Όταν ξέφυγαν από τα στενά όρια...

Έχουν περάσει δέκα ολόκληρα χρόνια από το θαύμα του 2014. Κι όμως, η εθνική συνεχίζει να γεμίζει με περηφάνια τους Έλληνες. Κάθομαι και σκέφτομαι πόσο τυχεροί είμαστε, που ζήσαμε εκείνες τις μαγικές στιγμές. Δύσκολα μπορείς να τις περιγράψεις και να τις αποτυπώσεις. Είναι στιγμές, που μένουν όμως χαραγμένες μέσα σου. Από τότε πέρασαν χρόνια.

Συμμετείχαμε στο Euro του 2008, στο Μουντιάλ του 2010, στο Euro του 2012 με πρόκριση από τους ομίλους και πάλι με την πλάτη στον τοίχο. Και τώρα στα γήπεδα της Βραζιλίας, πάλι στα δύσκολα, για πρώτη φορά στην ιστορία μας πήραμε το εισιτήριο για τις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου. Είναι τεράστια υπόθεση. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο το ότι οι επιτυχίες ήρθαν πάλι με ξένο προπονητή, έναν Πορτογάλο αυτή τη φορά, τον Φερνάντο Σάντος, που κι αυτός δέχθηκε τεράστια κριτική για τον τρόπο παιχνιδιού και τη φιλοσοφία του.

Μπορεί ωστόσο να αισθάνεται δικαιωμένος απόλυτα, γιατί τα αποτελέσματα και η πορεία μίας ομάδας κάνουν πετυχημένο έναν προπονητή. Παράλληλα, αυτό που κάνει πετυχημένο επίσης έναν προπονητή, είναι και ο σεβασμός των παικτών του. Το κέρδισε ο Ρεχάγκελ με το σπαθί του, όπως είχε διαπιστωθεί, το κέρδισε επίσης και ο Σάντος. Εκείνο πάντως που μπορεί εύλογα να διαπιστώσει κανείς ως έναν καταλυτικό παράγοντα των επιτυχιών είναι το ότι οι Έλληνες παίκτες σε μεγάλο βαθμό, στη μεγαλύτερη τους πλειοψηφία ξέφυγαν από τα στενά όρια του ελληνικού πρωταθλήματος. Γιατί το ελληνικό πρωτάθλημα καμία απολύτως σχέση δεν έχει με την ελληνική ομάδα.

Τις επιτυχίες τις φέρνουν οι παίκτες και ο προπονητής. Και από τότε που οι Έλληνες παίκτες άρχισαν να παίζουν στα γήπεδα της Ευρώπης, άλλοι σε μικρότερους και άλλοι σε μεγαλύτερους συλλόγους, ανέβηκαν επίπεδο. Τόσο ατομικά, όσο και αγωνιζόμενοι με τη φανέλα της εθνικής. Τα παραδείγματα είναι πολλά και τρανταχτά. Ο Παπασταθόπουλος, ο Χριστοδουλόπουλος, ο Φετφαζίδης, ο Κονέ, ο Σαμαράς είναι ορισμένα μόνο από τα τωρινά παραδείγματα παικτών, που βελτίωσαν σε σημαντικό βαθμό τις δυνατότητες ή τις ποδοσφαιρικές αρετές, που είχαν. Συν τοις άλλοις, η εθνική ομάδα, όπως και τότε, έτσι και τώρα, δείχνει να κρατάει αυτή τη φιλοσοφία της "ομάδας" με όλη τη σημασία της λέξης. Όχι μόνο στις εύκολες καταστάσεις, αλλά και στις δύσκολες.