεπάσει τους υπόλοιπους, λαϊκιστές και φανατικούς που εκλιπαρούν το βεζίρη τους να επιστρατεύσει οποιοδήποτε μέσο εξόντωσης του «εχθρού». Κι ας μείνουν στο τέλος αυτοί και ο αφέντης τους να υπερηφανεύονται το ανοσιούργημά τους. Ετσι και αλλιώς και τώρα, είναι μόνοι τους. Ισως, ακόμη, πολλοί, αλλά πάντως πλήρως, απομονωμένοι…