Ώρα Γκινγκάμπ!

ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΜΠΟΥΖΑ

Όλοι πρέπει να είναι εκεί. Καθόλου πρωτότυπη μα αναγκαία παραίνεση. Στην εποχή μας πρέπει να επαναλαμβάνεις ακόμη και το αυτονόητο διότι είναι πολύ πιθανό τελικά το αυτονόητο να μην είναι τόσο αυτονόητο για αρκετούς. Σίγουρα δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Άλλες είναι σημαντικές και άλλες όχι.

Όμως πιστεύουμε ότι στην πολύ δύσκολη εποχή που ζούμε είναι απαραίτητο να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, ρεαλιστικά και όχι κάτω από το πρίσμα ενός φόβου φτιαχτού που δεν είναι τόσο αληθινός όσο νομίζουμε. Σαράντα χρόνια πριν ο κόσμος δεν είχε πολλές φορές εξασφαλίσει τα απαραίτητα.

Δεν διέθεται κανένα μεταφορικό μέσο. Δούλευε περισσότερες ώρες και αμείβονταν λιγότερο. Δεν είχε καταναλωτικές ανάγκες αλλά ανάγκες επιβίωσης. Κι όμως όταν ερχόταν η ώρα της Τούμπας, η ώρα του ΠΑΟΚ όλα ξεχνιούνταν. Το μυαλό λειτουργούσε συναισθηματικά και η καρδιά με την ψυχή αναλάμβαναν ρόλο. Τα ματς διεξαγόταν από τις 2 μέχρι τις 3 αλλά στα μεγάλα παιχνίδια τα γήπεδα γέμιζαν από νωρίς. Παρακολουθούσαν όλοι τα τσικό και θεωρούσαν εαυτούς τυχερούς που τελικά μπόρεσαν για μια ακόμη φορά να βρεθούν στο γήπεδο.

Σήμερα στην εποχή της ευκολίας ο φίλαθλος δύσκολα ξεπερνά την φύση του που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια και τον βρίσκει να λιώνει τον καναπέ του. Υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να ξοδέψει 15 και 20 ευρώ για να έρθει στο γήπεδο αλλά πολλές φορές ξοδεύει πολλά περισσότερα σε άλλα άχρηστα πράγματα. Είναι δικαίωμα του. Δικά του είναι τα χρήματα και δικός του είναι ο χρόνος.

Κανείς δεν μπορεί να τον υποχρεώσει να πάει με το ζόρι στο γήπεδο. Είναι κάτι που έχει εκπέσει των συνηθειών του. Το γήπεδο ήταν ένα πάθος που είχε ενταχθεί για δεκαετίες στην ωριαία ύπαρξή του και όχι απλά στην καθημερινότητά του.

Αν όμως δεν πηγαίνει στο γήπεδο για να δώσει στην ομάδα του όχι τα χρήματά του αλλά τη δύναμη της υποστήριξής του δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να κρίνει και κυρίως να κατακρίνει την ομάδα. Διότι είναι πλέον πολύ συχνό το φαινόμενο αρκετοί, για να μην πούμε πολλοί, να έχουν σε ευκολία το να μιλούν αρνητικά όπου βρεθούν και όπου σταθούν για την ομάδα. Είτε αυτός είναι ο φίλος τους είτε το καφενείο είτε το διαδίκτυο είτε το ραδιόφωνο.

Θα προχωρήσουμε όμως ακόμη περισσότερο. Ακούσαμε πριν λίγες μέρες κάποιον να λέει: Εγώ έδωσα 100 ευρώ να πάω στην Ξάνθη και είδα 11 παίκτες να είναι απαράδεκτοι (οι χαρακτηρισμοί του ήταν πολύ πιο απαξιωτικοί). Κατ’ αρχήν επιλογή του ήταν να δώσει 100 ευρώ. Τα έδωσε , υποθέτουμε, για να υποστηρίξει την ομάδα του και όχι για να αγοράσει τη δόξα της νίκης. Επίσης θα μπορούσε να πάει και με 50. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.

Το θέμα βρίσκεται στο ότι όταν είσαι φίλαθλος του ΠΑΟΚ είναι σα να έχεις υπογράψει ένα συμβόλαιο. Ένα συμβόλαιο ήθους και τιμής και που δε χρειάζεται να σου εξηγήσει κανείς το περιεχόμενό του γιατί είναι αυτονόητο. Στον ΠΑΟΚ δίνεις χωρίς να ζητάς κάτι πίσω. Γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι αν η ομάδα καταφέρει να πετύχει αυτό που επιθυμείς, η χαρά που θα εισπράξεις δεν θα μετριέται με τίποτε.

Αντιλαμβανόμαστε ότι ο καιρός δεν είναι καλός. Το ματς βραδινό και οι μετακινήσεις από την επαρχία δύσκολες και σχετικά επικίνδυνες.

Υπάρχει οικονομική στενότητα ακόμη  και  ξενέρωμα που έχουν κάποιοι από το παιχνίδι με την Ξάνθη. Όμως μια πόλη 1.000.000 δεν μπορεί να γεμίσει ένα γήπεδο; Φυσικά μπορεί και είναι υποχρέωση όλων να πάνε. Γιατί αυτά είναι τα παιχνίδια που μπορούν να αλλάξουν την ιστορία και να σε ανεβάσουν επίπεδο!