Πόση βλακεία ν’ αντέξει ακόμη αυτός ο τόπος;

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα ζει σε συνθήκες απόλυτου παραλογισμού. Οι πολιτικοί αυταπατώνται, οι πολίτες φαντασιώνονται επίγειους παραδείσους, οι ψηφοφόροι αναδεικνύουν μορφώματα σε «παίκτες» στην πολιτική σκηνή και όλοι μαζί χτίζουν την χειρότερη περίοδο των χρόνων της μεταπολίτευσης.

Αυτό που ζούμε δεν έχει προηγούμενο. Οι υποσχέσεις, ακόμη και τα ψέματα, υπήρχαν πάντα στην πολιτική. Εξάλλου, ο πολίτης αρέσκεται στο… χάιδεμα των αυτιών, αρέσκεται να ακούει ότι όλα θα γίνουν καλύτερα στην ζωή του. Είναι αυτός, συνεπώς, που δίνει το δικαίωμα στον πολιτικό να λέει μια κουβέντα παραπάνω, ακόμη κι αν ξέρει ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί, όταν θα κληθεί να κάνει πράξη την υπόσχεση.

Από το να λες μια κουβέντα παραπάνω, όμως, μέχρι να τάζεις λαγούς με πετραχήλια, να δηλώνεις έτοιμος να συγκρουστείς με τους πάντες –εντός και εκτός συνόρων- και να λύσεις όλα τα προβλήματα σε μια χώρα που είναι ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα του πλανήτη, έχει διαφορά.

Πόσω δε μάλλον όταν έρχεται η ώρα που όλα αυτά καταρρέουν, που αποδεικνύεται με τον πιο οδυνηρό τρόπο ότι ήταν μια… φούσκα όλες οι υποσχέσεις κι αντί αυτοί που κορόιδευαν τον κόσμο να σκύψουν το κεφάλι, να ζητήσουν μια συγνώμη, να παραδεχθούν το λάθος τους, συνεχίζουν με μεγαλύτερο φανατισμό την προπαγάνδα, επιμένουν ότι βελτιώνουν τη ζωή των πολιτών, ότι δημιουργούν προϋποθέσεις για την ανάκαμψη.

Πραγματικά, χρειάζεται πολύ μεγάλο θράσος για να επιδεικνύει μια κυβέρνηση τέτοιο πολιτικό τυχοδιωκτισμό, να προσπαθεί ώστε να πείσει αυτούς που τους ισοπεδώνει, πως μάχεται για τα δικαιώματά τους.  

Ωστόσο, φαίνεται ότι εκτός από τα ψέματα, εκτός από την κοροϊδία, εκτός από την προπαγάνδα, έχουν συμβεί και χειρότερα πράγματα στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Όπως αυτό το δηλητήριο που χύθηκε προκειμένου να στοχοποιηθούν, ανάμεσα στους άλλους, επαγγελματικές τάξεις, εργαζόμενοι που έτυχε η δουλειά τους να είναι από αυτές που βόλευε να καταγγέλλονται, βόλευε να χρησιμοποιούνται για να κατασκευάζονται εχθροί, για να μεταφέρεται το ενδιαφέρον του κόσμου αλλού κι όχι στο αν αυτοί που τους τάζανε τον ουρανό με τ’ άστρα, ήταν έτοιμοι και να τους τον προσφέρουν.

Η πιο πρόσφορη επαγγελματική τάξη, ήταν οι δημοσιογράφοι. Οι «υπηρέτες των συμφερόντων της διαπλοκής», οι «εκφραστές των συστημικών Μέσων», αυτοί που «κινδυνολογούν και καταστροφολογούν για να ρίξουν την «αριστερή κυβέρνηση»

Και τι δεν έχουμε ακούσει οι δημοσιογράφοι τα τελευταία χρόνια. Λες και, όπως έχει περίτρανα αποδειχθεί, πλέον, δεν λέγαμε την αλήθεια όσοι εξ ημών προειδοποιούσαμε, όσοι αναδεικνύαμε τους κινδύνους μιας πολιτικής που υποσχόταν τα πάντα χωρίς από πουθενά να προκύπτει ότι μπορεί να δώσει έστω και το 10%.

Ενώ, όμως, η αλήθεια έχει εκδικηθεί αυτή την εικονική πραγματικότητα που ξεγέλασε τους πολίτες και τους έφερε αντιμέτωπους με μεγαλύτερα προβλήματα από αυτά που είχαν, ορισμένοι παραμένουν τυφλωμένοι.

Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τους… πανηγυρισμούς κάποιων για την πιθανότητα να κλείσει το MEGA; Αλήθεια, τι φαντάζονται αυτοί οι ανόητοι; Φαντάζονται ότι κλείνοντας ένας από τους μεγαλύτερους δημοσιογραφικούς οργανισμούς της χώρας, θα πληγούν οι ιδιοκτήτες του; Γι’ αυτό χαίρονται;

Είναι τόσο χαμηλής πνευματικής ικανότητας, που αδυνατούν να καταλάβουν ότι θα χάσουν τη δουλειά τους εκατοντάδες μεροκαματιάρηδες, οι οποίοι θα προστεθούν στα εκατομμύρια των ανέργων, ενώ οι ιδιοκτήτες δεν θα πάθουν απολύτως τίποτε;

Πόση βλακεία μπορεί ν’ αντέξει ακόμη αυτός ο τόπος; Πόσο κόμπλεξ, πόση μιζέρια; Πόσο μπορεί να ανέχεται ακόμη αυτός ο τόπος πολιτικούς που παριστάνουν ότι φροντίζουν για την μείωση της ανεργίας, ενώ στην πραγματικότητα δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να αφήνουν κάθε μέρα και περισσότερους χωρίς δουλειά;

Πόσο ακόμη θα παραμένει αδρανής ο ιδιωτικός τομέας; Πόσες χιλιάδες ακόμη εργαζόμενοι πρέπει να θυσιαστούν από την ελεύθερη αγορά, πόσο πιο βαρύ τίμημα πρέπει να πληρώσει η αγορά για να επαναστατήσει;

Η κατάσταση είναι, πλέον, οριακή κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, κακό του κεφαλιού του. Το παραμύθι με τους… θρήνους και τα κλάματα ορισμένων, από τη μια, οι οποίοι, όμως, από την άλλη λένε «ναι» σε όλα, δεν περνάει άλλο.

Ούτε είναι ανεκτό να ψηφίζουν κάποιοι άλλοι την ισοπέδωση των πολιτών και την επομένη να χαρακτηρίζουν αντισυνταγματικά αυτά που –οι ίδιοι- ψήφισαν.

Αυτά πρέπει να τελειώσουν… Και να τελειώσουν σύντομα…