Πήρε το ντέρμπι, αλλά πάλι η ίδια… «αρρώστια»
Νίκησε δίκαια, αλλά και προβλημάτισε επίσης δίκαια, η ομάδα του Ίβιτς στο χθεσινό τοπικό ντέρμπι απέναντι στον Ηρακλή. Το ψυχοβγαλτικό τρίβαθμο δυστυχώς δεν έδωσε το δικαίωμα στους φίλους των γηπεδούχων να χαρούν όσο θα έπρεπε τη νίκη επί του συμπολίτη Γηραιού, ο οποίος παρά τα όσα προβλήματα αντιμετωπίζει αποδείχθηκε, για ακόμη μια φορά, «σκληρό καρύδι» και γενναίος μαχητής.
Και λέμε ότι δε χάρηκε τη νίκη όσο θα έπρεπε ο ΠΑΟΚτσής, γιατί ανεξάρτητα από την ικανοποίηση του οπαδικού του συναισθήματος, μια και το ντέρμπι παραμένει πάντοτε ντέρμπι, όταν είναι μάλιστα και τοπικό, η διαπίστωση ότι η ομάδα του εξακολουθεί να νοσεί παρουσιάζοντας με εφιαλτική συχνότητα χτυπητές αδυναμίες, του προκαλεί ιδιαίτερο προβληματισμό εν όψει και των σημαντικότατων υποχρεώσεών της σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ο ΠΑΟΚ από χθες έχει μπει στα βαθιά ξεκινώντας ένα πρόγραμμα πολύ δύσκολο. Είναι επόμενο λοιπόν να υπάρχουν αυτές οι ανησυχίες στον κόσμο. Όπως και ο φόβος μην τυχόν τα επόμενα βήματα να μην οδηγήσουν προς τη σωστή κατεύθυνση. Οι ευκαιρίες που έχασε ο Δικέφαλος χθες σε συνδυασμό με την εξαιρετική απόδοση του Χουάντερσον θα μπορούσαν με μια πρόχειρη αποτίμηση να συγκλίνουν σε ένα εντυπωσιακό σκορ.
Κάτι τέτοιο όμως δε συνέβη. Κι αυτό οπωσδήποτε έχει τους λόγους του. Πέραν όμως από την επιπολαιότητα (ίσως και την ανικανότητα) συγκεκριμένων παικτών που βαρύνονται με την απώλεια όλων αυτών των κλασικών ευκαιριών, η ομάδα έδειξε για ακόμη μια φορά και χθες να είναι φοβισμένη και προβληματισμένη απέναντι σε έναν αντίπαλο που κλείνεται στην άμυνα καιροφυλακτώντας για να κλέψει το αποτέλεσμα, εκμεταλλευόμενος ένα πιθανό λάθος ή μια έξυπνα οργανωμένη αντεπίθεση. Ο χθεσινός αντίπαλος έκανε ό,τι έκαναν κι άλλες ομάδες που δυσκόλεψαν τον ΠΑΟΚ, του δημιούργησαν προβλήματα και τον βύθισαν στο άγχος. Η δυστοκία στο σκοράρισμα ντουμπλαρίστηκε από την έλλειψη αγωνιστικής ηρεμίας, καθαρού μυαλού και καλής ψυχολογίας. Είναι αλήθεια πως όπως παρουσιάζεται ο ΠΑΟΚ σε αυτά τα τελευταία παιχνίδια δείχνει να του λείπει η αυτοπεποίθηση και πάνω από όλα η πίστη στην ανωτερότητά του απέναντι σε υποδεέστερες ομάδες. Μια ανωτερότητα που δυσκολεύεται να την επιβάλλει για τους λόγους που προαναφέραμε. Η απόλυτη κατοχή και το πλήθος των χαμένων ευκαιριών επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Και χθες λοιπόν είχαμε μια από τα ίδια. Έχασε τα άχαστα προκάλεσε ανησυχία και προβληματισμούς. Θα συνεχιστεί αυτή η… ιστορία; Κανείς δεν το γνωρίζει. Ο κόουτς έχει τον πρώτο λόγο αλλά και την ευθύνη για να βρει τις λύσεις.
