Ο εχθρός είναι μάλλον αλλού

Πριν από οτιδήποτε θα ήθελα με το δικαίωμα όχι του δημοσιογράφου, αλλά του επί χρόνια Ηρακλειδέα, να προβάλλω την ένσταση μου για αρκετά θλιβερά συμβάντα που έλαβαν χώρα μάλλον στον προαύλιο χώρο των γραφείων της Μίκρας.

Τα περισσότερα αφορούσαν τον πολύ κόσμο, ο οποίος δυστυχώς έφυγε χωρίς εισιτήριο και τη στιφάδα στα χείλη, γιατί κάποιοι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως ακραιφνείς Ηρακλειδείς, όχι μόνο τους ζητούσαν πιστοποιητικά γαλάζιων φρονημάτων, αλλά τους φερόταν και πέραν του δέοντος σκληρά. Μεταξύ αυτών λοιπόν που υπέστησαν το Bullingτων μπρατζομένων αυτόκλητων εκτιμητών της Ηρακλειδοσύνης ήταν και οι δυο γιοί μου.

Φυσικά δεν αναφέρομαι στα παιδιά μου ως κάποιος, αντίθετα ως ο κανένας τοποθετούμε επί ενός γεγονότος εντελώς αυθαίρετου και εκτός πάσης πραγματικότητας. Εκείνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Αρκετοί φίλαθλοι, όπως και οι γιοί μου δεν θα παρακολουθήσουν το παιχνίδι, γιατί δεν πήραν τελικά εισιτήριο και για το γεγονός φταίει μόνο η ΠΑΕ , οι καθ΄ ύλην αρμόδιοι δηλαδή, που άφησαν αυτούς τους αυτόκλητους «χωροφύλακες» μιας παλιάς αντίληψης περί εθνικοφροσύνης, να λυμαίνονται τη Μίκρα. Αυτά, τα οποία αν δεν ήταν αρκετά σοβαρά, ούτε καν θα τα ανέφερα ενόψει του καθοριστικού παιχνιδιού με τον γείτονα. Διότι για τον οπαδό μπορεί να αφορά το παιχνίδι την εγωπάθεια ή την καθαρά υποκειμενική αντίληψή του περί υπόληψης και φιλότιμου, για την ομάδα όμως είναι ένα ντέρμπι από το οποίο θα κριθούν πολλά για την περαιτέρω πορεία της.

Διότι και η ίδια διαθέτει φιλότιμο, αλλά δυστυχώς και ρεαλιστική αναγκαιότητα μιας νίκης. Ο Ηρακλής, ας κατάλαβαν οι ορισμένοι βρίσκεται σ ένα μεταίχμιο. Αν τώρα δεν ξεπεράσει φοβίες αυτής της κατηγορίας, πετυχαίνοντας μια εκκωφαντική νίκη χωρίς… οικογενειακή πίεση, στη συνέχεια θα τρέμει σε κάθε παιχνίδι. Πιστεύω όμως ότι τόσο ο Νικόλας, όσο και οι παίκτες του ξέρουν τι θα κάνουν.