Πότε θα αντιδράσουν οι αγνοί Αρειανοί;
Πολύ αισιόδοξος ήμουν χθες, όταν έγραφα, χωρίς να ξέρω το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στην γενική συνέλευση του Αρη, ότι θα ψηφίσουν καμιά 150 άνθρωποι.
Και το έλεγα, βέβαια, όχι γιατί το θεωρούσα σημαντικό, αν ψήφιζαν, δηλαδή, 150 μέλη του ΑΣ, αλλά για να δείξω ότι δεν μπορεί να υπάρχει ισχυρή νομιμοποίηση για όποιον κι αν εκλεγόταν, για όσους έχουν εκλεγεί με παρόμοιες διαδικασίες τα τελευταία χρόνια.
Δεν μπορούσα να φανταστώ, ασφαλώς, ότι ο Νίκος Αρβανιτίδης θα εκλεγόταν με 38 μόνο ψήφους, επί συνόλου 88 ψηφισάντων, ενώ 14 άνθρωποι θα γυρνούσαν την πλάτη και στον έναν υποψήφιο και στον άλλο, επιλέγοντας είτε το λευκό είτε το άκυρο, που προστιθέμενα στις 36 ψήφους του Καρυπίδη βγάζουν μεγαλύτερο άθροισμα από τις ψήφους του νικητή!
Αναρωτιέμαι αν με αυτές τις συνθήκες, αν με κλειστές πόρτες και τις αντίπαλες παρατάξεις να… σφάζονται εντός, με τους δημοσιογράφους να έχουν εκδιωχθεί προκειμένου να μην καταγραφούν οι ασχήμιες, πιστεύει κανείς στον Αρη ότι μπορεί αυτή η ομάδα να δει το αύριό της με αισιοδοξία, με ελπίδα, με πίστη.
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει έστω και ένας που να ελπίζει ότι ο Αρης θα κάνει μια ουσιαστική επανεκκίνηση, όταν το διακύβευμα σε μια γενική συνέλευση με θέμα την ανάδειξη εφόρου για το ποδοσφαιρικό τμήμα δεν είναι ποιος από τους δύο υποψηφίους διαθέτει περισσότερα εχέγγυα για να οδηγήσει τους «κίτρινους», αλλά ποιο κομμάτι των οργανωμένων οπαδών θα επιβάλλει τον εκλεκτό του.
Αναρωτιέμαι αν περιποιεί τιμή για αυτό τον σύλλογο, ή αν είναι στίγμα, ντροπή, κατάντια, να κυκλοφορεί η φήμη ότι κάποιος έστειλε μήνυμα στο κινητό του Νίκου Αρβανιτίδη, ή, σύμφωνα με κάποια άλλη εκδοχή, του το είπε καταπρόσωπο, πως «αν δεν κάνετε το δέκα στα δέκα, θα σας… σφάξουμε»
Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν επαναστατούν ακόμη οι αγνοί, ρομαντικοί, πραγματικοί Αρειανοί. Αυτή η μεγάλη πλειοψηφία, που τόσα χρόνια παρακολουθεί αυτούς τους παραλογισμούς, αυτές τις μάχες χαρακωμάτων για την εξυπηρέτηση συμφερόντων τα οποία καμία σχέση δεν έχουν με τα συμφέροντα του Αρη.
Ειλικρινά, δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς γίνεται και επιτρέπουν σε μειοψηφίες να τους στερούν το δικαίωμα να βρεθούνε δίπλα στην ομάδα τους, να εμπιστευτούν ανθρώπους που θα της δώσουν όραμα, που θα την ξαναβάλουν σε ένα δρόμο για να υπάρχουν λόγοι προκειμένου να την αγαπούν και όχι να ντρέπονται.
Δεν ξέρω αν ο Αρβανιτίδης θα καταφέρει να το αλλάξει αυτό το σκηνικό. Σαφώς και είναι μπαρουτοκαπνισμένος. Σαφώς και ξέρει το ποδόσφαιρο, για τον Γιώργο Αρβανιτίδη μιλώ, και από την καλή και από την ανάποδη. Σαφώς και είναι πολύ πιο μπασμένος στα πράγματα από τον Κάλας, ο οποίος με αγνές προθέσεις δούλεψε και έφτασε να κατηγορείται ότι απέτυχε επειδή «δεν μπορούσε να επηρεάσει το παρασκήνιο»
Το πρόβλημα για τον Αρβανιτίδη, βέβαια, είναι ότι ο Αρης δεν είναι… Βέροια. Δεν είναι μια ομάδα με την οποία ασχολούνται ελάχιστοι, που δεν έχει οργανωμένους οπαδούς και που τα media σπανίως ενδιαφέρονται για να αναδείξουν θέματά της.
Στον Αρη δεν θα μπορεί να κάνει ήσυχα τη δουλειά του ο Αρβανιτίδης. Εκτός από την ομάδα, θα έχει να ασχοληθεί και με το περιβάλλον της, να διαχειριστεί προβλήματα, να κρατήσει ισορροπίες, να αντιμετωπίσει, ενδεχομένως, κρίσεις.
Οσοι λένε, όπως το έλεγαν και πέρσι τέτοια εποχή, ότι η Γ’ Εθνική είναι περίπατος, προφανώς, βρίσκονται εκτός πραγματικότητας. Όπως βρισκόταν εκτός πραγματικότητας κι όταν έλεγαν ότι ο Αρης δεν πρόκειται να πέσει ποτέ από την Superleague, όπως βρισκόταν κι όταν έλεγαν ότι μπορεί, πέρσι το καλοκαίρι, να παίξει Β’ Εθνική.
