Παράδοση… άνευ όρων «ναι σε όλα» οι ράγιαδες
Ενώ χωρίς τον παραμικρό δισταγμό ο αρμόδιος Υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Βασιλειάδης την παραμονή της γενικής συνέλευσης της ΕΠΟ άκομψα επιχείρησε να προειδοποιήσει και να προϊδεάσει τους εκπροσώπους των Ενώσεων ότι δεν είχαν κανένα περιθώριο να μην εγκρίνουν τα όσα ο ίδιος «συμφώνησε» (μάλλον του επέβαλε η ξενόφερτη χούντα), οι τελευταίοι -δηλαδή οι ΕΠΟτζήδες- δίνοντας τη δική τους υποκριτική παράσταση και διακατεχόμενοι προφανώς από τις νοοτροπίες του μαύρου παρελθόντος τους, αφήνοντας στην άκρη τα όσα πομπώδη εξήγγειλαν περί της ριζικής κάθαρσης και μάχης μέχρι τελικής πτώσης για την εξυγίανση, έσπευσαν, όχι απλά να «υπακούσουν» στις έμμεσες εντολές του Υφυπουργού, αλλά και να εκδηλώσουν την προθυμία από κοινού να βάλουν την ταφόπετρα στην περιβόητη επανάσταση που διατυμπάνιζαν.
Σε αυτή την «πονεμένη ιστορία» είχαμε πολλά και ενδιαφέροντα «επεισόδια». Πρωταγωνιστές ο… μαχητικός Κοντονής που ξιφουλκούσε κατά πάντων, μαζί με τον περίεργο Κουτσοκούμνη που συμφωνούσε και διαφωνούσε κατά περίσταση, αλλά και τις Ενώσεις να αλληλοσπαράσσονται και να υπόσχονται πολλά και πάνω απ’ όλα αυτά η σκιά του μεγάλου σκηνοθέτη Θεόδωρου Θεοδωρίδη να καλύπτει τα πάντα.
Ο Κοντονής έφυγε και ήρθε ο Βασιλειάδης. Από τις πρώτες μέρες ο τελευταίος άρχισε να ξηλώνει ό,τι είχε αρχίσει ο πρώτος. Μια χαώδης κατάσταση, η οποία στα μάτια της ξενόφερτης χούντας φάνταζε σαν μια ιδανική ευκαιρία για να επιβάλλει με σχετική άνεση όλες της αξιώσεις της. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον «γεννήθηκε» το περιβόητο πρόσφατο τελεσίγραφο της ντροπής. Το οποίο δυστυχώς έγινε άμεσα και δουλικά αποδεκτό και μάλιστα με γονυκλισίες από κάποιους επαναστάτες που όπως αποδείχθηκε ήταν του γλυκού νερού.
Οι κόκκινες γραμμές ξεθώριασαν. Ποδοπατήθηκαν, καταργήθηκαν. Ο αδιαπραγμάτευτος όρος της κάθαρσης και της εθνικής υπερήφανης διαχείρισης του προβλήματος, αποδείχθηκαν μια φούσκα που έσκασε με μεγάλο πάταγο. Οι Πανέλληνες για ακόμη μια φορά πάγωσαν και στη συνέχεια βυθίστηκαν στη μελαγχολία. Παρέστησαν και πάλι μάρτυρες μιας απίστευτης φαρσοκωμωδίας η οποία δε διέφερε σε τίποτα από έναν σύγχρονο και ακατανόητο ραγιαδισμό.
