Οταν το ρόστερ είναι ποιοτικό, κόουτς και συστήματα δεν φταίνε

O φετινός Ολυμπιακός “πετάει” τόσο στο Πρωτάθλημα όσο και στο Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν του φταίνε ούτε τα ροτέισον του προπονητή, ούτε η κούραση από τους συνεχόμενους αγώνες, ούτε τα συστήματα, ούτε οι... μύγες που πετάνε στο “Γ. Καραισκάκης”. Ολα μια χαρά είναι και η ομάδα βαδίζει ακάθεκτη προς την επίτευξη όλων των στόχων της.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Η απάντηση είναι πολύ απλή: Ο Ολυμπιακός διαθέτει καλούς παίκτες. Ο Ολυμπιακός έχει “γεμάτο” και ποιοτικό ρόστερ. Ο Ολυμπιακός είναι ομάδα, με όλη τη σημασία της λέξης. Ομάδα με παίκτες ικανούς να ανταποκριθούν στους ρόλους τους και στις υποδείξεις του προπονητή.

Στον ΠΑΟΚ φταίνε όλοι και όλα. Ο Τούντορ, τα συστήματά του, η κούραση, οι παίκτες, ακόμη και οι μύγες που πετάνε στην Τούμπα. Και η εξήγηση είναι το ίδιο απλή: Ο ΠΑΟΚ δεν διαθέτει ρόστερ τόσο ποιοτικό για να μπορεί να πλησιάσει, ως ομάδα, το επίπεδο του Ολυμπιακού.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ο Τούντορ απέχει ακόμη αρκετά από το να γίνει προπονητής. Διανύει τον τρίτο μόλις χρόνο της προπονητικής καριέρας του. Στον ΠΑΟΚ μαθαίνει. Στον ΠΑΟΚ πειραματίζεται. Στον ΠΑΟΚ αποκτά εμπειρίες. Είναι λογικό να κάνει λάθη, είναι λογικό να “ψάχνεται” και να “βραχυκυκλώνεται”, είναι λογικό να χρειάζεται κι άλλο χρόνο για να ξεφύγει από τη νοοτροπία του ποδοσφαιριστή για να περάσει στη φιλοσοφία του προπονητή.

Ομως, ακόμη και ο καλύτερος ανερχόμενος προπονητής του κόσμου να είναι και να μην το ξέρουμε ακόμα, δεν μπορεί να κάνει “μαγικά” με το υλικό που διαθέτει. Μπορεί να διεκδικήσει τη δεύτερη θέση, μπορεί να διεκδικήσει την πρώτη θέση στα πλέι οφ, μπορεί να διεκδικήσει και το Κύπελλο, χωρίς καν να μπορεί να προεξοφλήσει κανείς ότι θα πετύχει έστω έναν από αυτούς τους στόχους. Κι αυτό γιατί σε μια ομάδα πολύ περισσότερο από τις ικανότητες του κόουτς και τα συστήματα που μπορεί να επιλέγει, “μετράει” η ικανότητα των ποδοσφαιριστών.

To ζητούμενο είναι να αξιολογήσουν ρεαλιστικά οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ τις δυνατότητες της ομάδας και να προχωρήσουν, όταν έρθει η ώρα, σε έξυπνες διορθωτικές αλλαγές. Το έμψυχο δυναμικό είναι καλύτερο από αυτό που είχε ο ΠΑΟΚ τα τρία τελευταία χρόνια, αλλά πρέπει να βελτιωθεί πολύ ακόμη. Μέχρι τότε, όμως, το ζητούμενο είναι να πάψει ο Τούντορ να βρίσκεται σε σύγχυση και σε πανικό. Δικαιολογημένο, εν μέρει, αφού ξέρει ότι κρίνεται από το αποτέλεσμα κάθε αγώνα, ωστόσο οι σπασμωδικές κινήσεις δεν θα ωφελήσουν ούτε την ομάδα ούτε τον ίδιο.

Ας ψάξει να βρει τη σωστή “χημεία”, ας εγκαταλείψει ορισμένες εμμονές του και ας προσπαθήσει να βασιστεί στους πραγματικά πιο άξιους από τους παίκτες του. Δεν γίνεται, για παράδειγμα, να επιμένει στον Σάμπο, μόνο και μόνο γιατί θέλει να δικαιωθεί μια δική του μεταγραφή. Δεν γίνεται να επιμένει να παίζει χωρίς καθαρόαιμο φορ και να αχρηστεύει έτσι και τον Μπερμπάτοφ και τον Αθανασιάδη. Δεν γίνεται να μη βλέπει ότι η ομάδα “πονάει” στο κέντρο άμυνας και στην έλλειψη ενός έμπειρου επιτελικού χαφ. Δεν γίνεται να αποφασίζει ξαφνικά να αλλάξει σύστημα, υποχρεώνοντας τους παίκτες να παίξουν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που τους δίδασκε από το ξεκίνημα της προετοιμασίας.

Αλλά, ας είμαστε λογικοί. Δεν είναι ο προπονητής ο βασικός μοχλός κίνησης σε μια ομάδα. Ούτε η πορεία μιας ομάδας εξαρτάται από τα συστήματα. Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές είναι οι παίκτες. Αυτοί παίζουν, αυτοί κάνουν μάγκα ή βγάζουν άχρηστο έναν προπονητή, αυτοί μπορούν ή δεν μπορούν να εφαρμόσουν το όποιο σύστημα. Επομένως, οι παίκτες του ΠΑΟΚ οφείλουν να δείξουν από εδώ και πέρα τον καλύτερο εαυτό τους. Δεν λέω να πετύχουν κάτι περισσότερο από αυτό που μπορούν. Πρέπει, όμως, ο καθένας και όλοι μαζί να προσπαθήσουν να προσφέρουν στην ομάδα το 100% των δυνατοτήτων τους. Από σεβασμό στον ΠΑΟΚ, στον κόσμο του, στον Ιβάν Σαββίδη, αλλά και στον εγωισμό τους.