Οι παθογένειες του ελληνικού ποδοσφαίρου ξεπερνούν την κυβέρνηση

Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονται το πρόβλημα των παθογενειών του ελληνικού ποδοσφαίρου ο καθένας από όσους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ευθύνονται για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, αποδεικνύει πόσο λίγο τους ενδιαφέρει να το αντιμετωπίσουν και να το λύσουν.

Αν δούμε μία προς μία τις αντιδράσεις από την ώρα που η διακοπή του αγώνα κυπέλλου ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός προκάλεσε μία ακόμη κρίση, θα συμφωνήσουμε ότι μόνο υπεύθυνη δεν είναι η στάση όλων, μόνο το καλό του ποδοσφαίρου δεν τους νοιάζει και πως η διατήρηση ισορροπιών, σχέσεων, συμφερόντων, είναι που προέχει για τους περισσότερους.

Από εκείνη την –άτυπη- μάζωξη ακόμη στη λίγκα, φάνηκε ότι δεν υπήρχε η διάθεση από όλους, και ιδιαίτερα από τους ισχυρούς, να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι. Ο Μαρινάκης δεν παρέστη αλλά οι εκπρόσωποί του διαπληκτιζόταν φραστικά με τον Σαββίδη, ο Αλαφούζος δεν πήγε, ο Ηρακλής και ο Παναιτωλικός έθεταν θέμα Μποροβήλου, ο Σπανός ζητούσε να ξαναρχίσει το κύπελλο.

Και το… αποκορύφωμα, όταν έφυγαν από την λίγκα, ο Μποροβήλος δήλωσε ότι αποφάσισαν να φτιάξουν μια επιτροπή (με την παρουσία και του ιδίου), για την οποία, όμως, ΑΕΚ, ΠΑΟ και ΠΑΟΚ διέρρεαν –και διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους- πως ποτέ δεν συμφώνησαν.

Ακολούθησαν η συνέντευξη Πανόπουλου που θέλει να οργανώσει όλες τις άλλες ομάδες πλην των τεσσάρων, οι φήμες περί προσπάθειας του Κοντονή να βάλει τους τέσσερις μεγάλους στο ίδιο τραπέζι και η πληροφορία χθες το πρωϊ ότι τα κατάφερε, η οποία, όμως, διαψεύστηκε λίγο αργότερα όταν ο Αλαφούζος ξαναθύμισε ότι δεν σκοπεύει να συνυπάρξει με τον Μαρινάκη, αλλά και πως ο Μποροβήλος (ως εκπρόσωπος των 4 συν 2), αντί να κλείσει ραντεβού με τον υπουργό για να μιλήσουν για την ΕΠΟ, του ζήτησε να ξαναρχίσει το κύπελλο!

Αν όλα αυτά σας δίνουν την εντύπωση ότι εδώ γίνεται σοβαρή συζήτηση για την διαφθορά και την βία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, συγνώμη αλλά είσαστε πολύ αισιόδοξοι και πολύ καλοπροαίρετοι.

Εδώ το μόνο που γίνεται είναι μάχη χαρακωμάτων, μέσω επικοινωνιακών χειρισμών. Επί της ουσίας, μηδέν. Και το χειρότερο είναι πως όλη αυτή την «θεατρική παράσταση», την παρακολουθεί χωρίς να αντιδρά και ο υφυπουργός, ο κ. Κοντονής, ο οποίος, ενώ νομιμοποιείται να λάβει σκληρά μέτρα, προβλεπόμενα από το δικό του νόμο, τα οποία θα φέρουν τα πάνω-κάτω, σύρεται πίσω από τους τακτικισμούς των ομάδων.

Επειδή, όμως, αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί, επειδή η Πολιτεία οφείλει κάποια στιγμή να παρέμβει αποφασιστικά, επειδή το πρόβλημα ξεπερνά τον επικεφαλής της πολιτικής ηγεσίας του Αθλητισμού, μήπως θα πρέπει, επιτέλους, να απασχολήσει το σύνολο των κομμάτων, να φτάσει στη Βουλή, να υπάρξει μια προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση αποκλειστικά για την αναξιοπιστία, τη διαφθορά και τη βία στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο;

Αν το εννοούν οι πολιτικοί μας όταν λένε πως το ποδόσφαιρο είναι κοινωνικό αγαθό, ας φροντίσουν να το απαλλάξουν από οτιδήποτε το καταστρέφει…