Ο ΠΑΟΚ απλώς είναι… ανισόρροπος

Η ελληνική γλώσσα είναι τόσο πλούσια που μία λέξη μπορεί να έχει δέκα ερμηνείες. Η λέξη «ανισόρροπος» μπορεί επίσης να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους και έννοιες. Αυτό που μπορεί να σκεφτούν πολλοί, είναι πως όντως μία ομάδα είναι ανισόρροπη όταν κερδίζει στο Φάληρο τον Ολυμπιακό, αλλά χάνει εύκολα στην Ξάνθη, όταν δείχνει αλύγιστη σε δύσκολες στιγμές, αλλά αφήνει τον Αστέρα να του βάλει τρία γκολ σε ένα ημίχρονο ή όταν γενικά δεν μπορεί να κυλήσει σε σταθερό ρυθμό από παιχνίδι σε παιχνίδι εδώ και αρκετό καιρό. Όμως ο ΠΑΟΚ στην πραγματικότητα είναι ανισόρροπος σε ότι αφορά την ποιότητα του ρόστερ του. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύει.

Κι εξηγούμαστε. Ο καλοκαιρινός σχεδιασμός έγινε με συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις. Είχε προφανώς την «σφραγίδα» του προπονητή, που πάντα πιστεύει στο υλικό του και πιθανώς στον εαυτό του, εκτιμώντας ότι μπορεί να πάρει από κάποιους παίκτες κάτι πολύ παραπάνω από άλλους προπονητές. Τα κατάφερε με τον Τζιόλη, με τον Σκόνδρα, με τον Κατσικά, τον Τζανδάρη… Αναμφίβολα μπόνους για τον κόουτς που πιθανώς όμως εισηγήθηκε να μην αποκτηθεί άλλος κεντρικός αμυντικός, να μην έρθει άλλος κεντρικός μέσος και να μην υπάρχει ένας ακόμη Μακ (ο Αμπντούν ας πούμε) στα άκρα. Υποθέσεις κάνουμε, γιατί δεν ξέρουμε, αλλά βάσει των όσων πληροφοριών έρχονται.

Αυτό δεν είναι κακό. Έτσι έκρινε, έτσι έκανε. Αυτό που φαίνεται στην πορεία του ΠΑΟΚ είναι πως την μαγιά στο μυαλό του προπονητή, την έχουν χαλάσει οι παγκίτες. Από αυτούς περίμενε περισσότερα, σε αυτούς πόνταρε πιθανώς κάτι παραπάνω. Το αυτονόητο είναι ότι κάποιοι ποδοσφαιριστές είναι «σκασμένοι» λόγω των πολλών αγώνων. Το γιατί ο ΠΑΟΚ έφθασε όμως σε αυτό το σημείο έχει εξήγηση.

Η διαφορά της ποιότητας των βασικών με τους θεωρητικά αναπληρωματικούς είναι μεγάλη. Σε καμία ομάδα παγκοσμίως, δεν υπάρχει αυτό το «όλοι είναι ίσοι». Παικταράδες έχει η Ρεάλ όμως Ρονάλντο ή Μπέιλ είναι ένας. Παικταράδες έχει η Μπάρτσα όμως ο Μέσι κάνει την διαφορά. Οι υπόλοιποι είναι από κοντά και κάποιοι άλλοι λίγο πιο πίσω. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία ο ΠΑΟΚ έχει μεγάλο πρόβλημα. Δεν έχει σούπερ σταρ όμως έχει πολλούς που κάνουν καλή δουλειά. Το άσχημο είναι ότι πίσω από αυτούς υπάρχει μεγάλη διαφορά.

Ο Σπυρόπουλος δεν πλησιάζει καν τον Ρατς, άλλος Μακ δεν υπάρχει, η απουσία του Τζιόλη κάνει «μπαμ», ενώ ο Δημήτρης Παπαδόπουλος δεν έχει την ευχέρεια που έχει ο Αθανασιάδης. Ο Σαλπιγγίδης είναι μία κατηγορία μόνος του και άλλος τέτοιος επίσης δεν υπάρχει, ενώ την ποιότητα του Φακούντο σε συνδυασμό με την εκτελεστικότητα του, επίσης δεν πλησιάζει κανένας άλλος. Ο Μάρτενς έδειξε «λίγος», ο Μαντούρο είναι ακόμη μακριά, ενώ ο Βίτορ μοιάζει με τον καλύτερο κεντρικό αμυντικό του πρωταθλήματος, αν τον συγκρίνεις με τους υπόλοιπους του ΠΑΟΚ. Ακόμη και ο Κίτσιου φέτος δείχνει πολύ κατώτερος του Σκόνδρα και ίσως μόνο ο Ιτάνζ κάνει την διαφορά του με τον Γλύκο να περιορίζεται τόσο, ώστε να μην φαίνεται σχεδόν καθόλου.

Στην πραγματικότητα αυτό είναι το σοβαρό πρόβλημα. Για την κατηγορία και την ποιότητα του πρωταθλήματος ο ΠΑΟΚ έχει 13-14 καλούς ποδοσφαιριστές που δεν ήταν τυχαίο πως είχαν την ομάδα πρώτη. Από εκεί και πέρα όμως, όταν έπρεπε να αντικατασταθούν έστω και λίγοι, η διαφορά φαινόταν. Και ήταν μεγάλη. Κάποια στιγμή θα το πλήρωνε. Προς το παρόν έχει απλώς λίγες ημέρες για να διορθώσει…