Παθήματα...

Μια από τις συνήθεις επωδούς που άκουσα την επομένη της ανακοίνωσης αλλαγής απόφασης από το δικαστήριο, ήταν η εξής...

«Αν μου το έλεγαν ότι οι Αρειανοί θα πανηγύριζαν επειδή η ομάδα τους υποβιβάστηκε στη Γ’ Εθνική πριν από μερικά χρόνια, θα φανταζόμουν ότι ζω σε εικονική πραγματικότητα». Μεταξύ σοβαρού κι αστείου θα μπορούσε να το επικαλεστεί κανείς. Επειδή όμως πολλές από τις καίριες αποφάσεις των τελευταίων ετών ελήφθησαν μεταξύ σοβαρού κι αστείου ας κρατήσουμε τη σοβαρή οπτική.

Προφανώς, δεν πανηγύρισε κανείς που ο Αρης υποβιβάστηκε στην Γ’ Εθνική. Αν υπήρξε μια ανακούφιση αυτή έλαβε χαρακτήρα δικαίωσης επειδή ο Σκόρδας είχε συσπειρώσει απέναντί του το σύνολο των σκληροπυρηνικών της εξέδρας και των παραγόντων που ενδεχομένως, θα ήθελαν να συνδράμουν επί μηδενικής βάσης.

Πέρα από το Σκόρδα όμως, το πλάνο εξυγίανσης του Αρη περνά από δαιδαλώδεις διαδικασίες για τις οποίες δεν είμαι διόλου βέβαιος ότι τις γνωρίζει η πλειονότητα των ανθρώπων που αισθάνονται έστω ανακουφισμένοι. Θυμίζω απλώς, ότι πριν από δέκα χρόνια, η ίδια ανακούφιση παρατηρούνταν για την υπαγωγή στο άρθρο 44 επειδή τάχα πάλι το «κοντέρ θα μηδένιζε». Μόνο που σήμερα το χρέος έσπασε το ταχύμετρο.

Η διαφορά είναι ότι τώρα απαγορεύονται τα λάθη. Μια απόφαση οικειοθελούς υποβιβασμού είναι σκληρή κι έχει τίμημα. Ειδικά στην περίπτωση που ο Αρης δεν εκμεταλλευτεί τον υποβιβασμό για να εξυγιανθεί. Κι όχι μόνο οικονομικά. Σήμερα, είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία για να οικοδομηθεί μια εξυγίανση σε παραγοντικό ακόμη και οπαδικό επίπεδο. Οι οπαδοί να δουν την τακτική που ακολουθήθηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια από το δικό τους «κίνημα» και να κάνουν ακριβώς τα …αντίθετα. Οι παράγοντες που θα αναλάβουν να εντρυφήσουν στις διοικήσεις που ασχολήθηκαν με τον Αρη στο ίδιο χρονικό διάστημα και απλώς, να λησμονήσουν ότι υπήρξαν. Κι επειδή έχει καταντήσει κλισαρισμένη η επίκληση για την παρουσία «άφθαρτων» ανθρώπων, θυμίζω απλώς, ότι άφθαρτοι παράγοντες με την έννοια που αντιλαμβανόμαστε δεν υπάρχουν όσο κι αν ψάξει κανείς. Τουλάχιστο, προσωπικώς, δεν διαπίστωσα κανένα παραγοντικό ταλέντο στα τελευταία δέκα χρόνια που να διαθέτει όρεξη, χρήμα, μυαλό και να θέλει να ξοδέψει εργατοώρες συν μερικές δεκάδες εκατομμύρια για να καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου. Κι ας μην θυμηθούμε τους παραλληλισμούς του Σκόρδα ως νέου … Καμπάνη.

Το χειρότερο είναι ότι υποχρεωτικά θα επιστρατευτούν παράγοντες που είναι γνωστοί με τον έναν ή άλλον τρόπο. Οι οποίοι προφανώς, θα έχουν υπόψη τους, την κατάληξη του Σκόρδα για να μην ακολουθήσουν ανάλογες πρακτικές. Ο στόχος δεν μπορεί να είναι διαφορετικός από το να προετοιμαστεί ο Αρης για την επόμενη ημέρα. Η οποία θα σχετίζεται με μια ομάδα που θα εμπνέει προοπτική, υγεία για να καταστεί ελκυστική σε υποψήφιους επενδυτές. Γιατί οι διαχειριστές μπορεί να είναι χρήσιμοι σε μια πολυκατοικία. Αλλά μια ΠΑΕ την οδηγούν μαθηματικά σε μαρασμό.