Ο Πελκίνιο έξω από τις γραμμές του γηπέδου

Αυτός ο πιτσιρικάς ο Πέλκας μου έκανε εντύπωση. Είχα την δυνατότητα να τον γνωρίσω χθες από κοντά. Τον κάλεσα στο στούντιο, ήταν στην εκπομπή, ωραίος, άνετος, χαλαρός. Δεν έχει χτυπήσει τατουάζ, παρήγγειλε να πιεί χυμό πορτοκάλι, δεν χάλασε χατήρι, φωτογραφήθηκε όπως του ζητήθηκε, ήταν απλός και καταδεκτικός. Προσγειωμένος. Αυτό που λέμε «καλό παιδί».

Δεν ξέρω αν το τελευταίο στις μέρες μας αποτελεί προσόν, γνωρίζω όμως κάτι άλλο. Το ποδόσφαιρο, για έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή έχει ημερομηνία λήξης. Το πολύ 15-20 χρόνια. Μετά θα πρέπει να συνηθίσει να ζει χωρίς αυτό. Να κάνει ότι οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί. Να αλλάξει την καθημερινότητα του, να την προσαρμόσει, να προσγειωθεί στα νέα δεδομένα. Και εκεί μετράει πολύ ο χαρακτήρας. Είναι η προίκα για τη συνέχεια.

Η οικογένεια του Δημητράκη- οι γονείς και ο αδερφός του- θα πρέπει να είναι χαρούμενοι. Όπως και η μεγάλη οικογένεια του ΠΑΟΚ. Διαμάντι παιδί, ταλέντο, μέλλον, πολλές υποσχέσεις για ακόμη καλύτερες μέρες. Όλα θα εξαρτηθούν από τον ίδιο. Κακά τα ψέματα. Το ταλέντο δεν αποτελεί παρά το 10-20%. Την διαφορά την κάνει η σκληρή δουλειά. Και η ομάδα βέβαια. Γιατί αν ο ΠΑΟΚ δεν πάει καλά, τότε σε τραβάει σαν βαρίδιο προς τα κάτω.

Ο Πελκίνιο- έτσι τον φώναζαν στις ακαδημίες – έχει τα προσόντα να προχωρήσει. Το μέλλον είναι δικό του. Αυτή είναι η μεγαλύτερη προίκα του. Ότι έχει τον χρόνο να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα. Πρώτα να γίνει βασικό κομμάτι του ΠΑΟΚ της επόμενης μέρας και μετά να ανοίξει τα φτερά του για να πετάξει.

Αν υπάρχει κάτι που φοβάμαι, είναι οι συνθήκες που υπάρχουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο τρόπος της δουλειάς, η προπόνηση που γίνεται, η υποτυπώδης οργάνωση, ο σχεδόν ανύπαρκτος προγραμματισμός, η κακή νοοτροπία που αντί να σε πάει στον ουρανό μπορεί να σε οδηγήσει στα τάρταρα. Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα.

Και κάτι τελευταίο. Όλοι οι ακροατές που βγήκαν στην εκπομπή για να μιλήσουν μαζί του, είχαν να του δώσουν μια συμβουλή. Αν ξεπεράσω την διαπίστωση ότι όλοι κρύβουμε έναν προπονητή μέσα μας, θα σταθώ σε μία διαπίστωση. Ο κόσμος του ΠΑΟΚ τον αγαπάει γιατί είναι γέννημα θρέμμα του συλλόγου, ένα μεγάλο ταλέντο που παραπέμπει στον αξεπέραστο Γιώργο Κούδα. Τόσο απλά!