Ο ΠΑΟΚ είναι χαρά, είναι λύπη, είναι θυμός!!!

Είναι δεδομένο ότι υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα από τον αθλητισμό. Με πρώτο και πιο σπουδαίο και πολύτιμο την υγεία. Επειδή όμως η ζωή είναι ένα μωσαϊκό συναισθημάτων και ο ΠΑΟΚ είναι συναίσθημα, αυτομάτως αυτή η ομάδα είναι μέρος της ζωής. Ανεργοι που δεν έχουν χρήματα για να ζήσουν τις οικογένειες τους περιμένουν έναν αγώνα στην Τούμπα για να ξεχαστούν.

Και αυτοί που δεν μπορούν καν να πληρώσουν το εισιτήριο έστω και των 10 ευρώ στέκονται μπροστά στην τηλεόραση για να δουν αυτές τις δυο ώρες που η ομάδα θα παίζει έναν αγώνα. Πολύ απλά διότι αυτή είναι η διασκέδαση τους, το αγχολυτικό τους, η διέξοδος τους. Ο τρόπος για να «ξεφεύγουν» αυτό το μαγικό δίωρο από τα προβλήματα που πολλές φορές τους γονατίζουν και τους φέρνουν στο ναδίρ σε ότι αφορά την ψυχολογία.

Ο ΠΑΟΚ είναι χαρά, είναι λύπη, είναι θυμός. Ο ΠΑΟΚ γιγαντώνεται καθημερινά και αποκτά νέους φιλάθλους όχι για τους τίτλους του ή για τις αγωνιστικές του επιτυχίες. Αλλά για αυτό που πρεσβεύουν αυτά τα τέσσερα γράμματα. Μου είναι δύσκολο να αποτυπώσω στο χαρτί όλα αυτά που νιώθω για αυτή την ομάδα. Γιατί είμαι πολύ "μικρός" για να μιλήσω για τον ΠΑΟΚ.

Απλά νιώθω ευλογημένος που νιώθω πάνω και πρώτα απ' όλα ένα κομμάτι αυτής της ασπρόμαυρης οικογένειας. Όχι ως δημοσιογράφος που καλύπτω το ρεπορτάζ αυτής της ομάδας, αλλά ως μέλος του υπέροχου λαού. Και είναι ευλογία για μένα να έχω καταφέρει να μην περάσω ποτέ αυτή τη διαπεραστική γραμμή όταν κάνω το ρεπορτάζ χωρίς «θολούρες».

Κάποιες φορές μπορεί είναι η αλήθεια να μην έχω καταφέρει να κρατήσω την ψυχραιμία μου όπως για παράδειγμα σε εκείνο το ματς στην Καλλονή με τη διαιτησία του Μήτσιου. Αλλά είμαι σίγουρος ότι από εκείνο το ματς η «δεξαμενή» οπαδών του ΠΑΟΚ γέμισε ακόμη περισσότερο.

Γιατί η αδικία πολλές φορές είναι πιο σπουδαίο «καύσιμο» από τους τίτλους. Που όμως τους χρειάζεται ο ΠΑΟΚ, τους έχει ανάγκη και πρέπει να αρχίσει να τους κατακτά. Γιατί το αξίζει και ο σύλλογος και ο κόσμος του!