H νέα ΚΕΔ, ο Σαραϊδάρης και τα φτηνά επιχειρήματα
Την αγωνιστική περίοδο 2006-‘07 η ΕΠΟ επέτρεψε την αποχώρηση των 16 ΠΑΕ, που αγωνίζονταν στην Α’ Εθνική, από την Ενωση Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών (ΕΠΑΕ), ώστε να προβούν στην ίδρυση του συνεταιρισμού με την επωνυμία Super League. Ο νέος συνεταιρισμός ανέλαβε και τη διοργάνωση του ελληνικού πρωταθλήματος της πρώτης κατηγορίας, κάτι που ισχύει μέχρι σήμερα.
Οταν δημιουργήθηκε η Super League μόνο πυροτεχνήματα δεν πέταξαν οι ιδιοκτήτες των ομάδων. Οι κορώνες περίσσευαν για την επόμενη ημέρα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και μαζί η αισιοδοξία ότι θα αλλάξουν πολλά στην εικόνα της διοργάνωσης. Αυτή η εικόνα επιχειρήθηκε να περάσει προς τα έξω, επειδή οι θεωρούμενοι μεγάλοι δημιούργησαν τη δική τους Λίγκα και άλλαξε το logo της διοργανώτριας. Μετά από 10 χρόνια ζωής της Super League λίγες είναι οι ουισιαστικές αλλαγές στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Μπορεί η συσπείρωση να ήταν προς όφελος των θεωρητικά μικρών ομάδων γιατί υπήρξαν κεντρικές συμφωνίες για τα τηλεοπτικά και τα χορηγικά συμβόλαια, αλλά από εκεί και πέρα τίποτε το εξαιρετικό. Για τον απλούστατο λόγο ότι η αισθητική και η κουλτούρα των ιδιοκτητών για το ποδόσφαιρο δεν άλλαξε. Ούτε αυτών που διοικούσαν πριν από 10 χρόνια, ούτε αυτών που τους διαδέχτηκαν: Για τον απλούστατο λόγο ότι είναι ομόσταυλοι με τους προκατόχους τους.
Εκανα την παραπάνω αναφορά με αφορμή την ικανοποίηση που έβγαλε στις δηλώσεις του ο νέος πρόεδρος της Super League κ. Στράτος μετά τη συμφωνία της πλειονότητας των εταίρων στο πρόσωπο του Δημήτρη Σαραϊδάρη για την ΚΕΔ. Εκτιμώ ότι είναι πρόωρη η αισιοδοξία του κ. Στράτου γιατί το ισπανικό μοντέλο που επιλέχθηκε απ’ όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές (ΟΥΕΦΑ, ΕΠΟ, Λίγκα) δεν θα προσφέρει καμία υπηρεσία στο ποδόσφαιρο, απλώς και μόνο, επειδή οι 14 από τις 16 ΠΑΕ συμφώνησαν με την απόφαση των «12». Ούτε αποτελεί αγκάθι η διαφωνία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός η οποία ψήφισε λευκό γιατί δεν μπήκαν προς συζήτηση οι δικές της προτάσεις.
Ο κ. Σαραϊδάρης είναι διαιτητής ο οποίος έχει στην ποδοσφαιρική κοινωνία και πιστούς οπαδούς, αλλά και επικριτές για κάποιες ανάποδες υποδείξεις του. Αλλωστε ο αλάνθαστος διαιτητής δεν έχει γεννηθεί ακόμη. Εάν λοιπόν ο νέος αρχιαιδητής αντιμετωπισθεί με καχυποψία είτε για τις φιλικές του σχέσεις με τον Κύρο Βασσάρα, είτε για όποια λάθη έκανε όσο ήταν εν ενεργεία τότε θα πάει και το ισπανικό μοντέλο στράφι και η το εγχώριο ποδόσφαιρο θα συνεχίσει να κυλιέται μέσα στην ανυποληψία. Ιστορικά πάντα υπάρχει ένας καλό λόγος, έστω και επίπλαστος πολλές φορές, για να σηκώσει κάποιος το λάβαρο της αντίστασης. Ο λόγος βεβαίως δεν είναι πάντα η διεκδίκηση της ισονομίας. Αυτή είναι συνήθως η δικαιολογία. Στην ουσία είναι το φτηνή επιχείρημα προκειμένου να κρυφτεί η αγωνιστική μετριότητα μίας ομάδας. Και κάτι ακόμη: να περιμένουμε τη συμπλήρωση της τριάδας για ολοκληρωμένα συμπεράσματα. Ισως να προκύψουν αφορμές και για νέες διαφωνίες.
