Ο,τι έπρεπε για “ξεμπούκωμα”
Προσφερόταν για “ξεμπούκωμα” το χθεσινό παιχνίδι στα Χανιά και οι παίκτες του ΠΑΟΚ δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Εκαναν έναν υγιεινό περίπατο, πετυχαίνοντας έξι γκολ και έχοντας πάρα πολλές χαμένες ευκαιρίες. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ο ΠΑΟΚ κέρδισε έναν αγώνα χωρίς άγχος και πίεση, ανεξάρτητα από τη δυναμικότητα του αντιπάλου...
Το πώς θα συμπεριφερθεί η ομάδα, με πολλές αλλαγές στη σύνθεσή της, ήταν ένα ζητούμενο. Και το ερώτημα έγινε ακόμη πιο ενδιαφέρον όταν τα Χανιά κατάφεραν να προηγηθούν από το πουθενά στο ξεκίνημα του αγώνα. Η συνέχεια ήταν πολύ ευχάριστη και ελπιδοφόρα. Ο ΠΑΟΚ λειτούργησε μια χαρά, έκανε γρήγορα την ανατροπή, έφτασε στο 1-3 και ύστερα έγιναν όλα πιο εύκολα όταν τα Χανιά έμειναν με 10 παίκτες.
Ο Ολσεν αντέδρασε σωστά στις δύο μόνο περιπτώσεις που χρειάστηκε. Οι Τζαβέλλας, Μαλεζάς, Κωνσταντινίδης δεν πιέστηκαν ιδιαίτερα. Ο Πέλκας είχε και καλές και κακές στιγμές. Ο Αντονις έπαιξε λίγο αλλά άρεσε. Από τους υπόλοιπους, ο Σάμπο με τα τρία γκολ που πέτυχε και ο Τσίμιροτ που σίγουρα έχει προσόντα δημιουργικού χαφ πήγαν καλά και ακόμη καλύτερα ο Γκολάσα (ιδιαίτερα στο πρώτο ημίχρονο) και ο Ζάιρο, που έδειξαν ωριμότητα αλλά και επίγνωση της υποχρέωσης που έχουν να ματώσουν για να κερδίσουν θέση στην ενδεκάδα. Εχω την αίσθηση, τελικά, ότι ο Ζάιρο ήταν ο παίκτης με τις πιο πολλές καλές ενέργειες, καθώς “μέτρησε”, μεταξύ άλλων, τρεις ασίστ και ένα γκολ που πέτυχε ο ίδιος.
Περίμενα πιο πολλά από τον Κοροβέση, που ίσως χρειάζεται περισσότερο χρόνο συμμετοχής για να βρει τον εαυτό του και από τον Μυστακίδη, που είχε διάθεση, αλλά έκανε αρκετές επιπόλαιες ενέργειες. Πάντως, η αλήθεια είναι ότι έπαιξε κάτι σαν φορ σε όλο το παιχνίδι, σε έναν ρόλο, δηλαδή, που δεν τον ξέρει καλά και είναι θετικό το γεγονός ότι σκόραρε, ενώ αν στεκόταν λίγο πιο τυχερός θα μπορούσε να πετύχει κι άλλο γκολ.
Γενικά, τα συμπεράσματα ήταν ευχάριστα και, αν μη τι άλλο, εξασφαλίστηκε η πρόκριση, μέσα από ένα παιχνίδι στο οποίο η ομάδα ευχαριστήθηκε ποδόσφαιρο κάνοντας επίδειξη δύναμης, ενώ είναι βέβαιο ότι κάποιοι παίκτες τόνωσαν το ηθικό τους, γιατί, κακά τα ψέματα, τον τελευταίο μήνα η ψυχολογία είχε πέσει στο ναδίρ.
Ολα αυτά, βέβαια, χωρίς να ξεχνούμε τις περιορισμένες δυνατότητες του αντιπάλου. Αν αυτή την εικόνα παρουσίαζε ο ΠΑΟΚ σε όλα τα παιχνίδια, όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Περιμένουμε τη συνέχεια για να δούμε αν όντως ο ΠΑΟΚ πήρε ανοδική πορεία, ή αν απλώς πέρασε χωρίς απώλειες δύο παιχνίδια με αντιπάλους την Καλλονή και τα Χανιά.
Το ότι χθες εξασφαλίστηκε η πρόκριση δεν είναι ασήμαντη υπόθεση, αν σκεφτούμε το κάζο που έπαθε πέρσι ο ΠΑΟΚ, όταν αποκλείστηκε σε έναν όμιλο στον οποίο μετείχαν οι ΠΑΣ Γιάννινα, Κέρκυρα και Απόλλων Καλαμαριάς. Η κατάκτηση του Κυπέλλου αποτελεί στόχο και η ομάδα οφείλει να κάνει το παν για να μην τον “ξεπουλήσει”. Δεν είναι ο ΠΑΟΚ χορτάτος από τίτλους. Εχει μόνο τέσσερα Κύπελλα και δύο Πρωταθλήματα. Απαγορεύεται να αντιμετωπίζει τη διοργάνωση με αδιαφορία. Οποιος χαρακτηρίζει το Κύπελλο “κυπελλάκι” μου θυμίζει την παροιμία “όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια”.
