Oι γνωστοί Αγγλοι και οι ώριμοι Πολωνοί
Κυλάει η κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση της Ευρώπης σε επίπεδο εθνικών ομάδων χωρίς να έχουμε «πετάξει» τη σκούφια μας από αυτά τα οποία βλέπουμε μέσα στις τέσσερεις γραμμές. Ομάδες οι οποίες, πλην δύο-τριών εξαιρέσεων, που στερούνται φαντασίας και επιθετικού transition. Που κλείνονται στο καβούκι τους προκειμένου να κρατήσουν το μηδέν στην άμυνα και μπροστά ό,τι βγει στις μετρημένες στα δάχτυλα φορές που θα πατήσουν την αντίπαλη άμυνα.
Με τα γκολ να μπαίνουν κατά πλειονότητα στο τελευταίο 15λεπτο, όταν οι ομάδες καταρρέουν ανασταλτικά λόγω κούρασης. Γκολ που έχουν ως αφετηρία τις στημένες μπάλες ή τα μακρινά σουτ. Αναφαίρομαι στην πλειονότητα των όσων έχουμε δει μέχρι στιγμής.
Η θεωρία λέει ότι οι ρυθμοί θα ανέβουν στη διαδικασία των νοκ άουτ αγώνων, αλλά ούτε γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρος. Ο σκοπός πλέον αγιάζει τα μέσα στο ποδόσφαιρο και δύσκολα οι ομάδες μπαίνουν στη λογική του θεάματος.
Κι αυτό δεν είναι ένας νεωτερισμός στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Σχεδόν μία δεκαετία τώρα στα Μουντιάλ και στα Euro, κυριαρχούν η δύναμη, τα τρεξίματα και οι μικροί χώροι για… δράση από τους επιθετικούς. Αυτός είναι και ο λόγος που εκτός από τις δύο τριάρες του Βελγίου επί της Ιρλανδίας και της Ισπανίας επί της Τουρκίας στους περισσότερους αγώνες το αποτέλεσμα κρίθηκε στο γκολ.
Η Πολωνία είναι ομάδα η οποία δείχνει περισσότερο ώριμη σε σχέση με το 2012. Και σίγουρη θα έλεγα, ερμηνεύοντας την αγωνιστική της συμπεριφορά απέναντι στη Γερμανία. Σ’ έναν αγώνα στον οποίο από το πρώτο λεπτό οι Πολωνοί έδειξαν ότι μπήκαν στο γήπεδο για να κοιτάξουν στα μάτια την παγκόσμια πρωταθλήτρια.
Με σιγουριά στις κινήσεις τους, με κοντά τις γραμμές και μ’ έναν παίκτη, τον Κριχόβιακ στα χαφ, που ανήκει στους κορυφαίους μέσους της φετινής διοργάνωσης. Κι όταν μία ομάδα καταφέρνει να σταθεί όρθια απέναντι στη Γερμανία δικαιούται να κάνει όνειρα. Δεν ισχύει το ίδιο και για την Αγγλία. Την παραδοσιακά… απούσα από τις μεγάλες διοργανώσεις.
Η χώρα «κύτταρο» τού ποδοσφαίρου, με υποδειγματικές εγχώριες διοργανώσεις και δεκάδες ποδοσφαιρικά αστέρια, πλην του Μουντιάλ του 1966, δεν κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της στις διοργανώσεις σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Και απ’ ότι φαίνεται δεν θα τα καταφέρει ούτε φέτος να «σπάσει» αυτή την αρνητική παράδοση. Ισως γιατί το δόγμα «παίζω για να σκοράρω και όχι για να καταστρέψω» μοιάζει με χαρακίρι.
FOCUS
Οι κύριοι Τσουμάνης και Καζναφέρης βάζουν «πλάτη» για λόγους ιδεολογίας υπέρ της… ηρεμίας ή τρέχει κάτι άλλο το οποίο οι συμπαίκτες τους δεν μπορούν να υποψιαστούν; Πάντως η αλήθεια είναι ότι οι υπόλοιποι δε καλοβλέπουν τη στάση τους.
