Πήρε αγάπη, έστειλε μηνύματα ο Κυζερίδης

Αυτές τις μέρες που έμεινε στην Θεσσαλονίκη ο Νίκος Κυζερίδης, δεν πήρε μόνο αγάπη, δεν πήρε μόνο ψυχολογία,  δεν μάζεψε μόνο θετική ενέργεια, που θα του χρειαστεί για να συνεχίσει τη μάχη που δίνει για να νικήσει τον καρκίνο.

Εστειλε και μηνύματα, έδωσε μαθήματα, μας θύμισε όσα πρέπει καθημερινά να κάνουμε, αλλά τα ξεχνάμε. Παρασυρόμαστε στην καθημερινότητά μας, πολλοί από εμάς που έχουμε δουλειές στις οποίες ο ανταγωνισμός είναι έντονος, ζούμε συνεχώς με το άγχος, με την πίεση, είμαστε μονίμως στα… κόκκινα.

Μόνο όταν μας βρει το κακό, μόνο τότε καταλαβαίνουμε πόσα πρέπει να κάνουμε, αλλά δεν τα κάνουμε…

Ολοι όσοι ζούνε καταστάσεις σαν κι αυτές που τώρα ζει ο Νίκος, και που όλοι ευχόμαστε να τις ξεπεράσει, λένε το ίδιο πράγμα: διώξτε από τη ζωή σας το άγχος, κάντε πράγματα που θα σας χαλαρώσουν, που θα σας βοηθήσουν να γελάσετε, να ζήσετε χωρίς να βάζετε σκοτούρες στο κεφάλι σας, χωρίς να τρώγεστε με τα ρούχα σας.

Ολοι όσοι αναγκαστήκανε από μια μεγάλη περιπέτεια της υγείας τους να φιλοσοφήσουν τα πράγματα, να πάρουν αποφάσεις και να αναθεωρήσουν, συμφωνούν πως το άγχος είναι η βασική αιτία για την εμφάνιση πολλών ασθενειών.

Ποιος το ακούει, όμως; Ποιος αποφασίζει να ζει χωρίς άγχος και πώς μπορεί να γίνει αυτό;

Αλήθεια, δεν ξέρω αν γίνεται να το κάνει κάποιος που είναι υγιής, όπως το κάνει κάποιος που έχει νοσήσει και δεν έχει άλλη επιλογή.

Ξέρω, όμως, ότι κάθε φορά που βλέπω κάποιον στην κατάσταση που είναι τώρα ο Νίκος και συζητάω μαζί του, ή παρατηρώ απλά τις αλλαγές στον τρόπο ζωής του, στον τρόπο σκέψης του, στην συμπεριφορά του, καταλήγω πάντα στο συμπέρασμα ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πράγματα που μόνο όποιος είναι μέσα στο πρόβλημα μπορεί να καταλάβει.

Ολοι εμείς που το ζούμε από μια απόσταση μπορεί να στενοχωριόμαστε, να συμπονούμε, να θλιβόμαστε, αλλά μέχρι εκεί…

Γι’ αυτό και θαυμάζω ανθρώπους σαν το Νίκο. Και χαίρομαι όταν τους βλέπω χαρούμενους, παρά τον Γολγοθά που περνάνε.

Συνάντησα το Νίκο χθες το μεσημέρι. Είχε τελειώσει η συνέντευξη που έδωσε στο Γιώργο Μπούζο και έφευγε. Είχα χρόνια να τον δω. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά. Τον αγκάλιασα και του είπα πόσο χαίρομαι που τον βλέπω.

Τον ρώτησα πώς είναι και η απάντησή του ήταν απάντηση ανθρώπου από τους πιο ευτυχισμένους στον κόσμο. Ηταν φανερό πως είχε ρουφήξει κάθε στιγμή, κάθε επαφή, κάθε συζήτηση με τους ανθρώπους που είδε αυτές τις μέρες, ότι πήρε από την θετική ενέργεια όλων και επιστρέφοντας στη Γερμανία θα έχει μόνο ευχάριστα πράγματα να σκέφτεται.

Αυτό ακριβώς που του ζητάει, δηλαδή, ο γιατρός του να κάνει κάθε μέρα, όλη μέρα, πράγματα που να τον διασκεδάζουν, να τον κάνουν να γελάει. Διότι τα όπλα στη μάχη του Νίκου με τον καρκίνο είναι η αγάπη της οικογένειάς του, η αγάπη των φίλων του και το χαμόγελο…