Στο περιθώριο της όλης υπόθεσης θαρρώ πως είναι σημαντικό να υπενθυμίσω ότι από το ξεκίνημα μέχρι το τέλος, δηλαδή το ναυάγιο της επανάστασης, ένας εκλεκτός συνάδελφος δικαιούται να νιώθει απόλυτα δικαιωμένος, γιατί ήταν εκείνος που χωρίς εκπτώσεις στο λόγο και στη γραφίδα του εξιστόρησε όλο αυτό το δράμα με τον πλέον υπεύθυνο και συνειδητά έντιμο δημοσιογραφικό τρόπο. Ζητώ την άδειά του να πάρω ένα απόσπασμα από το τελευταίο σχόλιό του, που αφορούσε αυτή την –επαναλαμβάνω- πονεμένη ιστορία. Είναι ο Δημήτρης Κανελλάκης που στην καθιερωμένη στήλη («Υπάρχει και γκρι») έδωσε όχι απλά την εικόνα, αλλά και τη μεγάλη μάχη της αμερόληπτης ενημέρωσης αλλά και της δημοσιογραφικής προσπάθειας να ανατρέψει και να αναστρέψει όλη αυτή την αλυσίδα των εξελίξεων με την υποκρισία και τις φτηνές σκοπιμότητες. Με τίτλο του σχολίου: «Με τροπολογίες εξυγιαίνουν τον ελληνικό ποδόσφαιρο», γράφει: «Ο προηγούμενος υφυπουργός Αθλητισμού, ο Σταύρος Κοντονής, δεν είχε καμία δυσκολία να ακυρώσει τον ίδιο τον εαυτό του, όταν τον Οκτώβριο του 2016 έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια την απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου και έφερε την επιτροπεία, αντί να την υιοθετήσει και να προχωρήσουμε σε εκλογές στην ΕΠΟ με διευρυμένο εκλεκτορικό σώμα, σύμφωνα με τον –ενεργοποιηθέντα- νόμο Ορφανού.
Ο διάδοχός του, ο Γιώργος Βασιλειάδης, δεν έχει –ούτε αυτός- καμία δυσκολία να συναινέσει σε ένα ακόμη πιο μικρό εκλεκτορικό σώμα (με 71 εκλέκτορες, όπως προτείνεται στο υπό ψήφιση νέο καταστατικό) από το –ούτως ή άλλως- μικρό που προέβλεπε το καταστατικό της… αμαρτωλής ΕΠΟ (181 εκλέκτορες).
Ο προηγούμενος υφυπουργός Αθλητισμού, έδωσε νομιμοποίηση στην ΠΔΕ της ΕΠΟ με τροπολογία που πέρασε σε νομοσχέδιο του υπουργείου ναυτιλίας.
Ο διάδοχός του, ο νυν υφυπουργός, με τροπολογία κι αυτός, άνοιξε τον δρόμο για την εκλογή εκπροσώπου της ΕΠΟ στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή.
Κι επειδή οι δύο προηγούμενες τροπολογίες δεν ήταν αρκετές, ο κ. Βασιλειάδης κατέθεσε άλλη μία, ώστε να μπορέσει να διεξαχθεί η προγραμματισμένη για μεθαύριο τακτική γενική συνέλευση της ΕΠΟ.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο στα καλύτερά του. Διοικείται με τροπολογίες, οι οποίες, μάλιστα, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να γελοιοποιούν την… επανάσταση (στα… λόγια, φυσικά) του Κοντονή, ο οποίος παρίστανε ότι πολεμάει το αυτοδιοίκητο, ενώ στην πραγματικότητα οδεύουμε στην επιβολή του πιο ισχυρού και πιο σκληρού αυτοδιοίκητου που είχαμε ποτέ στο ελληνικό ποδόσφαιρο... Είναι φανερό πως ούτε το ποδόσφαιρο θέλει την εξυγίανση, ούτε η Πολιτεία».
ΥΓ: Επιτομικό το απόσπασμα από το τελευταίο σχόλιο του Δημήτρη, ωστόσο είναι απόλυτα κατατοπιστικό, γιατί μέσα σε ένα πλαίσιο γενικότητας κατάφερε να τοποθετήσει συνοπτικά ολόκληρη αυτή την «πονεμένη ιστορία» με την ακατανόητη και ασυγχώρητη υποκρισία των υπευθύνων.
