Περόνε, φορ, Καρλίτος και το θράσος
Εβαλε ένα, έχασε ένα. Ανεξάρτητα από αυτό. Ο Αργεντινός αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο, στο Μοντεκατίνι της Τοσκάνης, στο φιλικό του Ηρακλή με τη Φιορεντίνα, ξανασυζητήθηκε. Το χρειαζόταν.
Και είχε να συζητηθεί από το παιχνίδι με την ΑΕΚ, το πρώτο των play off. Και πριν από εκείνο το γκολ, είχε να συζητηθεί -για το σκοράρισμα- ακόμη περισσότερο. Αυτές οι παύσεις και τα κενά διαστήματα για την αξία ενός χαρισματικού παίκτη όπως είναι ο Περόνε δεν ήταν ανάλογες της ποιότητάς του. Δεν τον κρίνουν βέβαια (μόνο) τα γκολ. Απασχολεί παίκτες, ανοίγει διαδρόμους.
Εχει την ικανότητα να πάρει μια φάση όλη πάνω του, όπως έκανε το προηγούμενο Σάββατο “χτίζοντας” τη φάση με την ευκαιρία του Τσιλιανίδη, στο 0-0. Αυτή τη στιγμή είναι ξεκάθαρα η Νο1 επιλογή στην επίθεση. Τον έχει ανάγκη ο Ηρακλής τον Αργεντινό, έχει ανάγκη την αυξημένη διάθεσή του, χωρίς τα διαστήματα ραθυμίας που είχε την προηγούμενη σεζόν. Πάμε γενικώς στους φορ. Το 4-1-4-1 του Παπαδόπουλου (όντως αυτό το σύστημα μοιάζει να του πηγαίνει του Ηρακλή, επί του παρόντος, καλύτερα από κάθε άλλο) θα έχει μόνο έναν βασικό. Θεωρητικά έχει τέσσερις φορ. Γίνονται τρεις από τη στιγμή που μέχρι τώρα, ο προπονητής τον Μπουλούτ τον στέλνει περισσότερο στην αριστερή πτέρυγα.
Είναι ο Λουκίνας με τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της προηγούμενης σεζόν που περιμένει. Κι είναι κι ο Βέλλιος τον οποίον ελάχιστα τον έχει δοκιμάσει μόνο του, στην κορυφή του 4-1-4-1. Η διαχείριση που θα κάνει ο Παπαδόπουλος στην επίθεσή του έχει ενδιαφέρον και είναι σημαντική. Κάτι ακόμη για τους έμπειρους. Ο Ηρακλής τους έχει ανάγκη όλους. Τον Περόνε. Τον Λάζαρ. Πόσο πολύ π.χ. φάνηκε ότι έλειπε το κράτημα της μπάλας απο τον Ρουμάνο όταν η Φιορεντίνα είχε πιάσει από τον λαιμό τον Ηρακλή στο πρώτο ημίωρο του φιλικού. Τον Ρομάνο. Τον Καρλίτος. Για παράδειγμα, ο Καρλίτος: Ο διεθνής με το Πράσινο Ακρωτήρι, έχει περισσότερα χιλιόμετρα στο κοντέρ της καριέρας του από τον Σαραμαντά. Ο Πυργιώτης όμως, στο φιλικό, φάνηκε περισσότερο.
Το θέμα μας δεν είναι Καρλίτος ή Σαραμαντάς και να μιλάμε ως το πρωί. Το θέμα μας, σε μεγαλύτερο κάδρο, είναι ένα: Χωρίς θράσος και χωρίς καρδιά στις φάσεις δεν γίνεται τίποτα. Στον Ηρακλή, αγωνιστικά, είναι απαραίτητο αυτό. Και φυσικά δεν περισσεύει κανείς. Αγωνιστικά, δεν έχει τέτοιες πολυτέλειες. Ολοι θα πρέπει να είναι 100% εκεί. Απόλυτα συγκεντρωμένοι και προσηλωμένοι.
