Ναπολεόντεια συμπλέγματα

Ελάχιστοι προπονητές κατά το παρελθόν είχαν την τύχη να αναλαμβάνουν ομάδες που επιθυμούσαν απολαμβάνοντας πανθομολογούμενης απήχησης αν όχι στήριξης από τη συντριπτική πλειονότητά των οπαδών, όσο ο Αναστασιάδης. Το καλλιέργησε από την πρώτη θητεία του στον ΠΑΟΚ κι αυτό του πιστώνεται. Αν μιλήσουμε με ορολογία business, είναι το μεγαλύτερο brand στον σύλλογο.

Οι πανηγυρισμοί είναι χρήσιμοι στα καφενεία αλλά σε πραγματικές ομάδες υψηλού επιπέδου η νίκη επί του Ολυμπιακού θα συνοδευόταν από προβληματισμό εξαιτίας των αναγκαστικών αλλαγών. Διότι οι αλχημείες δεν έχουν διάρκεια, δημιουργούν εκνευρισμό στους ποδοσφαιριστές και είναι ανώφελες σε παιχνίδια που περιμένεις τον αντίπαλο και δε δημιουργείς.

Ο Αναστασιάδης έχει χρησιμοποιήσει έως τώρα, τον Αθανασιάδη κεντρικό και αριστερό χαφ, τον Σαλπιγγίδη δεξί μπακ και εσωτερικό μέσο, τον Τζιόλη στόπερ, τον Σκόνδρα στόπερ, τον Κάτσε δεξί μπακ, τον Γκολάσα αριστερό εξτρέμ, τον Περέιρα εξτρέμ, τον Τζανδάρη αριστερό χαφ και τον Σπυρόπουρο ανασταλτικό μέσο. Για ομάδα τεσσάρων μηνών που είναι ο ΠΑΟΚ, αυτές οι αλλαγές είναι πολλές. Υποτίθεται ότι οι αλλαγές υπαγορεύτηκαν από την ανάγκη να καλυφθούν οι θέσεις εκ των ενόντων κι όχι από καπρίτσιο του προπονητή.

Επομένως, ο στόχος του ΠΑΟΚ (θα πρέπει να) είναι ξεκάθαρος. Η θωράκισή του με λύσεις ουσίας που θα του δώσουν το δικαίωμα να περιοριστούν οι αλχημείες μόνο στις περιπτώσεις «κινδύνου». Δυο – τρεις λύσεις το Γενάρη άλλες τόσες τον Ιούνιο κ.ο.κ. Οι αλχημείες ποτέ δεν ήταν κανόνας σε ομάδας που διεκδικούσε πρωτάθλημα. Χρειάζονται κι αυτές, όχι όμως κατά συρροή.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Τζιόλης που «θυσιάστηκε» για να καλύψει τη θέση του κεντρικού αμυντικού. Αποθεώθηκε ως επιλογή στα δυο παιχνίδια που ο ΠΑΟΚ περίμενε τον αντίπαλο, με Φιορεντίνα στο «Αρτέμιο Φράνκι» για ένα ημίχρονο με τριάδα στην άμυνα και στο Καραϊσκάκη. Στα δυο τελευταία παιχνίδια που ο ΠΑΟΚ είχε τη μπάλα στα πόδια του, δέχτηκε έξι γκολ σε οκτώ τελικές προσπάθειες του αντιπάλου. Τι άλλο να συμβεί δηλαδή για να κατανοήσουμε πως δεν μπορεί να βγαίνει ο Τζιόλης από τα χαφ για να γίνεται στόπερ σε τέτοιου είδους παιχνίδια; Και εν τέλει, ο Τζιόλης πότε θα πάρει ανάσες;

Το ίδιο ισχύει και για τον Κλάους. Ενας παίκτης που έχει το απίστευτο ποσοστό σκοραρίσματος κοντά στο 55% απαγορεύεται να αγωνίζεται ως αριστερός χαφ – εξτρέμ. Κι ένας επιθετικός, με τη δική του έφεση ακόμη στην χειρότερη ημέρα του, δεν αντικαθίσταται όταν η ομάδα κυνηγά το σκορ εκτός κι αν είναι τραυματίας ή κινδυνεύει με δεύτερη κάρτα.

Τα ναπολεόντεια συμπλέγματα θα θεωρούνταν κατανοητά για έναν οποιονδήποτε άλλον προπονητή σίγουρα όχι για κάποιον με την απήχηση του Αναστασιάδη. Γιατί αν λάβουμε υπόψη τα δικά του λόγια, δεν έχει να φοβηθεί απολύτως τίποτα. Παρά μόνο τη μέθη μιας επιτυχίας για την οποία ο ίδιος ο προπονητής έχει λεόντειο μερίδιο.