Να παίξουν και λίγη μπάλα, αυτό ζητάει ο κόσμος...

Δεν είναι καθόλου τιμητικό για τον ΠΑΟΚ να αισθάνονται οι παίκτες του ικανοποιημένοι και ο προπονητής του ανακουφισμένος επειδή έχασαν από τον Ολυμπιακό μόνο με 1-0 και έχουν να επικαλούνται και την εχθρική διαιτησία. Ούτε είναι ωφέλιμο να βολεύονται με την ψευδαίσθηση της ικανοποιητικής εμφάνισης, γιατί αυτό τους στερεί κάθε δυνατότητα άσκησης αυτοκριτικής.

Εάν θεωρήσουμε δεδομένη την προστασία του Ολυμπιακού από το «κύκλωμα» που κρατά βουτηγμένο στην αναξιοπιστία το ελληνικό ποδόσφαιρο και θελήσουμε να μείνουμε καθαρά στο αγωνιστικό κομμάτι, δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε τη βασική αδυναμία του ΠΑΟΚ που φανερώθηκε και στο «Γ. Καραϊσκάκης».

Ενώ η ο ομάδα έχει «σουλουπωθεί» στην αμυντική λειτουργία της, εξακολουθεί να μην μπορεί να αναπτυχθεί ορθόδοξα και να δημιουργεί ευκαιρίες. Η μία μόνο τελική ενέργεια κι εκείνη με το απελπιστικά άστοχο μακρινό σουτ του Πέλκα δείχνει όλη την αλήθεια. Και αυτή η αλήθεια εκδηλώνεται σε όλους ανεξαίρετα τους αγώνες του ΠΑΟΚ.

Ξέρετε, το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ δεν παίζει καλό ποδόσφαιρο και δεν προσφέρει στοιχειωδώς καλό θέαμα στον κόσμο του έχει σημαντικές επιπτώσεις, που κάποιοι επιμένουν να αγνοούν. Μιλάω συνεχώς με φίλους του ΠΑΟΚ… κάθε είδους.

Όταν λέω κάθε είδους, εννοώ και φανατικούς και χαλαρούς. Και κατόχους εισιτηρίων διαρκείας και φιλάθλους που επιλέγουν σε ποια ματς θα πάνε στην Τούμπα.

Οι εννιά στους δέκα λένε ότι… βαριούνται να δουν αγώνα, ακόμη και στην τηλεόραση. Κουράζονται και εκνευρίζονται ταυτόχρονα. Οσο για το γήπεδο, θεωρούν ότι δεν αξίζει τον κόπο να πάνε ακόμη και αν τους κεράσει άλλος το εισιτήριο. Αλλωστε, ακόμη και οι κάτοχοι διαρκείας ελάχιστους αγώνες βλέπουν πλέον από κοντά.

Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι το εξής: Κανείς από αυτούς τους απογοητευμένους οπαδούς του ΠΑΟΚ δεν αξιώνει σώνει και καλά τίτλους. Το θέμα τους δεν είναι ότι η ομάδα δεν μπορεί να διεκδικήσει το Πρωτάθλημα. Το θέμα τους είναι, πολύ απλά, ότι η ομάδα δεν βλέπεται. Οτι σε όλα σχεδόν τα παιχνίδια πονάνε τα μάτια τους και, μαζί, τα μυαλά τους. Οπότε δεν μπορούν και να είναι αισιόδοξοι ότι θα πάρει έστω το Κύπελλο, ή θα βγει πρώτη στα πλέι οφ για να παίξει προκριματικά Τσάμπιονς Λιγκ.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά τα αντιλαμβάνονται οι παίκτες και ο Τούντορ κι αν έχουν συναίσθηση της εικόνας που παρουσιάζει ο ΠΑΟΚ, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα κάθε αγώνα. Επίσης δεν ξέρω αν μπορούν να βελτιωθούν ακόμη και στην περίπτωση που έχουν επίγνωση των αδυναμιών τους. Διότι μπορεί να έχεις το γνώθι σ’ αυτόν και να ξέρεις ότι οι εμφανίσεις σου είναι χάλια, αλλά να μην έχεις τις δυνατότητες, όσο κι αν το θέλεις, να αλλάξεις την εικόνα της ομάδας και να βελτιώσεις την απόδοσή της. Κι αυτό ισχύει όχι μόνο για την αξία των παικτών, αλλά και για την ικανότητα του προπονητή…

Ο αγαπητός Ιγκόρ Τούντορ βαυκαλίζεται με το να δηλώνει ότι η ομάδα είναι ακόμη μέσα στους στόχους της. Όταν λείψει, όμως, αυτό το «ακόμη», τι θα λέει; Αν τυχόν, δηλαδή, δεν καταφέρει ο ΠΑΟΚ να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου και αν δεν πάρει την πρωτιά στα πλέι οφ, τι θα μας πει; Θα ομολογήσει ότι απέτυχε παταγωδώς, ή θα αρχίσει να αραδιάζει ένα σωρό δικαιολογίες για να καλύψει το φιάσκο; Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να καταλάβει ότι τουλάχιστον από την πλειοψηφία του κόσμου του ΠΑΟΚ θα κριθεί όχι σε σχέση με το αν πάρει το Κύπελλο ή την πρώτη θέση στα πλέι οφ, αλλά σε σχέση με το αν τελικά κατορθώσει να παρουσιάσει μια ομάδα που θα παίζει καλό ποδόσφαιρο και μια ομάδα που θα αποτελέσει αξιόπιστη «μαγιά» για έναν ΠΑΟΚ πολύ δυνατό στην επόμενη αγωνιστική περίοδο.

Κι αν δεν του αρέσει το να κρίνεται από ματς σε ματς, όπως παραπονέθηκε πρόσφατα, αυτό θα έπρεπε να το έχει συμφωνήσει με τον Ιβάν Σαββίδη και τον Φρανκ Αρνεσεν όταν τον προσέλαβαν. Να ξέρει, δηλαδή, αλλά να ξέρουν και οι άλλοι δύο, ποιο είναι το έργο για το οποίο θα κριθεί και θα αξιολογηθεί. Το να πάρει τίτλους ή το να κάνει ομάδα; Φαίνεται, όμως, ότι τέτοια συμφωνία δεν έγινε. Κι αν έγινε, στην πορεία ξεχάστηκε, με συνέπεια ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του ΠΑΟΚ να θέτει (και μετά να… ξεθέτει) θέμα προπονητή…