Παπαθανασάκης και… Καλλονή

Και να που μας προέκυψε το 2016. Αισίως κατά τη φαντασία μας. Σε ότι αφορά βεβαίως τη ζωή μας. Διότι κατά τα άλλα όπως ήρθε, έτσι θα φύγει κι όπως πολύ σωστά επισημαίνουν οι στοίχοι του τραγουδιού, «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» κι αφήστε τους τρακόσιους της Βουλής με τα παραμύθια και τα κάλαντά τους. Σύντροφοι η σημασία της αλλαγής του έτους, μόνο ως μονάδα μέτρησης του χρόνου μπορεί να υπολογιστεί.

Μην αυταπατάσθε. Εκλαψε λέει ο Ομπάμα ακούγοντας ένα τραγούδι των ημερών από κάποια διάσημη πριμαντόνα, για τους θανάτους όμως και την πείνα που σκορπά ως κοσμοκράτορας μήτε δάκρυ. Ας έχουμε λοιπόν υγεία ώστε να μπορούμε να μετράμε κι εμείς μέρες μας, ασχολούμενοι παράλληλα με τις όποιους δικούς μας νταλγκάδες μας απόμειναν, όπως ο Ηρακλής ας πούμε. Τι είχαμε λοιπόν; Με το μπάι του γέροντα αποφασίστηκε η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου κατά 3 εκατ, ευρώ με τον Σπύρο να κατέχει κάτοχος το 99,92% των μετοχών. Μπερεκέτ που λένε. Απόλυτος κυρίαρχος που λένε κι ας είναι καλά παρότι εμείς και το εννοώ, κάπου τον αδικήσαμε, όπως και τον Μάκη τον Σεντελίδη.

Η κριτική, κριτική οπωσδήποτε, αλλά μέσα στα πλαίσια της λογικής και των δεδομένων πάντα. Διότι ο Παπαθανασάκης «έκανε» πίσω για πολλούς λόγους, οι οποίοι έχουν στενή συνάφεια με το οικονομικοπολιτικό μπάχαλο που επικρατεί στην πατρίδα μας. Να είσαστε βέβαιοι πως δυο μεταγραφές θα γίνουν και από εκεί και πέρα, κατά την ταπεινότατη άποψή μου προέχει το αγωνιστικό. Σήμερα με το έμπα το χρόνου ο Ηρακλής μπαίνει, όπως και οι λοιπές ομάδες, στον Β΄ γύρο του Πρωταθλήματος. Και ως εκ τούτου ότι γίνεται, γίνεται και επιστροφή δεν έχει. Η Καλλονή λοιπόν χρήζει δεούσης προσοχή, αλλά όχι και αμάν-αμάν όπως συνέβη με τον Πανθρακικό. Το αν χρειάζεται νίκη ο Ηρακλής μπορεί να θεωρείται αυτονόητο, όμως η απόφαση, η θέληση και το πάθος, για όνομα του Θεού, δεν είναι δική μας δουλειά, αλλά του Νικόλα και των παικτών του. Οπότε αναμένουμε…