Νεκροθάφτες ταλέντων θρύλος και μάνατζερ
Αμετανόητες και οι δύο «πλευρές» συνεχίζουν την ίδια τακτική, εδώ και πολλά χρόνια.
Από την «μια» ο Ολυμπιακός και από την «άλλη» κάποιοι καιροσκόποι...«διαμεσολαβητές» επαναλαμβάνουν σταθερά τις καθιερωμένες διαδικασίες του «θερισμού» των απανταχού της ελληνικής επικράτειας ταλέντων. Επικυρώνουν και τυπικά μια διαχρονική άγραφη συμφωνία που εξασφαλίζει ένα θλιβερό (όπως αποδεικνύεται) μονοπωλιακό προνόμιο στο λιμάνι.
Και λέμε θλιβερό (προσθέτοντας και τραγικό για το ελληνικό ποδόσφαιρο) τη στιγμή κατά την οποία η αρρωστημένη και διαστροφική αυτή τακτική η οποία σημειωτέον αποσκοπεί όχι στη μεταγραφική ενίσχυση των ερυθρολεύκων, αλλά στην δια παντός τρόπου αποφυγή της απόκτησης των νεαρών ταλαντούχων Ελλήνων από τους ανταγωνιστές, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μια ποδοσφαιρική «γενοκτονία». Το αν «χωράνε» αυτά τα παιδιά σε ένα «ξεχειλισμένο» ρόστερ από τις καραβιές αλλά και από τα πλασαρίσματα με δευτεροκλασάτους και τελειωμένους ξένους του πολυκαταστήματος Ραϊόλα, είναι κάτι που όπως όλα δείχνουν δεν ενοχλεί και δεν προβληματίζει καμία από τις δύο πλευρές. Άλλωστε λύση υπάρχει και δεν είναι άλλη από την λεγεώνα των δανεικών η οποία πλέον έχει καθιερωθεί σαν θεσμός στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ένας «θεσμός» που όμως δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα απέραντο νεκροταφείο ταλέντων. Η νέα σειρά – η φετινή – με εντολή του Μάρκο Σίλβα οδεύει για να προστεθεί στις παλιές σειρές. Ολόκληρη η Ελλάδα είναι διάσπαρτη πλέον από ελληνόπουλα χαμένα στην αβεβαιότητα να αργοσβήνουν μέσα σε λαβύρινθους και τούνελ καιροσκοπικών δανεισμών και αποδεσμεύσεων. Οι πόρτες των γνωστών παραρτημάτων διάπλατα ανοιχτές περιμένουν να γίνει η «διανομή» που ήδη άρχισε. Γιαννιώτας, Τζανδάρης, Καραμάνος, Γούτας και από Ιανουάριο μάλλον και ο Μπέρτος θα ακολουθήσουν την τύχη του Βλαχοδήμου, του Παπάζογλου, του Καραγκούνη, του Τάτου και τόσων άλλων νέων και χαρισματικών παικτών. Όλοι τους δυστυχώς δεν είδαν ή δεν είχαν την προνοητικότητα να δουν αυτό που ήταν μπροστά τους και που σκόπιμα προφανώς δεν το έβλεπαν οι διαμεσολαβητές μάνατζερ τους. Ότι δηλαδή η μοίρα τους ήταν προδιαγεγραμμένη. Καλό το συμβόλαιο για τον παίκτη, ακόμη καλύτερη η αμοιβή για τον διαμεσολαβητή και όλα τακτοποιημένα από την πλευρά της νέας ομάδας. Έτσι ο μικρός και άπειρος πέφτει λοιπόν εύκολα στη λούμπα και δυστυχώς το πληρώνει ακριβά.
Αυτή η φάμπρικα ξεκίνησε από παλιά. Και από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός ισχυροποιήθηκε οικονομικά (Κοσκωτάς με τα κλεφτά της Τράπεζας Κρήτης, Σωκράτης Κόκκαλης και Βαγγέλης Μαρινάκης με τα λεφτά του Τσάμπιονς Λιγκ τα οποία εξασφαλίζουν με το γνωστό τρόπο). Είναι όμως άξιο απορίας που κανείς υπεύθυνος από πλευράς πολιτείας τόσα χρόνια δεν είχε αντιδράσει σε αυτή την ιδιότυπη «γενοκτονία». Σε αυτή την «εξολόθρευση», σε αυτό τον «αφανισμό» των νεαρών Ελλήνων ταλαντούχων παικτών. Επιχείρησα μια προσπάθεια αναζήτησης και απαρίθμησης των πλέον χαρακτηριστικών περιπτώσεων ξεκινώντας από τα τελευταία χρόνια. Ομολογώ ότι «χάθηκα» στην κυριολεξία στο δρόμο. Η λίστα των «θυμάτων» ήταν μακροσκελέστατη. Ήταν άπειρα τα ταλαντούχα ελληνόπουλα που υποχρεώθηκαν να καταταγούν στη λεγεώνα των δανεικών. Νέα παιδιά, με όνειρα, με ταλέντο που έπεσαν θύματα άφρωνων και απερίσκεπτων παραγόντων, οι οποίοι τους υποσχέθηκαν τον ουρανό με τα άστρα χωρίς να πραγματοποιήσουν ότι τους υποσχέθηκαν, οδηγούνται σε βάθος χρόνου στο γνωστό πλέον νεκροταφείο ταλέντων του λιμανιού.
