Ρόστερ που προσφέρει ευελιξία κινήσεων

Τα δύο τελευταία παιχνίδια του Αρη, σε διάστημα μίας εβδομάδας, απέδειξαν στην πράξη ότι ο Δημήτρης Σπανός έχει στα χέρια του ένα ρόστερ το οποίο του δίνει τη δυνατότητα να μπορεί να παίξει… όπως θέλει. Κυρίως από τη μέση και μπροστά, όπου εμφανίζεται υπεροπλία και μάλιστα με ισάξιες επιλογές.

Στο Αίγιο, στο ματς του Κυπέλλου, ο προπονητής του Αρη χρησιμοποίησε τους Πασσά και Κάσσο στα άκρα, με τον Στεφάνοβιτς σε ρόλο επιτελικού μέσου. Ο τελευταίο δεν «τράβηξε» με αποτέλεσμα ο Αρης να είναι επιθετικά υποτονικός. Ούτε βέβαια και από τα άκρα δημιουργήθηκαν τα κατάλληλα ρήγματα στην αντίπαλη άμυνα. Στο φιλικού του Αιγινίου «πειραματίστηκε», στο α’ ημίχρονο, με τους Μπαργκάν, Πλατέλλα στα άκρα και τον Πασσά πίσω από τον φορ και μπροστά από τα δύο αμυντικά χαφ, ενώ στο β’ ημίχρονο έπαιξε με Μιλούνοβις, Ντούνη και Στεφάνοβιτς.

Σε πρώτη φάση ο Αρης πήρε την ατομική ενέργεια που έλειπε από την επίθεση, την εκρηκτικότητα και την ουσία. Οι Μπαργκάν, Πλατέλλας έδωσαν άλλο αέρα στην ομάδα, κυρίως δημιουργικά. Αναμφισβήτητα είναι ένα «δίδυμο» στα άκρα της επίθεσης που, σε συνεργασία με το 10άρι και τον φορ, μπορεί να ταλαιπωρήσει οποιαδήποτε άμυνα. Κομβικό επίσης, για τον κόουτς, είναι το χαρακτηριστικό, με βάση τις έξι βασικές επιλογές παικτών που προαναφέραμε, ότι: 1) έχει τη δυνατότητα να αλλάξει ανά πάσα στιγμή στη διάρκεια των αγώνων τον σχηματισμό, 2) έχει παίκτες που μπορούν να αλλάξουν θέση και να προσφέρουν τις ίδιες ποιοτικές υπηρεσίες (βλ. Πασά, Κάσσο, Μιλούνοβιτς).