Προπονητής γίνεσαι αλλά συνήθως… γεννιέσαι

Οι σφιγμένες γροθιές του Νίκου Παπαδόπουλου μετά το τέλος του αγώνα στην Λάρισα, δεν καταδεικνύουν μόνο την νέα μεγάλη επιτυχία του Ηρακλή, αλλά όλη αυτή την μεγάλη πίεση που μπορεί να βγάζει και πολύ δε περισσότερο να έχει και να ζει με αυτήν, ένας προπονητής. Κυρίως σε μία μεγάλη ομάδα όπως είναι ο Ηρακλής. Είναι περίεργο επάγγελμα. Συνήθως πληρώνεται καλά (όταν τύχεις σε ομάδα που πληρώνει), όμως έχεις να κάνεις με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους στα αποδυτήρια, που πρέπει λογικά να τους έχεις ικανοποιημένους, έχεις να κάνεις με την κερκίδα που είναι γεμάτο προπονητές, έχεις να κάνεις με την διοίκηση που έχει απαιτήσεις, λογικές ή παράλογες καμία φορά, έχεις να κάνεις και με την λαιμητόμο που συχνά σε περιμένει, αφού εσύ είσαι ένας και φεύγεις ευκολότερα.

Ο Νίκος Παπαδόπουλος είναι από τους ανθρώπους που έμοιαζε πάντα γεννημένος προπονητής. Τον θυμάμαι πολύ καλά σαν ποδοσφαιριστή. Ως κεντρικός αμυντικός, έμοιαζε με προπονητή εντός γηπέδου. Καθαρό μυαλό, κατευθύνσεις, ήρεμες κινήσεις, πάθος όταν χρειαζόταν, τσαμπουκάς με την καλή έννοια, αλλά και προσεκτικός, διπλωμάτης… αρχηγός! Παντού. Εντός και εκτός αποδυτηρίων. Δεν γίνονται όλοι οι καλοί παίκτες προπονητές. Σίγουρα όχι όλοι οι πρωτοκλασάτοι. Προπονητής μπορεί στην πορεία να γίνεσαι, αλλά ορισμένοι άνθρωποι μοιάζουν να έχουν το χάρισμα. Να γεννιούνται με αυτό.

Ειλικρινά δεν μου προκαλεί εντύπωση η πορεία του Ηρακλή φέτος. Δεν έχει τους καλύτερους παίκτες. Πιθανώς δεν είναι καλύτεροι ας πούμε από την Λάρισα σε ατομικό επίπεδο. Έχει όμως ΟΜΑΔΑ με όλη την σημασία της λέξης. Ομάδα που ξέρει τι θέλει στο γήπεδο, ξέρει τι να πάρει και κυρίως τον τρόπο που θα το πάρει. Είναι μία ομάδα που έχει αυτοματισμούς, έχει κίνηση στον χώρο, έχει εκπληκτική μεσοαμυντική λειτουργία, έχει αποτέλεσμα στην τελική… και αυτό είναι το θέμα. Έχει και την σφραγίδα του προπονητή. Διότι δίχως αυτόν, τα παραπάνω δύσκολα θα υπήρχαν. Κι επιτέλους κάποια στιγμή στην Ελλάδα οφείλουμε όλοι μας να αναγνωρίζουμε πως υπάρχει και αυτός. Αν ήταν ξένος ίσως θα υπήρχαν διθύραμβοι για την παρουσία του. Είναι όμως ένας Έλληνας που καταφέρνει να μιλάει στην γλώσσα των παικτών, διότι την γνωρίζει πολύ καλά και σαφώς δεν αποτελεί σύμπτωση πως όλοι οι παίκτες, παίζουν δεν παίζουν, είναι δεν είναι βασικοί, έχουν δεν έχουν εμπειρίες, αναφέρονται με πολύ κολακευτικά λόγια για την παρουσία του.

Ο καθρέφτης της δουλειάς του είναι αυτοί. Που τα λένε και στους συναδέλφους τους σε άλλες ομάδες, ώστε να καταλάβουν γιατί ο Ηρακλής είναι εκεί που είναι. Δεν ξέρω που θα φθάσει ο Ηρακλής. Πόσα χρόνια θα μείνει εκεί ο Νίκος Παπαδόπουλος και τι πορεία θα καταγράψει προπονητικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αυτό που φαίνεται στο γήπεδο, εκεί δηλαδή που καταγράφεται όλη η αλήθεια, είναι πως αυτή την στιγμή ο Ηρακλής έχει πιθανώς την ευλογία και την ευτυχία, να συνεργάζεται με έναν προπονητή, που μοιάζει βέβαιο ότι θα «απασχολήσει» για πολλά ακόμη χρόνια το ποδόσφαιρο μας. Ο Παπαθανασάκης, που είναι και το πιο σημαντικό, δείχνει να το έχει καταλάβει…