Μείξη Γκαρσία – Ιβιτς ή, αλλιώς, Σκαρτάδος...
«Την πατάνε» πολύ συχνά οι προπονητές. Ακόμη και οι κορυφαίοι. Υπερεκτιμούν τις δυνατότητες του ρόστερ της ομάδας τους και δεν διαπιστώνουν εγκαίρως σε ποιες θέσεις ή σε ποιους ρόλους «μπάζει».
«Την πάτησε» ακόμη και ο Μουρίνιο. Οχι μόνο στη δεύτερη θητεία του στην Τσέλσι, αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, και τώρα, στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Για να αποδειχθεί, βέβαια, ότι οι καλοί παίκτες κάνουν μάγκες τους προπονητές και όχι το αντίστροφο. Ο προπονητής, όπως και να λέγεται, δεν είναι μάγος, για να μεταμορφώνει σε πρίγκηπες τα βατράχια. Αντίθετα, όταν μια ομάδα διαθέτει παικταράδες, ακόμη και χωρίς προπονητή, που λέει ο λόγος, μπορεί να πετύχει τους στόχους της.
Καθόλου παράλογο δεν είναι να «την έχει πατήσει» και ο Ιβιτς. Δεν είναι άλλωστε ο μόνος. Στην ΑΕΚ πίστεψαν ότι έκαναν ομαδάρα και τώρα τους φταίει ο Κετσπάγια. Στον Ολυμπιακό είναι έτοιμοι να διώξουν και δεύτερο προπονητή, αλλά ξέρουν κατά βάθος ότι απέτυχαν στη συγκρότηση του ρόστερ, στην οποία φυσικά κυρίαρχο λόγο πρέπει να έχει ο προπονητής, αλλά δεν τον έχει πάντα...
Ο Ιβιτς είχε λόγο στις φετινές μεταγραφές και συνεργάστηκε με τον Μίχελ για τις τελικές επιλογές. Δεν του επέβαλαν παίκτες με το ζόρι, ούτε βρήκε μια ομάδα που άλλοι ετοίμασαν, όπως συνέβη με τον Μπέντο στον Ολυμπιακό. Συνεπώς, σύμφωνα με την κοινή λογική, είναι συνυπεύθυνος για τις ατέλειες που παρουσιάζει σήμερα η ομάδα. Και όσο πιο σύντομα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν ατέλειες, τόσο πιο πιθανό είναι να ανεβεί η ποιότητα του ρόστερ με τις μεταγραφές του Ιανουαρίου.
Ηδη, όπως αναφέρεται στο σημερινό ρεπορτάζ του ΠΑΟΚ στη «Μ», ελήφθη απόφαση για την απόκτηση ενός χαφ που θα αλλάξει την εικόνα της ομάδας και θα τη βοηθήσει να γίνει πιο ουσιώδης και πιο αποτελεσματική. Είναι αυτό που πολλές φορές έχουμε τονίσει και απορούμε γιατί δεν το ενστερνίζονται στην πράξη οι υπεύθυνοι του ΠΑΟΚ. Οχι μόνο οι τωρινοί, αλλά και οι προηγούμενοι και όλοι εδώ και αρκετά χρόνια: Από την ομάδα λείπει ο παίκτης – ηγέτης. Ο χαφ με την έντονη προσωπικότητα, που θα διαθέτει και ποιότητα. Θα μπορεί να οργανώσει παιχνίδι, θα μπορεί να σκοράρει, θα μπορεί και να εμπνεύσει τους συμπαίκτες του.
Λέμε εμείς , σχηματικά, ότι λείπει ένα καλό 10άρι. Κακά τα ψέματα όμως. Κλασικό 10άρι με την έννοια που το είχαμε συνηθίσει δεν βρίσκεις εύκολα στο σημερινό ποδόσφαιρο, εκτός κι αν μιλάμε για επίπεδο Μέσι. Βρίσκεις, όμως, χαφ οι οποίοι κάνουν πολλές δουλειές και τις κάνουν όλες καλά. Χαφ που δεν είναι μόνο τρεχαλατζήδες και μόνο κόφτες. Που δεν είναι δηλαδή απλώς ρολίστες που συμπληρώνουν την ενδεκάδα για να κάνουν μια συγκεκριμένη δουλειά. Από δαύτους το ρόστερ του ΠΑΟΚ ήταν και είναι γεμάτο. Μέσο, όμως, που και θα οργανώνει και θα σκοράρει και θα σηκώνει την ομάδα στην πλάτη του ούτε είχε ούτε έχει.
Ο παίκτης, λοιπόν , που θα αναζητήσει ο ΠΑΟΚ θα είναι μια μείξη από Γκαρσία και Ιβιτς. Με πνεύμα μαχητή και νικητή. Με καλή πάσα, αλλά και με ικανότητα στο σκοράρισμα. Κι αυτό το τελευταίο είναι πολύ βασικό, διότι ο ΠΑΟΚ από τους χαφ που διαθέτει σήμερα δεν παίρνει ούτε καλή επιθετική ανάπτυξη από τον άξονα, δεν παίρνει όμως ούτε και γκολ. Σχεδόν κανείς δεν απειλεί την αντίπαλη εστία. Ούτε καν το επιχειρεί. Οι μόνοι που προσπαθούν να σουτάρουν, αλλά από πολύ μακριά, άρα με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας, είναι ο Μπίσεσβαρ και ο Πέλκας.
Αν ανατρέξουμε λίγα χρόνια πίσω θα βρούμε τον τύπο του παίκτη που χρειάζεται. Γιώργο Σκαρτάδο τον λένε. Δικαιολογημένα θεωρείται ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που φόρεσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ μετά την εποχή του Γιώργου Κούδα και της ανεπανάληπτης παρέας του. Ο Σκαρτάδος τα έκανε όλα και τα έκανε καλά. Επαιξε δεξιός μπακ (στο ξεκίνημα της θητείας του), έπαιξε λίμπερο, έπαιξε αμυντικό χαφ, έπαιξε 8άρι, ήταν ο κρυφός φορ και όχι μόνο δημιουργούσε, αλλά και εκτελούσε. Ηταν σε όλα αψεγάδιαστος και, ταυτόχρονα, ο παίκτης που παρέσυρε τους υπόλοιπους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που, εντυπωσιασμένοι, έλεγαν όλοι οι προπονητές του: «Το μεγαλύτερο όνομα του ΠΑΟΚ πρώτος έρχεται για προπόνηση και τελευταίος φεύγει...»
