Μπήκε για καλά στο πετσί τους ότι δεν υπάρχει εύκολος αγώνας
Σωστό είναι αυτό που είπε χθες ο Ραζβάν Λουτσέσκου, φέρνοντας το παράδειγμα του αγώνα στη Λάρισα: «Θέλαμε σ’ εκείνο το ματς να πάμε μπροστά και όμως γυρίζαμε πίσω. Εκείνο που, σιγά – σιγά, άλλαξε είναι η νοοτροπία μας μέσα στο παιχνίδι. Εμείς διαχειριζόμαστε τον αγώνα, εμείς επιβάλλουμε τον ρυθμό μας».
Δίκιο έχει και πρέπει να αναγνωρίσουμε τη δική του συμβολή σ’ αυτόν τον τομέα. Επεισε τους παίκτες ότι, ως ΠΑΟΚ, δεν πρέπει να φοβούνται και να παίζουν με το μυαλό στο να κρατήσουν το γκολ που πέτυχαν, ή να αποφύγουν την ήττα αν δεν έχουν πετύχει γκολ. Να πιστέψουν ότι είναι μεγάλη ομάδα και ως μεγάλη ομάδα να συμπεριφέρονται μέσα στο γήπεδο.
Εκείνα τα χαζά περί έλλειψης αυτοπεποίθησης δεν τα πίστεψα ποτέ, γιατί όλοι οι παίκτες που έπαιζαν και έμπειροι ήταν και προσωπικότητα διέθεταν. Δεν μπορεί ο καθένας ξεχωριστά να είναι «μπαρουτοκαπνισμένος» και η ομάδα, συνολικά, να υποφέρει από έλλειψη αυτοπεποίθησης. Τον αέρα του νικητή τον έφεραν τα καλά αποτελέσματα. Αλλά για να έρθουν τα καλά αποτελέσματα, χρειάστηκε, έστω και αναγκαστικά, να αναθεωρήσει ορισμένες απόψεις του ο Ρουμάνος, ή, έστω, να καταλάβει τις πραγματικές δυνατότητες όλων των παικτών του.
Για παράδειγμα, άργησε να εκτιμήσει τον Πέλκα. Αργησε να εμπιστευτεί τον Λημνιό. Αργησε να κάνει την κίνηση με τον Πασχαλάκη. Όπως άργησε και, μάλιστα, πάρα πολύ να… λατρέψει τον Μπίσεσβαρ. Κάποτε επέμενε να λατρεύει τον Ελ Καντουρί, μολονότι δεν πρόσφερε το παραμικρό.
Πάντως, χθες το παραδέχτηκε κάποια στιγμή στις δηλώσεις του. «Χρειάστηκε κάποιος χρόνος για να γνωριστούμε όλοι καλύτερα μεταξύ μας», είπε. Κι αυτό τον τιμά. Γιατί δεν γνωρίστηκαν μόνο οι παίκτες μεταξύ τους. Γνωρίστηκε και ο προπονητής με τους παίκτες. Και ακόμη γνωρίζεται…
Αλλά, ποτέ δεν είναι αργά, όσο αργά κι αν είναι, αρκεί να μη χαθεί το τρένο. Ο ΠΑΟΚ, έστω και χάρη στις αδυναμίες της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού, το πρόλαβε το τρένο, ανέβηκε επάνω, έκανε το σερί των επιτυχιών και βρίσκεται πλέον σταθερά στη θέση του μηχανοδηγού.
Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο προσόν της ομάδας αυτή τη στιγμή, πέρα από τις καθαρά αγωνιστικές αρετές, είναι το γεγονός ότι όλοι οι παίκτες δεν λένε μόνο ότι αντιμετωπίζουν κάθε παιχνίδι ως «τελικό», αλλά αποδεικνύουν στην πράξη ότι το εννοούν κιόλας. Είναι θαυμαστή η προσήλωσή τους στο κάθε παιχνίδι και η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν κάθε αντίπαλο, σε κάθε γήπεδο. Εχει μπει στο πετσί τους ότι δεν υπάρχει εύκολος αγώνας αν δεν δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου και ότι καμία νίκη δεν θα έρθει επειδή σε λένε ΠΑΟΚ, ή επειδή είναι βαριά η φανέλα που φοράς.
ΥΓ. Μακάρι κάποια στιγμή να φτάσουμε κι εμείς, ως Ελλάδα, στο αυτονόητο. Να γίνονται όλοι οι αγώνες με την παρουσία των οπαδών και των δύο ομάδων. Επειδή, όμως, απέχουμε ακόμη από αυτό το σημείο και επειδή δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να λύσουμε στοιχειώδη προβλήματα, όπως τα έλυσαν όλες οι προηγμένες κοινωνικά, πολιτιστικά, ποδοσφαιρικά, χώρες, λέω ότι έχει δίκιο η ΠΑΕ ΠΑΟΚ να φοβάται «μπερδέματα» και προβοκάτσιες στη Λαμία, άρα σωστά ζητάει από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ να σεβαστούν αυτόν τον φόβο. Στο κάτω-κάτω, δεν χρειάζεται ο ΠΑΟΚ 500 οπαδούς του για να κερδίσει τη Λαμία. Χρειάζεται, όμως, 25.000 οπαδούς του στην Τούμπα, σε όλα τα ματς και του Πρωταθλήματος και του Κυπέλλου, μέχρι τη λήξη της αγωνιστικής περιόδου…
