Ολα τα αθώα θύματα έχουν την ίδια αξία…

Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο, έτσι κι εγώ, παρακολούθησα το Σαββατοκύριακο οτιδήποτε είχε σχέση με το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι που έσπειρε το θάνατο και προκάλεσε το φόβο, την ανησυχία σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

Είδα ρεπορτάζ στην τηλεόραση, διάβασα σχόλια στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο, μπήκα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ειλικρινά ντράπηκα. Δεν είμαι απολύτως σίγουρος αλλά υποθέτω ότι δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα το συμπέρασμά μου ότι πουθενά αλλού στον κόσμο δεν βρέθηκαν τόσοι πολλοί όσοι στην Ελλάδα, που να τα βάζουν με αυτούς που αυθόρμητα έβαλαν την γαλλική σημαία στον λογαριασμό τους, για να δείξουν έτσι την αλληλεγγύη τους στο γαλλικό λαό, που να αμφισβητούν στους άλλους το δικαίωμα να νιώθουν θλίψη, ρωτώντας τους αν την ίδια θλίψη και την ίδια αλληλεγγύη έδειξαν και για τους Σύριους, τους Ιρακινούς, τους Αφγανούς.

Τι λέτε ρε παιδιά; Ποιος σας είπε ότι υπάρχει ζυγαριά στην οποία μπορείς να βάλεις τους θανάτους αθώων πολιτών και να μετρήσεις ποια ζωή έχει μεγαλύτερη αξία;

Ποιος σας είπε ότι επειδή η Γαλλία, η Αγγλία, οι ΗΠΑ μπορεί να φέρουν ευθύνη για πολέμους στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή ή οπουδήποτε αλλού, θα δεχόμαστε τα τυφλά χτυπήματα των τζιχαντιστών ως κάτι απολύτως φυσιολογικό;

Ποιος σας είπε ότι η τιμωρία για την ευθύνη των μεγάλων δυνάμεων για οτιδήποτε κακό συμβαίνει ανά τον κόσμο, μπορεί να είναι ο θάνατος αθώων πολιτών;

Θα λέτε τα ίδια, όλοι εσείς οι εξυπνάκηδες, όλοι εσείς οι ξερόλες Ελληνες, όλοι εσείς οι δίκαιοι, οι εξυγιαντές, οι σταυροφόροι, αν αυτοί οι φανατικοί χτυπήσουν σε οποιαδήποτε πόλη της Ελλάδας και ανάμεσα στα θύματα είναι το παιδί σας, το ανήψι σας, το εγγόνι σας; Ή θα ψάχνετε τότε να βρείτε κάποιον άλλο να φορτώσετε τις ευθύνες, όπως συνήθως κάνετε, παριστάνοντας ότι κάτι παραπάνω ξέρετε εσείς από τους υπόλοιπους;

Η υπόθεση της τρομοκρατίας, του θρησκευτικού φανατισμού, δεν είναι μια ιστορία που προσφέρεται για εξυπνάδες, ούτε για συμψηφισμούς. Την ίδια αξία που έχει η ζωή ενός Γάλλου που χάνεται, έχει και ενός Σύριου και ενός Αφγανού και ενός Ιρακινού. Μιλάμε για αυτούς που δεν ασκούν πολιτική, που δεν συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων, που δεν πουλάνε όπλα, που δεν βομβαρδίζουν άμαχους πληθυσμούς. Μιλάμε για τους αμέριμνους πολίτες, που δεν είναι φανατικοί, που δεν έχουν σχέση με την πολιτική, που εκεί που πηγαίνουν για να διασκεδάσουν αφήνουν την τελευταία πνοή της ζωής τους.

Αρα, αντί να συμψηφίζουμε, προτιμότερο θα ήταν να ενώσουμε τις φωνές μας και τις δυνάμεις μας για να στείλουμε ένα βροντερό μήνυμα ότι ο σύγχρονος, ο πολιτισμένος κόσμος, είναι αποφασισμένος να στηρίξει κάθε προσπάθεια για την πάταξη του φαινομένου της τρομοκρατίας, χωρίς να διαχωρίζουμε και χωρίς να νοιαζόμαστε περισσότερο για αυτά που είναι κοντά μας και λιγότερο γι’ αυτά που είναι μακριά μας.

Η ασφάλεια είναι ένα από τα ύψιστα αγαθά για τους πολίτες των σύγχρονων, πολιτισμένων κοινωνιών. Το ξέρω ότι υπάρχουν παραδείγματα από το παρελθόν, που στην προσπάθεια για περισσότερη ασφάλεια, χρειάστηκε να μειωθούν τα όρια των ελευθεριών. Μακάρι να μην χρειαστεί και τώρα να μπει αυτό το δίλημμα, αν και νομίζω ότι οι πολίτες θα ήταν έτοιμοι να συζητήσουν και να κάνουν υποχωρήσεις, αν ήταν σίγουροι ότι θα μπορούν να ζούνε χωρίς να σκέφτονται πως σε οποιοδήποτε πάρκο, στάδιο, συναυλιακό χώρο, μετρό, μπορεί να χάσουν τη ζωή τους…