Όπως την ίδια ευθύνη έχει και για την εικόνα που παρουσιάζει μια ομάδα με γεμάτο ρόστερ, με προγραμματισμένες όπως υποστηρίζεται και έγκαιρα ολοκληρωμένες μεταγραφές, να χρησιμοποιεί απελπισμένα τον έναν μετά τον άλλον δεξιοπόδαρους παίκτες για να αναπληρώσουν τον ανεπαρκή ενίοτε και συχνά τραυματία Λέοβατς. Ο Ίβιτς αποδείχθηκε ότι δεν είχε την προνοητικότητα να δέσει γερά τις πτέρυγές του, να υπολογίζει πιθανές απουσίες ώστε να εκμεταλλευτεί τον Τζάλμα και τον Ροντρίγκες σε απόλυτο βαθμό. Πάμε όμως στο χθεσινό ντέρμπι. Σαφέστατα δεν μπορεί να γίνει λόγος για το ποια ομάδα ήταν καλύτερα και ποιος εκ τούτου δικαιούται και το τρίβαθμο. Ο ΠΑΟΚ ήταν πολύ καλύτερος από τον αντίπαλό του, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι είχε και μια αγωνιστική συμπεριφορά ανάλογη των προσδοκιών του κόσμου του, αλλά και του στόχου που έχει τεθεί τη φετινή χρονιά. Για τον Ηρακλή αξίζουν συγχαρητήρια για τη χθεσινή προσπάθεια, το ίδιο και στον Παπαδόπουλο για το «στήσιμο» της ομάδας του.
Δυστυχώς ο τελευταίος (όπως πληροφορηθήκαμε χθες παραιτήθηκε μετά τον αγώνα), με τις δηλώσεις του μας δημιούργησε μια αμφιβολία για το κατά πόσο σοβαρός είναι. Γιατί εμείς τον θωρούσαμε –και εξακολουθούμε να τον θεωρούμε- σοβαρό. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το 1-0 είναι καλό αποτέλεσμα για τους γηπεδούχους γιατί επετεύχθη σε ένα ντέρμπι. Το ίδιο μπορεί να υποστηριχθεί και για τον Ηρακλή, που πάλεψε ακόμη και με δέκα παίκτες, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα. Ασχετα αν το προσεγγίσεις ρεαλιστικά το θέμα, η αποβολή του Σαραμαντά, όπως εξελίχθηκε ο αγώνας φάνηκε ότι βοήθησε τον Ηρακλή να συμπτυχθεί και να οργανώσει την άμυνά του με καλύτερο τρόπο, κάτι που το πέτυχε σχεδόν σε απόλυτο βαθμό. Ο ΠΑΟΚ στο διάστημα που ο Ηρακλής έπαιζε με έντεκα παίκτες ήταν απόλυτα κυρίαρχος, είχε μεγάλη διαφορά από τον αντίπαλό του, ήταν πιο ήρεμος αγωνιστικά και είχε καλύτερες σκέψεις. Η διαιτησία; Αμφιλεγόμενη με ισορροπιστικές προθέσεις. Η κ. Κουρομπύλια τα έκανε μούσκεμα. «Είδε» ένα απίστευτο οφσάιντ στη φάση για γκολ με τον Σάκχοφ, όπως επίσης είδε και ένα ανάποδο κόρνερ όταν η μπάλα βγήκε από τα πόδια του Τζάλμα.
Επιστρέφοντας στον ΠΑΟΚ θα λέγαμε ότι η μη χρησιμοποίηση του Τσίμιροτ ως βασικού που έγινε αλλαγή στο 85’(!!!) όπως και το ότι δεν ξεκίνησε ο Βαρέλα ήταν δύο από τους γνωστούς αιφνιδιασμούς που επιφυλάσσει σε κάθε παιχνίδι ο κόουτς, διαταράσσοντας κάπως την ισορροπία που πάει να αποκτήσει η ομάδα (και που επιβάλλεται να αποκτήσει). Ο Γλύκος δεν πιέστηκε, είχε μια πολύ καλή απόκρουση όπως επίσης και μία από τις γνωστές αφέλειές του (περίπτωση με Λάμπρου) που θα μπορούσε να στοιχίσει ακριβά. Η δεξιά πλευρά –Μάτος και Τζάλμα- κινήθηκε και στάθηκε αξιόλογα. Ο Ροντρίγκεζ αχρηστεύτηκε στην επανάληψη. Απαράδεκτος για ακόμη μια φορά ο Λέοβατς, αργός ο Σάκχοφ. Γκαντέμης και εκτός κλίματος ο Αθανασιάδης, οι ευκαιρίες που έχασε «έβγαζαν μάτια». Προσπάθησε, είχε μερικές πολύ καλές στιγμές ο Μπίσεσβαρ.
ΥΓ: Για το χειρουργείο του Σαββάτου με τον Λαμπρόπουλο θα ασχοληθούμε στο αυριανό μας σχόλιο.
