Νίκη με χαμηλή πτήση, τους ξελάσπωσε ο Κλάους

INFO: Σε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις του ο ΠΑΟΚ ευτύχησε να πετύχει ένα τρίποντο»… ψυχολογίας, το οποίο όμως θα πρέπει να το εκμεταλλευτούν παίκτες και κόουτς… για να συνέλθουν

«Νίκη-ψυχολογίας» για τον Δικέφαλο, ο οποίος παραλίγο να τινάξει στον αέρα και το… «υπόλοιπο» της χρονιάς, με μια εμφάνιση που θα μπορούσε χωρίς υπερβολή να χαρακτηριστεί σαν μια από τις πλέον προβληματικές και δυσοίωνες της χρονιάς.

Αν εξαιρέσει κανείς κάτι λίγες εξάρσεις με ολιγόλεπτες αφυπνίσεις από έναν ανεξήγητο και διαρκή λήθαργο στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, η ομάδα του Τούντορ έδειχνε ανήμπορη να «σουλουπωθεί» και να… συντονιστεί, παραχωρώντας όλες σχεδόν τις πρωτοβουλίες στους ουραγούς του πρωταθλήματος. Οι τελευταίοι, πολύ γρήγορα αντιλήφθηκαν ότι αυτό που είχαν μπροστά στους, δεν ήταν παρά ένα αγωνιστικό «φάντασμα». Μια ανερμάτιστη – χωρίς αρχή και τέλος – ομάδα. Γρήγορα λοιπόν ανασυντάχθηκαν, άρπαξαν τα ηνία του αγώνα που τόσο απρόσμενα αλλά και γενναιόδωρα τους τα προσέφερε ο αντίπαλός τους και διεκδίκησαν με αξιώσεις (μέχρι τη στιγμή που ο ψυχρός εκτελεστής και παραγκωνισμένος Κλάους… «χτύπησε») τη νίκη.

Λόγος για τακτική και οτιδήποτε άλλο έχει σχέση με ορθόδοξο και νορμάλ ποδόσφαιρο από τον χθεσινό ΠΑΟΚ, δεν μπορεί γίνει και ως εκ τούτου δεν θα κάνουμε. Κακό ποδόσφαιρο, παίκτες χωρίς νεύρο, «ξεφουσκωμένοι» από δυνάμεις και άδεια από ψυχικά αποθέματα ομάδα.

Το 3-1 ήρθε σαν πραγματική λύτρωση. Δίνει την ευκαιρία της αυτοκριτικής, της περίσκεψης και της αναδιάταξης. Με δυο λόγια ο Κλάους ξελάσπωσε τους πάντες. Και πρώτον απ’ όλους τον προπονητή, ο οποίος τον είχε στην κατάψυξη! Και τον οποίο έσπευσε να αγκαλιάσει (προφανώς και να τον συγχωρέσει).

Αν θα έπρεπε κάτι να τονιστεί για μια σχετική βελτίωση στο δεύτερο ημίχρονο, αυτό είναι η απόδοση του Γκολάσα ο οποίος έδωσε λύσεις που δεν υπήρχαν σε ολόκληρη τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου, από τον άξονα. Πέραν αυτού, με ανύπαρκτους τους Τζαβέλλα, Σκόνδρα, Τζιώλη, Πέλκα, Λέοβατς και «μοναχικούς λύκους» τον Μαλεζά και τον Κάτσε να μάχονται για να κρατήσουν όρθια την ομάδα, τα πράγματα ήταν πολύ άσχημα και πολλές φορές φάνταζαν και σαν τραγικά.

Το ότι στην παραλίγο ήττα (η οποία ευτυχώς κατέληξε σε νίκη) επιχείρησε να έχει κυρίαρχο και πρωταγωνιστικό ρόλο και το γνωστό «ερυθρόλευκο» δεκανίκι ο κύριος Δελφάκης, με ένα «κατασκευασμένο» πέναλτι – περισσότερο ήταν επιθετικό φάουλ παρά παράβαση εντός περιοχής – και με τον πειθαρχικό του έλεγχο να προκαλεί βάναυσα, είναι μια γνωστή και πονεμένη ιστορία η οποία αφορά αποκλειστικά την ανυπαρξία της ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Όταν και με την Καλλονή «σε στήνουν» τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Είχαμε επανάληψη της αλησμόνητης διαιτησίας Μήτσιου στο ίδιο γήπεδο. Δύο φορές, δύο «καμικάζι», δύο ίδιες διαιτησίες για χάρη του παραρτήματος. Καμία προφύλαξη, καμία προνοητικότητα, καμία αντίδραση.

Στο περιθώριο όμως της χθεσινοβραδινής αναμέτρησης και με «φόντο» το Σαββατοκύριακο της αγωνιστικής, θα μπορούσαμε να σταθούμε σε συγκεκριμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις από τις αναμετρήσεις του Καυτανζογλείου και του Φαλήρου, αντίστοιχα. Σίγουρα η μεγάλη νίκη του Ηρακλή σφραγίστηκε από το εξαιρετικό κοουτσάρισμα του Νίκου Παπαδόπουλου, από το πάθος των μαχητών παικτών του, αλλά και από την εντυπωσιακή – για μια ακόμη φορά – «παρουσία» ενός χαρισματικού σκόρερ (γέννημα-θρέμμα του Γηραιού) ο οποίος όπως όλα δείχνουν πολύ σύντομα θα αποτελέσει βασικό στέλεχος της Εθνικής μας ομάδας. Ο νεαρός Βέλλιος «σφράγισε» με τον δικό του αριστοτεχνικό τρόπο τη σπουδαία επιτυχία των γηπεδούχων οι οποίοι αποκτούν σιγά-σιγά σταθερό αγωνιστικό βήμα και ελκυστικό προφίλ, όπως επίσης και καλή ψυχολογία.

Στον αντίποδα και στη δεύτερη περίπτωση που αφορά τον αγώνα του πρωτοπόρου Ολυμπιακού… με το πλέον πιστό «παράρτημά» του είχαμε για πολλοστή φορά την επιβεβαίωση της γνωστής τριτοκοσμικής ποδοσφαιρικής αθλιότητας με την καθιερωμένη «τελετουργία» της «θυσίας» στον βωμό της πρωτοπορίας και των… ρεκόρ της ομάδας των σκανδάλων, κάθε έννοιας ισονομίας αλλά και αγωνιστικής αξιοπρέπειας.

Το νέο «έγκλημα» διεπράχθη από τον ανεκδιήγητο Δραμινό ρέφερι για τον οποίον η στήλη από το πρώτου του παιχνίδι είχε προβλέψει ότι θα εξελιχθεί σε έναν νέο Σπάθα της ελληνικής διαιτησίας. Συγκεκριμένα, είχαμε γράψει σε τίτλο των «Ελευθέρων Σκέψεων» μόλις μετά το πρώτο παιχνίδι που έπαιξε με τον Ολυμπιακό: «Κύζας όπως…θα λέγαμε Σπάθας!».