«Πατριώτες» εναντίον «υποταγμένων»…

Ότι έχει χαθεί το μέτρο στην Ελλάδα, είναι γνωστό προ πολλού. Ότι ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι, να συκοφαντεί, να απειλεί, να εκβιάζει, να λασπώνει, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτε απ’ όλα αυτά, είναι κι αυτό γνωστό προ πολλού.

Ότι η Ελλάδα είναι χωρισμένη τα τελευταία πέντε χρόνια σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, το ξέρει κι ένα μικρό παιδί. Τις τελευταίες μέρες, ακόμη και τα μικρά παιδιά μαθαίνουν, επίσης, ότι αυτοί που διαδηλώνουν κατά του μνημονίου είναι οι καλοί και οι πατριώτες και εκείνοι που διαδηλώνουν υπέρ της παραμονής στην Ευρώπη και στο ευρώ, οι προδότες και οι ταγματασφαλίτες.

Στην σύγχρονη ελληνική δημοκρατία της τελευταίας πενταετίας και ειδικά σε αυτή που ζούμε τους πέντε τελευταίους μήνες, έχουμε αρχίσει να αναρωτιόμαστε μήπως έπαψαν να υφίστανται το δικαίωμα στην άποψη, στην έκφρασή της, εφόσον αυτά ενοχλούν όσους διατυπώνουν διαφορετικές θέσεις.

Εχουμε καραμπινάτα παραδείγματα το τελευταίο διάστημα επιθέσεων σε δημοσιογράφους οι οποίοι… τολμάνε (!) να κάνουν το αυτονόητο: να υποβάλλουν ερωτήσεις. Οποιος δημοσιογράφος ρωτάει κάτι που δεν είναι ευθυγραμμισμένο με την επικοινωνιακή διαχείριση της κυβέρνησης, όποιος κάνει το λάθος να ζητήσει να μάθει τι πρόκειται να συμβεί αν υπάρξει ρήξη με τους δανειστές, βαφτίζεται «εχθρός», «υποταγμένος», «μισθοφόρος των δανειστών»

Οποιος τολμήσει να πει ότι η κυβέρνηση δεν έχει εντολή να βγάλει τη χώρα από το ευρώ, κατηγορείται ως «μερκελιστής», ως «άνθρωπος του ΔΝΤ» και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο…

Ωρες-ώρες, τον τελευταίο καιρό, υπάρχει η αίσθηση ότι επιδιώκεται λογοκρισία. Ότι επιδιώκεται να καταστεί κυρίαρχη μία μόνο άποψη για το πώς πρέπει να κυβερνηθεί η χώρα, πώς πρέπει να γίνει η διαπραγμάτευση με τους δανειστές, αν ξεγέλασε ή όχι με τις προεκλογικές της υποσχέσεις τους πολίτες η κυβέρνηση.

Τα πράγματα γίνονται ολοένα και πιο επικίνδυνα. Ο σπόρος του διχασμού εξαπλώνεται και γίνεται συνεχώς και πιο απειλητικός, αφού χρησιμοποιούνται ολοκληρωτικές μέθοδοι και λογικές.

Είναι αδιανόητο στην Ελλάδα του 2015, στην Ελλάδα που θέλουμε να λέμε ότι είναι η κοιτίδα του πολιτισμού και της δημοκρατίας, όσο κακό κι αν μας έχει κάνει η κρίση, να είμαστε ένα βήμα πριν από τον εμφύλιο.

Κι αυτό όχι μόνο να μην το καταλαβαίνουν ορισμένοι, αλλά, αντιθέτως, να το καλλιεργούν, να το ενισχύουν, να το επιδιώκουν.

Δεν ξέρω τι έχουν στο μυαλό τους ορισμένοι, αλλά αν υπάρχουν ακόμη κάποιοι στη χώρα που να τους έχει μείνει λίγο μυαλό στο κεφάλι, οφείλουν να αντιδράσουν, οφείλουν να παρέμβουν, οφείλουν να μιλήσουν με τη γλώσσα της λογικής και να διαλύσουν κάθε πιθανότητα να φτάσουμε σε καταστάσεις που η γενιά των 40αρηδων και των 50αρηδων θεωρούσε πως έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Διότι κάθε μέρα που περνάει έχουμε και μια φασιστική συμπεριφορά, έχουμε και μία θεσμική εκτροπή, έχουμε και μία ενέργεια που παραπέμπει σε δικτατορικά καθεστώτα.

Κι επειδή είναι ξεκάθαρο ότι στο στόχαστρο έχουμε μπει οι δημοσιογράφοι, είναι πασιφανές ότι επιδιώκεται να πληγεί η ανεξαρτησία μας (όπως και της ΤτΕ), να λογοκριθούμε, έως και να φιμωθούμε, οι Ενώσεις Συντακτών δεν γίνεται να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Εκτός κι αν συμφωνούν με τις θέσεις και τις επιθέσεις μελών της κυβέρνησης και βουλευτών, οπότε να μας το πούνε, να το ξέρουμε…