Μόνο ο λαός μας μπορεί να αλλάξει την Ελλάδα…
Ανθρώπινο είναι να ανταλλάσσουμε ευχές, ειδικά τέτοιες μέρες. Αναποτελεσματικό, αλλά φυσιολογικό, γιατί η ελπίδα πάντα μένει ζωντανή και πεθαίνει τελευταία. Λέω αναποτελεσματικό, γιατί σπάνια, αν όχι ποτέ, πιάνουν τόπο. Ευχόμαστε ειρήνη, αλλά σε όλον τον πλανήτη μαίνονται πόλεμοι. Ευχόμαστε ευτυχία, αλλά η δυστυχία θεριεύει και οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι δυστυχισμένοι, πολλαπλασιάζονται. Ευχόμαστε υγεία, αλλά όσα νοσοκομεία και να ανεγερθούν δεν αρκούν για να περιθάλψουν τους ασθενείς. Όχι μόνο στην Ελλάδα. Σε όλο τον κόσμο.
Το να είμαστε καλά στην υγειά μας είναι το πρώτο που ζητάμε από τον Θεό ή την τύχη. Μεγάλοι και μικροί συνειδητοποιούν ότι σ’ αυτή τη ζωή δεν υπάρχει πολυτιμότερο αγαθό. Αυτό επιθυμώ προσωπικά για εμένα, για τους δικούς μου ανθρώπους, για κάθε ζώσα ύπαρξη στον πλανήτη. Αλλά έχω και μια δεύτερη επιθυμία για να καλυτερέψει επιτέλους η ζωή του Ελληνα.
Αποφεύγω να την ονομάσω ευχή. Προτιμώ να την ονομάσω επιθυμία, γιατί η εκπλήρωσή της δεν εξαρτάται ούτε από τον Θεό ούτε από την τύχη. Εξαρτάται από εμάς τους ίδιους και… τα μυαλά που κουβαλάμε.
Θέλω, λοιπόν, να πάψουμε να ορίζουμε οι ίδιοι εκείνους οι οποίοι καταστρέφουν τις ζωές μας και το μέλλον των παιδιών μας. Πρέπει να πάψουμε να επιλέγουμε κυβερνώντες είτε ψεύτες και απατεώνες, είτε ηλίθιους. Σύμφωνοι, δεν είμαστε πολλά χρόνια αυτόνομο, ελεύθερο, οργανωμένο κράτος, είμαστε μόνο δύο αιώνες και αν το σκεφτούμε καλά αυτό δεν είναι ασήμαντο ελαφρυντικό για τις αδυναμίες μας. Όμως, κάποτε πρέπει να ξυπνήσουμε σαν λαός και να φτιάξουμε εμείς το κράτος που περιμένουμε να μας φτιάξουν οι μονίμως αποτυχημένοι πολιτικοί μας.
Οι αντιλήψεις, οι αρχές, η κουλτούρα του ίδιου του λαού μπορούν να απαλλάξουν το ελληνικό κράτος από τις παθογένειές του. Ο ίδιος ο λαός πρέπει να αντισταθεί στα ρουσφέτια, στις πελατειακές σχέσεις και σε ό,τι τον βολεύει επειδή το πετυχαίνει με το περίφημο «μέσο». Ο ίδιος ο λαός οφείλει να πει βάλει φραγμό στον τρόπο με τον οποίο έμαθε να ζει και να εξελίσσεται. Ετσι συνηθίσαμε, αυτοί είμαστε και αυτούς τους πολιτικούς «παράγουμε» από τον κοινωνικό ιστό. Διότι τι είναι οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές; Κάποιοι σαν εμάς και κάποιοι από εμάς είναι.
Σε όλη τη γη διδάσκονται και αναγνωρίζουν ότι η Ελλάδα είναι η πιο σημαντική χώρα του πλανήτη. Και για την ασυναγώνιστη ιστορία της και για τη γεωφυσική θέση της. Εμείς, οι Ελληνες, είμαστε οι τελευταίοι που γνωρίζουμε (όσοι γνωρίζουμε) την αξία αυτής της χώρας. Γι’ αυτό όλοι οι ξένοι υποκλίνονται στο μεγαλείο της Ελλάδας και, ταυτόχρονα, γελούν ή εξοργίζονται με τα χάλια των Ελλήνων. Ο ξένος σέβεται την Ελλάδα, αλλά λοιδορεί τον Ελληνα. Κι αυτό είναι αποκλειστικά δικό μας «επίτευγμα».
Ας πάψουμε να εναποθέτουμε όλες τις ελπίδες μας στην ανώτερη δύναμη, ας πάψουμε να προσκυνάμε στη «θεά» Τύχη και ας αναλάβουμε, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, τις δικές μας ευθύνες. Να γίνουμε διαφορετικοί για να αποκτήσουμε και διαφορετικούς πολιτικούς ηγέτες…
