Ο Αγγελος, τα... 25 κουμπιά και ο σοφός Γκιούλα Λόραντ

Ενα είναι βέβαιο στον ΠΑΟΚ: Ο Αγγελος Αναστασιάδης τους έχει «ταράξει» τους παίκτες στο μπλα – μπλα, όπως μεταδίδουν καθημερινά και οι απεσταλμένοι της Metrosport. Και πολύ καλά τους κάνει. Προπονητής που δεν ασχολείται συνεχώς με τους παίκτες για να τους «περάσει» αυτά που θέλει και να τα κάνει βίωμά τους, δεν είναι προπονητής. Είναι περαστικός, αν όχι τουρίστας. Και τουρίστες προπονητές διάθετε συνήθως ο ΠΑΟΚ μετά την εποχή του Σάντος.

Ο Αγγελος ξέρει καλά ότι σε ένα ρόστερ 25 παικτών, υπάρχουν... 25 κουμπιά. Ο κάθε παίκτης έχει το δικό του. Και ο προπονητής πρέπει να το βρει για να το πατάει όταν χρειάζεται. Αλλά για να το βρει πρέπει να ασχοληθεί. Με έναν – έναν ξεχωριστά και με όλους μαζί. Με συνεχείς υποδείξεις, συμβουλές και παραινέσεις. Σε αυστηρό ύφος, αλλά και με λίγο χαβαλέ, όταν κρίνει ότι η πλάκα βοηθάει περισσότερο. Ο καλός προπονητής είναι και καλός ψυχολόγος. Εμπνέει τους παίκτες με την προσωπικότητά του και τους βοηθάει όταν έχουν πρόβλημα. Είναι ο αρχηγός μιας φαμίλιας. Και πρέπει να ασχολείται ακούραστα με όλα τα μέλη της φαμίλιας.

Για πολλούς προπονητές, ιδιαίτερα ξένους, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Παράδειγμα ο απόμακρος Χουμπ Στέφενς, που παρέμενε μονίμως στον δικό του κόσμο, βλέποντας αφ’ υψηλού τους πάντες και έχοντας την απαίτηση να καταλάβουν όλοι τι ζητάει με έναν μαγικό τρόπο. Ετσι δεν γίνεται δουλειά. Και ο Αγγελος, ακόμη και να τον... φιμώσεις, θα βρει τρόπο να επικοινωνήσει με τους παίκτες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι σε όποια ομάδα δούλεψε οι ποδοσφαιριστές τον αγαπούσαν και έπαιζαν και για την πάρτη του.

Είμαι βέβαιος ότι οι πιτσιρικάδες της ομάδας βρίσκονται σε καλά χέρια. Εχουν πολλά να διδαχτούν από τον Αναστασιάδη. Ο οποίος, στην ηλικία τους, είχε προπονητή τον αείμνηστο Γκιούλα Λόραντ. Τον είχε εκνευρίσει πολλές φορές, γιατί ήταν... «μπερδεμένος», όπως ο ίδιος έχει παραδεχτεί πολλές φορές, αλλά, χρόνια μετά, όταν συνήλθε και ωρίμασε, αναγνώρισε ότι ο Λόραντ ήταν, τελικά, ο σοφός δάσκαλός του. Ο οποίος Λόραντ, μια που τον ανέφερα, παρά το γεγονός ότι ήταν ένας απόλυτος, αψύς, σκληρός και αμετακίνητος από τις θέσεις του άνθρωπος, ήξερε να εμπνέει και να καθοδηγεί. Πέρα από αυτό, είχε μελετήσει πολύ καλά τον χαρακτήρα κάθε παίκτη και ήξερε πώς να συμπεριφερθεί σε όλους για να «βγάλει» από μέσα τους ό,τι μπορούσαν να του δώσουν και κάτι παραπάνω.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, κάτι που μου είχε πει σε ανύποπτη στιγμή, σε μια συζήτηση με αυτό ακριβώς το θέμα. Το πώς, δήλαδή, πρέπει να μεταχειρίζεται ο προπονητής κάθε παίκτη ξεχωριστά, διότι κάθε παίκτης έχει ξεχωριστή προσωπικότητα και ιδιαιτερότητες στον χαρακτήρα του: «Οταν θέλω να τιμωρήσω τον Γκουερίνο, τον αφήνω στην κερκίδα, εκτός ομάδας. Οταν θέλω να τιμωρήσω τον Κερμανίδη, τον αφήνω κι αυτόν στην κερκίδα. Και οι δύο τρελαίνονται από τη στενοχώρια. Ο καθένας, όμως, για διαφορετικό λόγο. Ο Γκουερίνο γιατί θέλει πάντα να παίζει και ο Κερμανίδης γιατί θα χάσει το πριμ!»...