Ναι αλλά... δεν τραγουδούν δυνατά τον εθνικό ύμνο
Κανένας δεν είναι υπεράνω κριτικής. Ζούμε άλλωστε σε μία χώρα που οι πάντες κρίνονται και μάλιστα συχνά αυστηρά, από σχετικούς και άσχετους, που είναι βέβαιο πως έχουν γνώμη για όλα. Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που απευθύνεται σε πολύ κόσμο κάθε τάξης. Είναι ότι ευκολότερο για τον καθένα να εκφράσει άποψη, να λέει την γνώμη του με την σιγουριά πως έχει δίκαιο και φυσικά να έχει και τις ανάλογες... πληροφορίες όπως συμβαίνει συχνά πυκνά. Η εθνική Ελλάδας αποτελεί βούτυρο στο ψωμί. Απευθύνεται σε όλους τους έλληνες, δεν φανατίζει κανέναν οπαδικά, οπότε προσφέρεται για άφθονη κριτική, που συχνά χάνεται στα όρια της λογικής και του παραλόγου.
Συχνά ακούω ή αντιλαμβάνομαι τους έλληνες διεθνείς να αγανακτούν. Άδικο έχουν, αν λαμβάνουν υπόψη οτιδήποτε ακούνε όμως από την άλλη, είναι γεγονος ότι πιάνει ο καθένας μας, με την ελάχιστη ποδοσφαιρική λογική στο κεφάλι, να αγανακτεί ακούγοντας διάφορες δικαιολογίες, με τις οποίες πείθονται αυτοί που τις λένε πως η εθνική Ελλάδας παραμένει χαμηλά στο δικό τους μυαλό. Δικαίωμα τους, όμως και δικαίωμα μας να προσπαθούμε να αποδεικνύουμε ότι... δεν είναι πάντα όπως τα σκέφτονται.
Η Ελλάδα που δεν σκοράρει ήταν το "μότο". Να πάρουμε τα τελευταία; Ναι, δεν είναι επιθετική, δεν "ματώνει" τα δίχτυα, όμως έβαλε τρία συν ένα στην Ρουμανία, που θα μπορούσε να τους βάλει και πέντε στο Φάληρο, ενώ έβαλε μόνο δύο στην Ακτή Ελεφαντοστού. Μόνο δύο... Η Ελλάδα που πονάνε τα μάτια τους; Ναι, έχω κι εγώ απαιτήσεις πλέον από την εθνική. Όμως ξέρω ποία είναι. Την ταυτότητα της, τις δυνατότητες της, τα δυνατά και αδύνατα σημεία της. Έχω ζήσει και την εθνική των αστέρων, που πήγαιναν να την δούνε ούτε τσάμπα, που έμοιαζε με ανέκδοτο έστω κι η συμμετοχή της σε μεγάλες διοργανώσεις. Πιθανώς οι 20χρονοι και κάτι, έχοντας ζήσει την Ελλάδα σε σπουδαίες της ποδοσφαιρικές στιγμές να απαιτούν με το δίκαιο τους περισσότερα. Αρκεί να μην χάνεται το μέτρο.
Προκρινόταν η Ελλάδα από τους ομίλους; Έπρεπε να πειστούμε πως παίζουμε με... υπανάπτυκτους που έμαθαν να κλωτσούν τώρα μπάλα. Ήταν το Λιχτενστάιν; Ήταν τα Νησιά Φερόε; Ναι αλλά κατά καιρούς ήταν η Κροατία, ήταν η Βοσνία, ήταν η Σλοβακία του Χάμσικ... Εξάλλου, μην ξεχνάμε ότι ακόμη και το γεγονός πως έχουμε πιθανώς πιο βατούς ομίλους, είναι δική μας κατάκτηση. Έρχεται μέσα από τις επιτυχίες. Στο φινάλε, δεν έχει υπογράψει κανείς συμβόλαιο με την επιτυχία, ακόμη και αν οι αντίπαλοι στο... μυαλό μας είναι πιο αδύναμοι. Θαρρείς και το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι υπερδύναμη.
Οι Έλληνες πολλές φορές δεν χαίρονται με αυτό που ζούνε. Δεν χαίρονται την ανάπτυξη, την συμμετοχή, το παιχνίδι. Προτιμούν την γκρίνια για τον Σάντος, τον Τζιόλη, τον Βύντρα, τον Σαμαρά. Να λοιδορούν, να αναρωτιούνται πως παίζουν αυτοί και όχι οι άλλοι, γιατί δεν βάζει τον έναν και βάζει τον άλλον. Να "χτυπούν" αλύπητα όποτε μπορούν, όπως μετά το 3-0 επί της Κολομβίας, να "μαχαιρώνουν" αυτούς που δίνουν δικαίωμα, όπως τον Κατσουράνη με την Ιαπωνία, ακόμη και να ισοπεδώνουν τους αντιπάλους αν τυχόν αυτοί οι... άχρηστοι τους κερδίσουν, όπως έκαναν με την Ρουμανία.
Είμαστε ίσως η μοναδική χώρα, που δεν έχει γιγαντοθόνες στις μεγάλες πλατείες για να μαζεύεται ο κόσμος να δει την εθνική. Να χαίρεται, να λυπάται, να συγκινείται... Να είναι όμως μαζεμένος εκεί, σε μία εθνική γιορτή που μπορεί να αποβάλλει για δευτερόλεπτα ή λεπτά λογιών - λογιών προβλήματα. Είμαστε ίσως η μοναδική χώρα, που η Ελλάδα κερδίζει και το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό των περισσότερων είναι το "τι θα πούνε τώρα αυτοί"; Ποίοι είναι "αυτοί"; Οι... συμπατριώτες που ακολουθούν τον παραπάνω δρόμο. Που σκέφτηκα κι εγώ ομολογώ πόσο στεναχωρημένοι πιθανώς θα ήταν όταν το πέναλτι του Σαμαρά κατέληγε στα δίχτυα.
Το σίγουρο είναι πως αυτή η εθνική Ελλάδας, με αυτούς τους αξιόλογους παίκτες και όχι τα τρομακτικά και μεγάλα ονόματα, με αυτόν τον καλό και δουλευταρά προπονητή και όχι αυτούς που είναι μεγαλύτερα ονόματα και έχουν πολύ μεγαλύτερο μισθό, με τα ελαττώματα και τα προτερήματα της, με τις αδυναμίες της, με ένα "προϊόν" που το υποτιμούν άπαντες στο εγχώριο πρωτάθλημα, θα αναγκάσει όλους μας, φιλόδοξους, χαρούμενους, γκρινιάρηδες, παραπονιάρηδες... να είμαστε πάλι 'καρφωμένοι" το βράδυ της Κυριακής στις τηλεοράσεις, μήπως ζήσουμε ένα ακόμη μικρό θαύμα. Γιατί όλοι Έλληνες είμαστε ρε γαμώτο και είτε μέσα μας, είτε έξω μας, θα το χαρούμε και η καρδούλα μας θα (πρέπει να) χτυπάει δυνατά. Για να μην ξεχνιόμαστε βέβαια... "ναι προκρίθηκαν, αλλά δεν τραγουδούν δυνατά τον εθνικό ύμνο". Όχι πως δεν ακούστηκε αλλά θα αρχίσει πλέον να ακούγεται εντονότερα, αφού δεν έμειναν και πολλά άλλα περιθώρια ποδοσφαιρικής γκρίνιας και μιζέριας...
