Πρέπει να πίνουμε νερό στο όνομα της Εθνικής
Την απόλαυσα την εθνική μας ομάδα στο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού. Ως μέλος της ομάδας των φίλων της εθνικής ποδοσφαίρου, που θεωρώ ότι μας έχει δώσει τόσα πολλά ώστε να είμαστε ευγνώμονες και να μην την περιμένουμε στη γωνία σε κάθε αρνητικό της αποτέλεσμα, χάρηκα με την ψυχή μου την πρόκρισή της στους «16» του Μουντιάλ.
Αν και δεν είμαι άνθρωπος με. ένστικτο, τόσο πριν από το ματς με την Ιαπωνία όσο και πριν από το ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού, είχα καλό προαίσθημα. Βέβαια, δεν περίμενα να διαφοροποιήσει σε τόσο μεγάλο βαθμό την αγωνιστική λογική της, σε σχέση με το πώς την ξέραμε από όλο το προηγούμενο διάστημα.
Οφείλω να παραδεχθώ ότι δικαιώθηκαν όσοι υποστήριζαν ότι η εθνική μπορεί και διαφορετικά, ότι δεν είναι αναγκαίο μόνο με τον κλεφτοπόλεμο να προσπαθεί ώστε να πετύχει πράγματα.
Ειδικά στο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού, η εθνική ανάγκασε και αυτούς που λένε συνήθως ότι «ρε παιδί μου, όντως έχει πετύχει σπουδαία πράγματα η εθνική την τελευταία δεκαετία, αλλά να έπαιζε και λίγο ποδόσφαιρο.», να πούνε «αυτό, μάλιστα, είδαμε ποδόσφαιρο, πήραμε και το αποτέλεσμα»
Εδειξε προχθές ότι στο ρεπερτόριό της μπορεί να βάλει και άλλα πράγματα, ότι μπορεί να ξεφύγει από την απόλυτη προσήλωση στην άμυνα και να κοιτάξει λίγο να γίνει δημιουργική, να βγάλει περισσότερες συνεργασίες, να αναπτύξει μεγαλύτερη ταχύτητα χωρίς να φοβάται πως αυτό θα γυρίσει μπούμεραγκ εναντίον της.
Ηταν εξαιρετική η εθνική μας. Ηταν εξαιρετικό το κράμα των ποδοσφαιριστών που διάλεξε ο Φερνάντο Σάντος γι' αυτό το παιχνίδι. Δεν ξέρω αν τον βόλεψε το στυλ του παιχνιδιού της Ακτής Ελεφαντοστού και σε συνδυασμό με τους παίκτες που χρησιμοποίησε να πήρε το μέγιστο δυνατό, αλλά η εικόνα που παρουσίασε η εθνική μας ήταν από τις καλύτερες που έχουμε δει την τελευταία δεκαετία.
Είναι τεράστια επιτυχία να είμαστε στις «16» καλύτερες ομάδες του κόσμου, όταν δεν βρίσκονται ανάμεσα σ' αυτές δυνάμεις όπως η Ισπανία, η Αγγλία, η Ιταλία. Απορώ πώς δεν καταλαβαίνουν ορισμένοι εδώ στην πατρίδα μας τι έχει κάνει αυτά τα χρόνια η εθνική ποδοσφαίρου, τι πρεστίζ έχει κερδίσει για λογαριασμό του ελληνικού ποδοσφαίρου, τι αναγνώριση, τι σεβασμό. Δεν πρόκειται ποτέ να συμβιβαστώ με αυτή τη μιζέρια των μυαλοπώληδων, που προσπαθούν να απαξιώσουν ένα φαινόμενο.
Διότι, για μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, με τόσο χαμηλού επιπέδου ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα, με τέτοια αναξιοπιστία, διαφθορά, βία, είναι άθλος να διαθέτει εθνική ομάδα που κατέκτησε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και έχει σταθερή και συνεπή παρουσία σε όλα τα μεγάλα ραντεβού.
Νερό στο όνομά της θα έπρεπε να πίνουμε, αντί να κοιτάζουμε πώς θα γκρεμίσουμε το μύθο της.
