Μνημείο αθλητικού πολιτισμού η ανακοίνωση της ΚΑΕ Αρης

Υποκλίνομαι στο Νίκο Λάσκαρη και την ΚΑΕ Αρης, για την χθεσινή ανακοίνωση με την οποία καταδικάζουν με τον πιο σαφή, τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τους ανεγκέφαλους που έβριζαν τη μάνα του Διαμαντίδη στο προχθεσινό παιχνίδι με τον ΠΑΟ.

Θεωρώ μνημείο αθλητικού πολιτισμού την συγκεκριμένη ανακοίνωση, παράδειγμα για το πώς θα πρέπει να αντιλαμβάνονται οι μεγαλομέτοχοι των αθλητικών ανωνύμων εταιρειών και οι διοικητικοί παράγοντες το ρόλο τους και την αυτονόητη υποχρέωσή τους να παρεμβαίνουν άμεσα σε παρόμοιες περιπτώσεις, προκειμένου να προστατεύουν τους αθλητές, το προϊόν και όσους με αληθινό σεβασμό προς κάθε πλευρά συμμετέχουν σε αυτή την διαδικασία.

Προσπερνώ ως μη έχουσες καμία απολύτως αξία τις επισημάνσεις περί αποπροσανατολισμού από την –ομολογουμένως- πολύ μεγάλη νίκη του Αρη, τις θεωρίες περί υπερβολικής αντίδρασης για ένα γεγονός που δεν είναι πρωτοφανές, για μια κατάσταση εξαιτίας της οποίας στην ίδια δύσκολη θέση με τον Διαμαντίδη βρέθηκαν και πολλοί άλλοι πριν από αυτόν.

Το επιχείρημα είναι αστείο. Επειδή, δηλαδή, κι άλλοι έχουν υποστεί αυτό που υπέστη κι ο Διαμαντίδης, πρέπει να το αξιολογήσουμε ως μη σημαντικό και να πάμε παρακάτω;

Κλασική ελληνική στάση. Κάθε τι επαναλαμβανόμενο, όσο απαράδεκτο κι αν είναι, όσο κατακριτέο κι αν είναι, όσο κι αν προκαλεί την κοινή λογική, δεν υπάρχει λόγος να αντιδράσουμε, δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν το καυτηριάσουμε, προχωράμε παρακάτω…

Όχι κύριοι. Δεν είναι έτσι. Κι ευτυχώς που την απάντηση σε όσους μίλησαν για υπερβολική ενασχόληση των media με το θέμα, την έδωσε η ίδια η ΚΑΕ Αρης.

Ευτυχώς που η ΚΑΕ Αρης ελέγχεται από έναν επιχειρηματία με αρχές και αξίες, ο οποίος είναι προφανές ότι αγαπάει το μπάσκετ κι όχι την ισοπέδωση του αντιπάλου, φτάνει να επιτευχθεί ο στόχος, φτάνει στο τέλος να νικήσει η δική του ομάδα.

Χρειάζεται μεγάλα… μέζεα, για να παραδεχθεί ένας μεγαλομέτοχος και μια διοίκηση ότι «οι μεγάλες νίκες διακυβεύονται από άσχημες μεμονωμένες οπαδικές συμπεριφορές, που απολογιστικά αναιρούν την αξία τους», όπως και ότι «ο οπαδικός παροξυσμός σε βάρος συγγενών των αντιπάλων αθλητών αποτελεί επιλήψιμη συμπεριφορά κινούμενη εκτός των αθλητικών αξιών που διαχρονικά η ομάδα μας και η ιστορία της υπηρετεί»

Είναι τεράστια η αξία και βαθύτατα τα νοήματα των μηνυμάτων που στέλνει η ΚΑΕ Αρης, για όποιον θέλει να καταλάβει…

Δεν με ενδιαφέρει αν θα ακολουθήσουν κι άλλοι το παράδειγμα της ΚΑΕ Αρης. Με ενδιαφέρει ότι ο Λάσκαρης δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν στρογγυλεύει γωνίες, δεν… βαφτίζει το ψάρι κρέας για να τα έχει καλά με τους οπαδούς, δεν σκέφτεται ότι, σε αντίστοιχη περίπτωση, ένας ομόλογός του άλλης ΚΑΕ θα είχε εντελώς διαφορετική αντίδραση.  

Είμαι σίγουρος, πάντως, ότι αν σε κάθε περίπτωση σαν κι αυτή με τις ύβρεις εναντίον του Διαμαντίδη υπήρχε μια διοίκηση που θα απευθυνόταν στους ανεγκέφαλους οπαδούς με τον τρόπο που απευθύνθηκε η ΚΑΕ Αρης, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα και θα υπήρχε ελπίδα πως μπορεί να φτάσουμε κι εμείς στην Ελλάδα να απολαμβάνουμε κάποια στιγμή συνθήκες στα γήπεδα σαν κι αυτές που βλέπουμε μόνο στην τηλεόραση, από άλλες χώρες…