«Προχώρα, μικρέ, να σε δω...»
Βρέθηκα κοντά στον αείμνηστο Σταύρο Ρεπανά (στη φωτογραφία με τον Γιώργο Κούδα) την άνοιξη του 1979, όταν μου άνοιξε την πόρτα του ένδοξου αθλητικού τμήματος της περίφημης «Θεσσαλονίκης». Αρκούσαν λίγες εβδομάδες για να αντιληφθώ τρία τεράστια προσόντα του. Το πηγαίο χιούμορ, τη νηφαλιότητα στη διαχείριση ακόμη και του πιο «καυτού» θέματος και την αντικειμενικότητα.
Λίγους μήνες μετά, μου άνοιξε τον δρόμο για τη θητεία που ακολούθησα στη συνέχεια, δίνοντάς μου το ελεύθερο να ασχοληθώ με όποιο θέμα και με όποια ομάδα ήθελα, χωρίς να έχω την ενοχή ότι μπαίνω σε «ξένα» χωράφια, στο πεδίο ευθύνης, δηλαδή, πιο έμπειρων και ήδη καταξιωμένων συναδέλφων. Το πρώτο μάθημα που πήρα στη μεγάλη σχολή της «Θεσσαλονίκης» ήταν ότι ο ευφυής διευθυντής δίνει τη δυνατότητα στα «φιντάνια» να δείξουν αν και τι αξίζουν. Γι’ αυτό, θα τον ευγνωμονώ για πάντα.
Το δεύτερο μάθημα ήρθε σύντομα από τον Σωτήρη Θεολογίδη, τον «πνευματικό πατέρα» μου: Κάποιος πρέπει να φροντίζει ώστε να προωθούνται και να αξιοποιούνται οι ικανοί. Ηταν ο άνθρωπος που πρώτος πήγαινε και τελευταίος έφευγε από την εφημερίδα, που όλη η ύλη περνούσε καθημερινά από το κορμί του και που τα έκανε όλα και τα έκανε τέλεια. Ηταν το ένα από τα δύο μεγάλα στηρίγματα του Σταύρου Ρεπανά. Το άλλο, ο ασυναγώνιστος ρεπόρτερ Γιώργος Τουρώνης, από τον οποίο πήρα το τρίτο μάθημα: Η εύστοχη εκτίμηση για τις δυνατότητες ενός εκκολαπτόμενου δημοσιογράφου δεν πρέπει να εξαρτάται από τη σωματειακή προτίμησή του. Θα το πω πιο απλά, για να αντιληφθούν όλοι το μεγαλείο των τριών αυτών ανθρώπων: Αυτό το 20χρονο παλικαράκι, που από την πρώτη στιγμή δήλωσε ότι είναι ΠΑΟΚτσής, το πίστεψαν και το στήριξαν και οι τρεις. Οι δύο ήταν Αρειανοί (Θεολογίδης, Τουρώνης) και ο τρίτος Ηρακλειδέας (Ρεπανάς)...
Θεωρώ περιττή οποιαδήποτε άλλη αναφορά, εκ μέρους μου, στον Σταύρο Ρεπανά, γιατί υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι που δούλεψαν δίπλα του περισσότερα χρόνια και τον έζησαν καλύτερα. Απλώς, για να είμαι εντάξει απέναντι στη συνείδησή μου, θα προσθέσω το τέταρτο μάθημα, που μου έδωσαν μία άλλη κορυφαία μορφή της αθλητικογραφίας, ο Δημήτρης Μπούζας, ο άνθρωπος - γίγαντας Γιώργος Αρβανιτίδης και ο χαρισματικός καθηγητής και δημοσιογράφος Γιάννης Χαρισούλης. Ηταν η επιβεβαίωση των τριών πρώτων μαθημάτων: Αξίζεις; Πάρε την ευκαιρία σου και προχώρα...
ΥΓ. Ξέρω ότι αυτή η κατάθεση ψυχής ελάχιστους αναγνώστες ενδιαφέρει. Επιτρέψτε την, όμως, γιατί τη θεωρώ ηθική υποχρέωσή, με αφορμή τη συμπλήρωση 10 χρόνων από την απώλεια του Σταύρου Ρεπανά.
