Όταν αφήνεις να στοχοποιείται ο προπονητής σου

Του Κυριάκου Ισκεντερίδη

Για αρκετές εβδομάδες, ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης γύρω από τον Ράζβαν Λουτσέσκου περιστράφηκε γύρω από συγκεκριμένα αφηγήματα. Ότι «κάθεται στο συμβόλαιό του», ότι «ζητάει αποζημίωση», ότι «δεν διευκολύνει την κατάσταση» και ότι αποτελεί εμπόδιο στις εξελίξεις.

Οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν ακούστηκαν μία ή δύο φορές. Αντίθετα, αναπαράχθηκαν με τέτοια συχνότητα ώστε για πολλούς να μετατραπούν σχεδόν σε δεδομένα. Δημιουργήθηκε η εικόνα ενός προπονητή που λειτουργεί εις βάρος του συλλόγου, ενός ανθρώπου που αρνείται να κάνει στην άκρη και που βάζει το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το καλό της ομάδας.

Μόνο που η πραγματικότητα αποδεικνύεται συνήθως πιο σύνθετη από τα εύκολα συμπεράσματα.

Στο ποδόσφαιρο, όπως και σε κάθε επαγγελματική συνεργασία, ένα συμβόλαιο δεσμεύει και τις δύο πλευρές. Αν υπάρξει ενδιαφέρον από άλλη ομάδα για έναν προπονητή ή έναν ποδοσφαιριστή, η ολοκλήρωση μιας συμφωνίας προϋποθέτει τη συναίνεση όλων των εμπλεκομένων. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να αποδεχθεί μια πρόταση μόνο και μόνο επειδή αυτή εξυπηρετεί τα σχέδια της ομάδας του.

Το να αρνηθεί κάποιος μια επαγγελματική πρόταση δεν συνιστά παράπτωμα. Ούτε αποτελεί απόδειξη κακής πρόθεσης. Είναι δικαίωμα που απορρέει από το ίδιο το συμβόλαιο που έχει υπογραφεί.

Εδώ όμως προκύπτει ένα άλλο, πιο ουσιαστικό ερώτημα. Σε όλη αυτή τη δημόσια συζήτηση, ποιος προστάτευσε τον προπονητή του ΠΑΟΚ;

Ποιος έσπευσε να βάλει ένα τέλος στις εικασίες και να αποκαταστήσει την πραγματική διάσταση των γεγονότων;

Διότι ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τον Λουτσέσκου, μιλάμε για τον πιο επιτυχημένο προπονητή της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου. Έναν άνθρωπο που συνέδεσε το όνομά του με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της τελευταίας δεκαετίας.

Κι όμως, αφέθηκε να δημιουργηθεί ένα κλίμα στο οποίο ο ίδιος εμφανιζόταν ως η πηγή του προβλήματος. Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης.

Όχι οι φήμες. Οι φήμες πάντα θα υπάρχουν στο ποδόσφαιρο. Αλλά η απουσία μιας ξεκάθαρης ασπίδας προστασίας απέναντι σε έναν προπονητή που έχει προσφέρει τόσα πολλά στον οργανισμό.

Σήμερα, καθώς η σκόνη αρχίζει να κατακάθεται, αξίζει να θυμηθούμε κάτι απλό: οι πληροφορίες κρίνονται από την ακρίβειά τους και όχι από την ένταση με την οποία αναπαράγονται.

Γιατί όταν επί εβδομάδες παρουσιάζονται ως βεβαιότητες σενάρια που τελικά δεν επιβεβαιώνονται, τότε γεννιούνται εύλογα ερωτήματα. Ήταν προϊόν λανθασμένης πληροφόρησης; Ή μήπως κάποιοι βιάστηκαν να υπηρετήσουν ένα συγκεκριμένο αφήγημα πριν καν διαπιστώσουν αν αυτό ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα;

Ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του απάντηση. Το βέβαιο είναι ότι η αλήθεια δεν έχει ανάγκη από υπερβολές, ούτε από πρόθυμους υποστηρικτές. Αργά ή γρήγορα βρίσκει πάντα τον δρόμο της. Και τότε εκτίθενται όσοι επέλεξαν να μιλήσουν με βεβαιότητα πριν μιλήσουν τα γεγονότα.