Ο Σκόρδας κατέδειξε τη γύμνια παραγόντων
Η κινδυνολογία περί επιστροφής του Σκόρδα τελικώς, δεν ήταν άνευ αντικειμένου και αποδείχτηκε. Η ευθύνη βαραίνει την ΚΜΑ και τον ΑΣ που δεν φρόντισαν να θωρακίσουν με επιχειρήματα τους νομικούς απέναντι σε έναν άνθρωπο που οι πάντες γνώριζαν πόσο επαρκώς προετοιμασμένος θα ήταν στο πεδίο των δικαστηρίων που το ξέρει καλά.
Ισως η σημερινή συζήτηση να ήταν διαφορετική, αν το σχέδιο που εκπονήθηκε προχθές με το κάλεσμα των γνωστών αρειανών παραγόντων που θα αναλάμβαναν τον Αρη στην Γ’ Εθνική είτε ακόμη και το σχέδιο Γαλανού, υλοποιείτο πριν από ενάμισι μήνα. Αυτό δε συνέβη είτε γιατί δεν είχε καλλιεργηθεί ακόμη η ιδέα πως ο Αρης θα επιχειρήσει το restart στην Γ΄ Εθνική, είτε επειδή η συντριπτική πλειονότητα των φιλάθλων δεν μπορούσε να χωνέψει ότι αυτός ήταν μονόδρομος είτε ακόμη επειδή κάποιοι θεώρησαν ως βάσιμες τις υποσχέσεις του Στεφανίδη. Χάθηκε ο χρόνος. Ο Σκόρδας περίμενε, ήταν έμπειρος και κατά βάθος γνώριζε την εξέλιξη. Αν δεν τη μεθόδευσε.
Όπως κι ο ίδιος όμως ξέρει ότι μ’ αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να διοικήσει. Η τακτική των φουσκωτών και της χρήσης ακραίας βίας αποδείχτηκε ειδικά στον Αρη ότι δεν οδηγεί πουθενά. Η μάλλον οδηγεί ασφαλώς, προς την καταστροφή. Ούτε οι ποδοσφαιριστές μπορεί να φρουρούνται επί 24ώρου βάσεως, ούτε ο Φοιρός, ούτε η διοίκηση να ασκεί εξουσία σαν να επρόκειτο για κυβέρνηση του βουνού. Αλλά ακόμη κι έτσι να συνέβαινε, ποια ομάδα έχοντας ένα σημαντικό ποσοστό του σκληρού πυρήνα των οπαδών της απέναντι θα μπορούσε να αποδώσει σε ένα πρωτάθλημα άκρως ανταγωνιστικό; Όταν τη στιγμή που οι φοβισμένοι ποδοσφαιριστές θα προσπαθούσαν να αμυνθούν ή να σκοράρουν βλέποντας στις εξέδρες να παίζουν ξύλο, το πρόεδρο της ομάδας να φρουρείται όπως ο Ομπάμα και κάθε Κυριακή να εγκυμονεί ο κίνδυνος αφαίρεσης βαθμών επειδή κάποιος από τους δεκάδες πιστωτές θα ενεργοποιούσε μόνο μια από τις ατέλειωτες δικαστικές αποφάσεις που τελεσιδίκησαν υπέρ του; Και ποιο όραμα θα εμπνεύσει ένας άνθρωπος ο οποίος κρίθηκε όχι στις δικαστικές αίθουσες αλλά στη συνείδηση των φιλάθλων. Κι όχι απαραίτητα των οργανωμένων.
Όπως αποδείχτηκε όμως και μια θλιβερή πραγματικότητα. Όταν ένας άνθρωπος, όσο ευφυής κι αν είναι κατορθώνει να εμποδίζει – έστω τουλάχιστο προσωρινά – τα σχέδια των επίσημων φορέων του συλλόγου, καταδεικνύει τη γύμνια των παραγόντων της οικογένειας του Αρη. Κι είναι απορίας άξιον πως δεν παρουσιάστηκε ένας ευλογημένος να υπενθυμίσει ότι σε μια δικαστική αίθουσα μετράνε τα στοιχεία και οι αποδείξεις. Κι όχι το συναίσθημα. Ο Πλάτων στην Πολιτεία το ερμηνεύει: Η δικαιοσύνη δεν έχει τόπο δικό της, είναι άχρηστη. Κι αν την ταυτίσει κανείς με την τέχνη της σωτηρίας χρημάτων, συμβαίνει το παράδοξο, αυτή να γίνεται μια τέχνη που δεν αποκλείει την κλοπή για σκοπούς συντήρησης των χρημάτων.
Ο Αρης οδηγείται σε μονοπάτια που κανείς δε γνωρίζει. Το να συνιστάς ψυχραιμία σε ένα τέτοιο κλίμα ισοδυναμεί με επίκληση ιεραποστολής στον εμφύλιο της Σομαλίας. Όταν απέναντι στο Σκόρδα αντιπαρατεθεί ένας ή μια ομάδα παραγόντων που θα αποφασίσει να βγει στο ξέφωτο παρουσιάζοντας συγκεκριμένο σχέδιο σωτηρίας τότε είναι βέβαιο ότι τα φαντάσματα του παρελθόντος όσο κι αν φοβίζουν σήμερα, στο τέλος θα κρυφτούν. Αλλά ξεκάθαρα, μπροστά και τώρα χωρίς να προσδοκούν υποδοχές Μεσσία που θα κομπορρημονούν ανασταίνοντας ένα πτώμα.
