Η παρανομία είναι μία, δεν υπάρχει καλή και κακή…
Ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσονται τα πράγματα τον τελευταίο καιρό στο ελληνικό ποδόσφαιρο, φέρνει συχνά στο τραπέζι μια συζήτηση που αφορά στο κατά πόσο μια παρανομία μπορεί να είναι καλή ή κακή…
Ναι, καλά διαβάσατε. Υπάρχει τέτοια συζήτηση. Ακούω, για παράδειγμα, από κάποιους να λένε ότι αδιαφορούν για το αν ήταν παράνομο το εκλογικό σύστημα με το οποίο επρόκειτο να γίνουν οι εκλογές στην ΕΠΟ, καθώς το πιο σημαντικό γι’ αυτούς ήταν να γίνουν και να νικήσουν οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, ανεξάρτητα από το αν θα τηρούνταν η νομιμότητα ή όχι.
Ακούω, επίσης, από διάφορους, τους ίδιους, κατά κύριο λόγο, που κατηγορούσαν τις διοικήσεις της ΕΠΟ τα προηγούμενα χρόνια όταν έκαναν το ίδιο πράγμα, να επικαλούνται τον μπαμπούλα της ΦΙΦΑ και του Grexit, για την περίπτωση κατά την οποία προσφύγει οποιοσδήποτε κατά του διορισμού της προσωρινής διοίκησης στην ομοσπονδία μας από την παγκόσμια ομοσπονδία, μια πράξη που δεν διαθέτει ισχυρή νομιμοποίηση.
Οι ίδιοι άνθρωποι είναι που παραδέχονται μεν ότι πρόκειται για παραδοξότητα να είμαστε εν όψει εκλογών για την ανάδειξη εκπροσώπου της ΕΠΟ στην ΕΟΕ με ένα σύστημα που κρίθηκε παράνομο από το Διαιτητικό Δικαστήριο, αλλά δεν έχουν καμία δυσκολία, δε, να συμμετάσχουν σε μια διαδικασία εκτός νομιμότητας.
Είναι φανερό ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται εκτός ελέγχου. Είναι, επίσης, φανερό ότι και όσοι είναι μαζί με αυτούς που ονομάζουμε «συμπολίτευση» και όσοι είναι με αυτούς που ονομάζουμε «αντιπολίτευση», μας έχουν… ταράξει στη νομιμότητα.
Ούτε οι μεν ούτε οι δε ενδιαφέρονται για τη νομιμότητα. Είναι ξεκάθαρο. Ενδιαφέρονται μόνο για ό,τι εξυπηρετεί τον σχεδιασμό τους, για ό,τι θα τους επιτρέψει να πετύχουν τον στόχο τους, ασχέτως αν είναι στο πλαίσιο της νομιμότητας ή όχι.
Ακόμη και καθηγητές της Νομικής, όπως ο κ. Δρόσος και ο κ. Γέροντας, που κλήθηκαν να διοικήσουν την ΕΠΟ για λογαριασμό της ΦΙΦΑ, υπογράφουν προκηρύξεις που γνωρίζουν ότι είναι στον αέρα, ότι μπορεί ο οποιοσδήποτε να τις προσβάλλει.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, όμως, ποιος μπορεί να πάρει στα σοβαρά όλους αυτούς που διαφημίζουν ότι εργάζονται για την εξυγίανση στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι θα αφήσουμε πίσω μας όλες τις παθογένειες, όταν δεν είναι προτεραιότητα η απόλυτη τήρηση της νομιμότητας, αλλά η… διαχείρισή της κατά πώς βολεύει τον καθένα;
Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και να πείσουμε ότι όντως ασχολούμαστε με την κάθαρση, θα πρέπει, αρχικά, να συμφωνήσουμε ότι η παρανομία είναι μία και δεν διακρίνεται σε καλή και κακή.
Εφόσον το συμφωνήσουμε αυτό, ίσως, αυξήσουμε τις πιθανότητες να δούμε την κάθαρση να έρχεται. Διαφορετικά, όσο θα συζητάμε περί καλής και κακής παρανομίας, ο κατήφορος θα συνεχίζεται…
