Οσο δεν μιλάνε οι ισχυροί της λίγκας…

Εχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που ξεκίνησε αυτή η συζήτηση για την δρομολόγηση εξελίξεων στο ελληνικό ποδόσφαιρο, οι οποίες θα οδηγήσουν στην αντιμετώπιση των παθογενειών του και στην εξεύρεση λύσεων οι οποίες θα το κάνουν πιο αξιόπιστο, πιο ανταγωνιστικό, πιο ελκυστικό.

Υστερα από μήνες επαφών, συζητήσεων, διαρροών, συγκρούσεων, είμαστε στο ίδιο ακριβώς σημείο.

Τίποτε απολύτως δεν άλλαξε, όσο κι αν ορισμένοι θέλουν να εμφανίζουν ότι ισχύει το αντίθετο. Μετά από τόσον καιρό, δεν κατέστη ακόμη εφικτό να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι οι ισχυροί άνδρες των τεσσάρων μεγάλων ομάδων στην Ελλάδα.

Από εκείνη τη μέρα της… γκάφας του υφυπουργού Αθλητισμού, Σταύρου Κοντονή, που κάλεσε τον Βαγγέλη Μαρινάκη, αν και ήταν γνωστό τοις πάσι ότι λόγω των περιοριστικών όρων που έχει ο μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού δεν γίνεται να συμμετέχει επισήμως σε συναντήσεις, το μόνο που κάνουμε όλοι μας είναι να συζητάμε για το τι θα έπρεπε να κάνουν οι «4», χωρίς αυτοί να έχουν διάθεση να το κουβεντιάσουν μεταξύ τους.

Ακόμη και η συνάντηση την οποία προκάλεσε ο πρόεδρος της ΕΠΣ Ηρακλείου, Νίκος Τζώρτζογλου, είναι μια συνάντηση εκπροσώπων, όχι του Μαρινάκη, του Σαββίδη, του Αλαφούζου και του Μελισσανίδη.

Θέλω να πω, δηλαδή, ότι όσο αυτοί από τους οποίους εξαρτώνται όλα συνεχίζουν να δίνουν μάχη χαρακωμάτων, όσο, κάποιοι από αυτούς ή και όλοι, κοιτάζουν πώς θα φέρουν έτσι τα πράγματα ώστε να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα και όχι να αναβαθμίσουν το πρωτάθλημα, χαϊρι δεν θα δει η Superleague.

Ζούμε μήνες τώρα με μόνιμο θέμα στην καθημερινότητά μας την κόντρα ΕΠΟ-Κοντονή, τις παρεμβάσεις της ΟΥΕΦΑ και της ΦΙΦΑ, τις ενέργειες μελών των Ενώσεων ανά την Ελλάδα εν όψει των εκλογών του Οκτωβρίου στην ομοσπονδία, τις παρασκηνιακές κινήσεις όλων των εμπλεκόμενων, και όλα αυτά δεν κάνουν τίποτε άλλο εκτός από το να δηλητηριάζουν το -ούτως ή άλλως δηλητηριασμένο- ελληνικό ποδόσφαιρο, το οποίο έχει πιάσει πάτο και ουδείς ενδιαφέρεται για την σωτηρία του.

Το μόνο που ενδιαφέρει τους εμπλεκόμενους, όσο κι αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν, είναι ποιος θα επικρατήσει σε αυτή τη μάχη, ποιος θα κερδίσει τον πόλεμο, ποιος θα επιβάλλει τον δικό του εκλεκτό.

Μακάρι ψεύτης να βγω, αλλά, αισθάνομαι πως μετά τον Οκτώβριο, όταν θα έχει κριθεί η μάχη των εκλογών, το ποδόσφαιρο θα είναι βαρύτατα τραυματισμένο. Εκτός από όλα τα προβλήματα που κουβαλάει τα τελευταία χρόνια (αναξιοπιστία, διαφθορά, βία), θα πρέπει να επουλώσει και τις πληγές από τα χτυπήματα που δέχεται καθημερινά τους τελευταίους μήνες, στο πλαίσιο αυτής της αντιπαράθεσης, αυτής της μετωπικής σύγκρουσης που βρίσκεται σε εξέλιξη ανάμεσα στους ισχυρούς του χώρου.

Ανάμεσα στους οποίους, βέβαια, και ένας υφυπουργός Αθλητισμού που έχει ξεπεράσει κάθε όριο παρεμβατικότητας, ο οποίος θεωρεί ότι δικαιούται να έχει τον τελευταίο λόγο για οτιδήποτε έχει σχέση με τον αθλητισμό στη χώρα, καταργώντας έτσι κάθε έννοια αυτονομίας και αυτοτέλειας για ομοσπονδίες και ενώσεις, οι οποίες δεν έχουν, πλέον, τον πλήρη έλεγχο για τα του οίκου τους…

Από κει, δηλαδή, που δεν υπήρχε κανένας έλεγχος, φτάσαμε στο αντίθετο άκρο, ο υπουργός να είναι ο ηγεμόνας του αθλητισμού στη χώρα…