«Πάμε Ντόλι, μένουμε εδώ»

Συμφωνώ απόλυτα με τον Νίκο Παπαδόπουλο που δήλωσε πως είναι άδικο στις καθυστερήσεις να δέχεσαι γκολ στη μοναδική ευκαιρία του αντιπάλου.

Διαφωνώ κάθετα όμως, διότι ουσιαστικά δεν επρόκειτο για ευκαιρία, αλλά για ολιγωρία ολάκερης της μεσοαμυντικής γραμμής. Διότι αν εκεί βρισκόταν ο αμυντικός χαφ, ως όφειλε, ο σκόρερ Μπακασέτας δεν θα έστρωνε την μπάλα με το πάσο του, δεν θα έβλεπε την «τρύπα» και δεν θα πλάσαρε σα σε προπόνηση.

Επειδή όμως το ποδόσφαιρο δεν βασίζεται ούτε στα εάν και τα εφόσον, μήτε σε μια τυχαία φάση, μα σε διαρκή αγώνα και προσπάθεια, θα έλεγα πως ο Ηρακλής του Β΄ ημιχρόνου για πολλούς και διαφόρους λόγους δεν μπήκε σε καμιά περίπτωση, όπως έπρεπε, στη φιλοσοφία της ανάγκης, πρώτα για ισοφάριση του σκορ και κατόπιν για να νικήσει.

Δυστυχώς το έγραψα προχθές. Ο Πανιώνιος ουδεμία σχέση έχει με το σκορποχώρι την Καλλονή, ούτε η μεγάλη κατηγορία με την περσινή… μικρή. Οι κυανόλευκοι κατά την ταπεινή μου άποψη, για ανεξήγητο λόγο, κατέβηκαν στον αγωνιστικό χώρο χωρίς ψυχολογία, πάθος και προ πάντων καθαρό μυαλό. Η δικαιολογία ίσως πως ο Ουζουνίδης παράταξε την ομάδα του αμυντικά και επομένως δεν άφησε τους γηπεδούχους να «κάνουν» το παιχνίδι τους, δεν στέκει γιατί απλά η κίνηση αυτή ήταν αναμενόμενη, μετά την εκπληκτική όντως εμφάνιση του Ηρακλή στη Μυτιλήνη και την ήττα της ομάδας του από τον Ολυμπιακό.  Το ότι οι παίκτες δεν ήταν… στα καλά τους φάνηκε στο Β΄ ημίχρονο, ακόμη κι όταν ο Πανιώνιος έμεινε με 10 παίκτες πολύ νωρίς και άρα είχαν όλο τον χρόνο σύμμαχο για την ανατροπή. Αντ' αυτού ο Ηρακλής δεν βρήκε τρόπο να απειλήσει, με εξαίρεση τη φάση του τσαπατσούλη Μπουλούτ.

Πιστέψτε με ουδεμία όρεξη μεμψιμοιρίας έχω. Μια θλίψη μόνο. Και εύχομαι από βάθος καρδίας η χθεσινή εμφάνιση να ήταν ένα κάποιο τυχαίο συμβάν, από τη στιγμή που εκτός τους φιλότιμου, όσο και εξαιρετικού Μπουκουβάλα, όλοι οι υπόλοιποι συμπαίκτες του ξέμειναν στην... Καλλονή. Συνειρμικά πάντως σε κάποια στιγμή και να με συγχωρήσει ο Νικόλας γιατί ουδόλως φταίει, θυμήθηκα τον Λουκίνα και μέσα μου αναφώνησα ενστικτωδώς, «βάλε μέσα ρε "Παπ" τον Λούκι Λουκ». Όμως, όπως ομολόγησε και ο κόουτς, εκείνος ήταν αλλού.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω αυτό μόνο. Ομιλώ από θέση και φύση μιας ιδιότητας. Ασκώ κριτική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ισοπεδώνω τα πάντα. Ο Ηρακλής έχει μέλλον στην κατηγορία και μια ήττα, έστω και αδικαιολόγητη, δεν μπορεί να του το αμαυρώσει, αρκεί ο Σπύρος να μην είναι και ο ίδιος… αλλού, μάλλον στη F.Lκαι όχι στη S.Lως όφειλε, όπως άλλωστε και όλη η ομάδα.