Πού πας ρε Καραμήτρο... χωρίς Παππά, Γιάχο και Σπάθα;

Μου έλεγε φίλος της στήλης, στο περιθώριο μιας συζήτησης που ανοίξαμε για τον προχθεσινό τελικό, πως η κατάληξη του κατά την προσωπική του άποψη δεν θα ήταν αυτή που πανηγυρίστηκε από το σύνολο των υγιώς σκεπτόμενων Ελλήνων, αλλά ακριβώς η αντίθετη εάν δεν είχαμε κάποιες εξωθεσμικές παρεμβάσεις που απέτρεψαν την ναρκοθέτηση του.

Δικαιολογώντας την άποψη του προχώρησε στην ανάλυση ενός σκεπτικού ευκολονόητου για όλους του ποδοσφαιρόφιλους, το οποίο για να είμαι ειλικρινής παρόλο που μου φάνηκε κάπως ανορθόδοξο και πολύ θεωρητικό, το βρήκα «βατό», «λογικό» και βάση των προσωπικών μου εμπειριών γιατί όχι και… ενδεχόμενο. Καταρχήν – μου είπε – ότι θα πρέπει να προσεγγίσουμε αυτό τον «ιστορικό» (όπως θέλει να πιστεύει ότι θα είναι) τελικό από διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Να σταθούμε δηλαδή πρώτα από όλα στην υποχρέωση της Κυπελλούχου Ένωσης να ευχαριστήσει δημόσια τον ΠΑΟΚ, γιατί ήταν αυτός που έσπασε το «απόστημα», χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες, τις οποίες πλήρωσε, τις πληρώνει και που υπάρχει ενδεχόμενο να συνεχίσει να πληρώνει, ανοίγοντας το δρόμο που ήταν φραγμένος με αγκανθώδες συρματόπλεγμα (ΕΠΟ – ΚΕΔ). Ο Ιβάν Σαββίδης ήταν αυτός που βοήθησε τον Κοντονή να επέμβει -  έστω και εξωθεσμικά - ώστε να εμποδίσει το πασηφανέστατο στήσιμο που επιχείρησε η ΕΠΟ μέσω ΚΕΔ ορίζοντας δύο επόπτες γνωστούς ως «φονιάδες» και ορκισμένους στο σύστημα και στον Ολυμπιακό (Τουμπακάρης, Αλεξέας).

Ο Υφυπουργός επεμβαίνοντας έδωσε την ευκαιρία στο Σιδηρόπουλο να τολμήσει μια διαιτησία 50-50, απαλλαγμένη από τις γνωστές παρενέργειες και ναρκοθετήσεις του μηχανισμού της ΚΕΔ. Ο οχετός των ύβρεων που χθες φιλοξένησαν τα πρωτοσέλιδα όλων των ερυθρόλευκων φυλλάδων επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές για την καθοριστική ενέργεια του Ζακυνθινού πολιτικού, ο οποίος σε τελική ανάλυση χάλασε την «σούπα» που φτιάχνουν κάθε φορά σε παραμονές τελικών οι γνωστοί αρχιμάγειρες της παράγκας (δεν νομίζουμε ότι ξεχάστηκαν ο Σπάθας, ούτε ο Γιάχος, ούτε και ο Μανιάτης).

Σε αγωνιστικό επίπεδο, η εμφάνιση της ομάδας του δημοσίου ήταν τραγική. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι από την ομάδα του Σίλβα έλειπε ο ρυθμός. Από τη μια κανείς δεν εμπόδισε τον Σίλβα να κάνει δύο - τρεις δυνατές φιλικές αναμετρήσεις για να διατηρήσει την ομάδα του στο …ρυθμό της και από την άλλη όμως είναι γνωστό ότι ο Ολυμπιακός ποτέ δεν ασχολήθηκε με τέτοια ψιλά γράμματα, τη στιγμή κατά την οποία το ρυθμό στα παιχνίδια που δυσκολευόταν, τον ρύθμιζαν οι μαφιόζοι διαιτητές και επόπτες του ελληνικού πρωταθλήματος.

Επομένως δεν ήταν θέμα ρυθμού το πατατράκ απλά προεξοφλώντας η ομάδα της εύνοιας και των σκανδάλων την βοήθεια από εκεί που την έπαιρνε μόνιμα με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και υποτιμώντας τον αντίπαλο της, οδηγήθηκε ανυποψίαστα και αλαζονικά στη συμφορά. Το…ΑΕΚάκι έλεγαν τα ΜΜΕ του λιμανιού, ότι θα… «πετάξει πετσέτα» από το πρώτο ημίχρονο. Να όμως που τα πράγματα στράβωσαν και τότε που χρειάστηκε να υπάρξει ο Τουμπακάρης ή ο Γεωργαράκος για να σηκώσουν… οφσάιντ τον Τζιμπούρ πριν βάλει το δεύτερο γκολ ή να τον σταματήσουν άνευ λόγου και αιτίας, ή ο Αλεξέας που θα έβρισκε «κάτι» το επιβαρυντικό στον Μάνταλο  - πιθανότατα ένα επιθετικό φάουλ!! – πριν βάλει το δεύτερο γκολ κι ένας Σπάθας, Γιάχος, Αρετόπουλος, Δελφήκης για να τρέξουν στη βούλα, να δώσουν πέναλτι στο καραγκιοζιλίκι του Ερνάνες, όλα λοξοδρόμησαν και πήγαν κατά διαβόλου.

Ήρθε λοιπόν η «φάπα» και ο γραφικός Σάββας, ο ανίδεος, ελάχιστος κι ελεγχόμενος Γκιρτζίκης, όπως και ο αφελής Βαγγέλης, μαζί και ο ψυχονευρωτικός Καραπαπάς, με όλο το συνάφι του λιμανιού και της παράγκας να κλαίνε σήμερα τη μοίρα τους και να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Το «κακό» για αυτούς δεν είναι ότι χάθηκε ένας τίτλος. Έχουν περίσσευμα από αυτούς (γνήσιους, κλεμμένους και στα χαρτιά). Αυτός ο τελικός τους πόνεσε πολύ, γιατί έδωσε τη μεγάλη ευκαιρία στο πανελλήνιο να επαληθεύσει τη σκληρή πραγματικότητα.

Ότι δηλαδή το παρασκήνιο κατατρώει συστηματικά και διαχρονικά τα σωθικά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η… διαδικασία, η εξέλιξη και η κατάληξη του προχθεσινού τελικού απέδειξε μια μεγάλη αλήθεια. Το πόσο δηλαδή «μικρός» και «λίγος» είναι ο Ολυμπιακός, όταν δεν λειτουργεί μεθοδευμένα ο μηχανισμός της παράγκας. Και κάτι τελευταίο. Ψάξτε και βρείτε ποιος κρύβεται πίσω από το «συμμάζεμα» της μέχρι πρότινος διαλυμένης ΑΕΚ: Ντούσαν Μπάγεβιτς! Αυτό λέει πολλά και αποτελεί ίσως κι ένα μήνυμα για το μεγαλομέτοχο του ΠΑΟΚ, που αναζητά απεγνωσμένα σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου τον δικό του άνθρωπο για να αξιολογήσει το όνειρο του αλλά και την επένδυση του. Δυστυχώς όμως ψάχνει εκεί που δεν πρέπει και δεν βρίσκεται κανείς από τους εμπίστους, να τον οδηγήσει εκεί που πρέπει.