Ο καθένας το κοντό και το μακρύ του και ο Βέλλιος τον χαβά του

Εν μέσω ραδιοφωνικών αντεγκλήσεων, αντιπαραθέσεων και εμφυλιακού εκφυλισμού κατέφτασε χθες και η ώρα του Κυπέλλου. Πριν γράψω για την πρόκριση του Ηρακλή, θα ήθελα να καταθέσω την άποψη μου γι΄ αυτή την επιχειρούμενη αποκαθήλωση, εκ των έσω, προσώπων και καταστάσεων της σημερινής διοίκησης στην ΠΑΕ. Ως ένα σημείο ο Λάκης έχει δικαίωμα να τοποθετείται, με την υποσημείωση να μη συμμετέχει σε σενάρια.

Κάποιος όμως Καρύδας από πού προέκυψε; Και πάμε τώρα την κούπα. Θα περίμενε κανείς η αντίδραση να ερχόταν από πλευράς Βέροιας, όμως συνέβη το αντίθετο. Εκείνος που, ενώ είχε το υπέρ του σκορ και κυνήγησε κατά κάποιο τρόπο το γκολ ήταν ο Ηρακλής, το οποίος και πέτυχε στο 72΄ με τον Απόστολο Βέλλιο.

Με ένα «ήπιο» τρόπο λοιπόν οι κυανόλευκοι προκρίθηκαν πανεύκολα σε κάνοντας απλά το καθήκον τους, γεμίζοντας ταυτόχρονα τις άδειες μπαταρίες της αυτοπεποίθησης και του εγωϊσμού τους, μετά την άδοξη… ήττα της Νέας Σμύρνης. Δυο στοιχεία τα οποία χρειάζονται ενόψει και του επερχόμενου αγώνα στη Λιβαδειά.

Μάλιστα το σκορ θα ήταν 2-0 αν ο… απρόσεχτος Αποστόλης δεν έστελνε την μπάλα άουτ σε άδεια εστία. Γίνονται αυτά όμως, αν και ο νεαρός φορ για ένα λεπτό περίπου κοίταγε απλανώς γύρο του αναρωτώμενος τι συνέβη, δηλώνοντας μάλιστα αργότερα «θα μείνει στην ιστορία αυτή την ευκαιρία». Τέλος καλό, όχι όμως και όλα καλά. Ο Ηρακλής συνεχίζει στο Κύπελλο, αλλά πάντα υπάρχει και το Πρωτάθλημα.

Και δεν είμαι από εκείνους που μεμψιμοιρούν ή στέκονται σε ένα παιχνίδι (εννοώ αυτό του Πανιωνίου), αρκεί βέβαια ένα κάποιο συγκεκριμένο παιχνίδι να γίνεται ααπό πάθημα, μάθημα. Ο Απόστολος είπε και κάτι άλλο: «ηρεμήσαμε μετά το γκολ που βάλαμε. Ήμασταν κουρασμένοι και δεν παίξαμε καλά. Συνεχίζουμε».

Η κούραση πιθανότατα αφορούσε και τα επαναλαμβανόμενα παιχνίδια και ταυτόχρονα τη λειψανδρία που «κραυγάζει» στη μεσαία γραμμή. Ο Παπαδόπουλος πάντως αναφερόμενος στην ενδοχόμενη… πύκνωσή της αποκάλυψε στις δηλώσεις του:  «Ναι είναι στη λίστα παικτών που κοιτάμε να πάρουμε οι Λεοζίνιο και ο Κεϊτά. Ο Λεοζίνιο ήταν  το δεύτερο όνομα σε αυτή, μετά τον Κλέιτον». Μηδένα προ του τέλους μακάριζε έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και εγώ ο δόλιος, όπως και άλλοι από τον Ηρακλή, ως πατριάρχες τους πιστεύουμε. Πρώτα λοιπόν να δούμε και μετά τα μπράβο.