Πιλότος τα έργα και οι ημέρες του Νίκου Λάσκαρη

Την ώρα που ο μπασκετικός Αρης ζει το όνειρο της δημιουργίας των συνθηκών για την επιστροφή του στο υψηλότερο επίπεδο εντός και εκτός συνόρων, ο ποδοσφαιρικός Αρης εξακολουθεί να πορεύεται με εκκρεμότητες και ερωτηματικά για την επόμενη μέρα του.

Οι βίοι των ομάδων μπάσκετ και ποδοσφαίρου του συλλόγου, δεν είναι παράλληλοι. Κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι έως και αντίθετοι.

Ακόμη και στα ζόρια του, ο μπασκετικός Αρης τραυμάτισε μεν το πρεστίζ του, αλλά δεν το απαξίωσε πλήρως, δεν το ισοπέδωσε. Ο ποδοσφαιρικός Αρης ποδοπάτησε το δικό του πρεστίζ, γνώρισε την πλήρη απαξίωση.

Την ίδια περίοδο που ο Λευτέρης Αρβανίτης έδινε την μάχη για την οικονομική εξυγίανση της ΚΑΕ, η ΠΑΕ Αρης οδηγούνταν στο εκτελεστικό απόσπασμα και δεν υπήρχε κανείς για να δώσει τη μάχη για συμφωνίες που θα μείωναν το χρέος και θα έβαζαν τις βάσεις για την εξυπηρέτησή του.

Ακόμη και ο τρόπος που έψαξαν οι μπασκετικοί να βρούνε έναν επιχειρηματία που θα διαθέτει τη δυναμική για να επανεκκινήσει την ομάδα μπάσκετ, να την βάλει σε έναν άλλο δρόμο και να δώσει όραμα, ήταν εντελώς διαφορετικός από αυτόν που το έκαναν οι ποδοσφαιρικοί.

Τον δρόμο για τον ερχομό του Νίκου Λάσκαρη τον άνοιξαν κάποιοι τεχνοκράτες, άνθρωποι που είχαν τις απαιτούμενες γνώσεις για να παρουσιάσουν τι ακριβώς είναι η ΚΑΕ Αρης, τι προβλήματα αντιμετωπίζει και ποιες προοπτικές έχει.

Γι’ αυτούς που ασχολήθηκαν, αντιστοίχως, προκειμένου να βρει επενδυτή ο ποδοσφαιρικός Αρης, ας μην μιλήσω καλύτερα… Οι παροικούντες την Αλκμήνης γνωρίζουν, όπως γνωρίζει, πλέον, και η μεγάλη πλειοψηφία των φίλων του Αρη για τις δουλειές που έγιναν στο… πόδι τα τελευταία χρόνια, για τα μικροσυμφέροντα που καθόρισαν εξελίξεις, για τις αποφάσεις γενικών συνελεύσεων, που ελήφθησαν από ανθρώπους οι οποίοι δεν διέθεταν την επάρκεια για να κρίνουν ποιος ήταν ο καταλληλότερος να ορίζει τις τύχες της ομάδας τους.

Τα αποτελέσματα όλης αυτής της κατάστασης είναι γνωστά. Η ΚΑΕ Αρης έχει βρει το δρόμο της, κι ο Λάσκαρης έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου με την σοβαρότητα, την αξιοπιστία του, την προσήλωσή του σε αρχές και αξίες, την συνέπειά του.

Για τον ποδοσφαιρικό Αρη, είναι άγνωστο αν θα μπορέσει το επόμενο διάστημα να διαμορφώσει ανάλογες συνθήκες, να επιτύχει παρόμοια συσπείρωση, να υπάρχει τέτοια αποδοχή του –όποιου θα είναι- μεγαλομετόχου του, σαν κι αυτή που απολαμβάνει ο μεγαλομέτοχος της ΚΑΕ.

Επειδή τίποτε στην ζωή δεν είναι τυχαίο και τίποτε δεν έρχεται ουρανοκατέβατο, στον Αρη θα έπρεπε ήδη να έχουν μελετήσει καλά τα έργα και τις ημέρες του Λάσκαρη –όσο μικρή κι αν είναι η περίοδος της παρουσίας του- ώστε να είναι ήδη προσανατολισμένοι και να γνωρίζουν τι χρειάζεται για να ακολουθήσει σύντομα την ίδια διαδρομή και η ποδοσφαιρική ομάδα.

ΥΓ.: Αδυνατώ να καταλάβω τον Αναστόπουλο, τον οποίο κανείς δεν αμφισβήτησε και άπαντες έχουν συμφωνήσει ότι μια χαρά έκανε τη δουλειά του στον Αρη, αλλά αυτός επιμένει σε κάθε ευκαιρία να επιδιώκει την σύγκριση με τον Καλαϊτζίδη για να αποδείξει κάτι που κανείς δεν του ζήτησε να αποδείξει…