Πιο ποιοτικό και οργανωμένο το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο
Πολύ δύσκολο βλέπω να γίνει έκπληξη στο Ευρωπαικό Κύπελλο. Μέχρι στιγμής, δεν είχαμε ούτε μία έκπληξη σε αγώνα, άρα, λογικά, είναι πολύ δύσκολο να γίνει έκπληξη συνολικά στη διοργάνωση. Στο Κόπα Αμέρικα, η Βραζιλία ήδη «την πάτησε» δύο φορές, ενώ οι εκπλήξεις είναι αρκετές. Στο Euro όλα κυλούν φυσιολογικά και έτσι πιστεύω θα κυλήσουν έως το τέλος. Θα μου φανεί περίεργο εάν κατακτήσει το τρόπαιο μια ομάδα που δεν θα ανήκει στο τρίγωνο που σχηματίζουν οι συνήθεις ύποπτοι Ισπανία, Γερμανία και Γαλλία.
Το ποδόσφαιρο που βλέπουμε δεν είναι εντυπωσιακό, αλλά ποιος περίμενε να είναι; Με τόση κούραση που «κουβαλάνε» οι περισσότεροι παίκτες των ομάδων από τη σεζόν που προηγήθηκε, είναι αδύνατο να δούμε καλύτερο θέαμα και πολύ πιο συναρπαστικά. Νομίζω ότι, δεδομένων των συνθηκών, το επίπεδο είναι ικανοποιητικό και σαφώς ανώτερο από το επίπεδο του Κόπα Αμέρικα.
Αυτές τις μέρες, όποιος έχει την πολυτέλεια να ξενυχτάει για να παρακολουθεί Κόπα Αμέρικα ή γράφει τους αγώνες και τους βλέπει σε μαγνητοσκόπηση, μπορεί να κάνει τη σύγκριση ανάμεσα στους δύο κόσμους. Και το πρώτο συμπέρασμα που θα βγάλει είναι ότι άλλο ποδόσφαιρο παίζεται στην Αμερική και άλλο στην Ευρώπη. Ισχυε ανέκαθεν αυτό, αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα, παρά την πρόσμειξη πολυάριθμων λάτιν ποδοσφαιριστών στο ευρωπαικό ποδόσφαιρο. Οι ρίζες και οι βασικές αρχές των δύο ποδοσφαιρικών σχολών παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτες. Λογικό. Διότι γενικώς τα «χούγια» τω ανθρώπων δεν αλλάζουν εύκολα.
Παράδειγμα: Στην Αμερική θα δεις πολλούς παίκτες που θέλουν μια μπάλα δική τους. Θα δεις αφελές ποδόσφαιρο, με ομάδες να προηγούνται 1-0, να θέλουν πάση θυσία τη νίκη, να βρίσκεται το ματς στο 85’ και να παίζουν φουλ επίθεση αφήνοντας πολλά κενά στην άμυνά τους. Θα δεις επίσης πολλά νεύρα, πολλά άγαρμπα μαρκαρίσματα και, μοιραία, πολλές περισσότερες κίτρινες και κόκκινες κάρτες. Γενικά, το ποδόσφαιρο στην Αμερική είναι πιο άναρχο. Παίκτες αλλά και προπονητές δίνουν λιγότερη σημασία στην τακτική και στη στρατηγική.
Παρ’ όλα αυτά, ενώ θα περίμενε κανείς περισσότερα γκολ και καλύτερο θέαμα, έχω την αίσθηση ότι οι αγώνες στην Αμερική είναι πολύ πιο βαρετοί από τους αγώνες στην Ευρώπη. Το ευρωπαικό ποδόσφαιρο είναι πιο ποιοτικό απ’ όλες τις απόψεις και αυτό φαίνεται ακόμη και σε αγώνες που λήγουν 0-0. Εννοείται ότι συγκρίνω τις δύο σχολές με κριτήριο το υψηλότερο επίπεδο των ομάδων, Εθνικών και συλλόγων. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι μεγάλες ομάδες της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Χιλής ή της Κολομβίας δεν αντέχουν καν σε σύγκριση με τις μεγάλες ομάδες της Ισπανίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, ή της Ιταλίας και της Αγγλίας. Εκεί που διαφοροποιείται λίγο η κατάσταση είναι αν μιλάμε για τις Εθνικές ομάδες της Βραζιλίας και της Αργεντινής. Μόνο αυτές μπορούν και συναγωνίζονται σε Παγκόσμια Κύπελλα τις μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της Ευρώπης.
