Μισέλληνες και εθνομηδενιστές αφελείς και… μνημοκτόνοι
Δεν θα τον εντάξω στην κατηγορία των γνωστών εθνομηδενιστών και μισελλήνων εκπροσώπων της γνωστής ανθυποκουλτούρας, που με τις αρρωστημένες ιδεοληψίες της και τους επίσης άθλιους και επικίνδυνους νεολογισμούς της, επιχειρεί συστηματικά να διαβρώσει τον κοινωνικό μας ιστό. Είναι γνωστό ότι αυτή η κατηγορία επιδίδεται μεθοδευμένα, προκλητικά αλλά και με ανοχή της Πολιτείας σε ασκήσεις μνημοκτονίας, με προφανή σκοπό να επιβάλλει τα πνευματικά της περιτρίμματα… και περιττώματα σαν επιστημονικές απόψεις ιστορικά δικαιωμένες.
Κι αυτό γιατί ο Ρέμος δεν έχει τη μόρφωση και ως εκ τούτου δεν έχει και τα φόντα να μπει σε αυτό το κλαμπ. Εκεί έχουν θέση καθηγητές ή λέκτορες Πανεπιστημίου, επιφανείς διανοητές και διαλογιζόμενοι όπως εκπρόσωποι πολιτικού κόσμου από Υπουργούς, Υφυπουργούς μέχρι και εκκολαπτόμενους νεοφασίζοντες αρνητές της κοινωνικής κανονικότητας και της συνταγματικής νομιμότητας.
Ο Αντώνης διεκδικεί θα λέγαμε μια θέση στη λίστα των αφελών και παραπλανημένων. Ίσως και στην αντίστοιχη εκείνων που παρασυρόμενοι από την ανεξέλεγκτη ταχύτητα της προβολής τους, με την εκτόξευση τους στο κέντρο της δημοσιότητας και της επικαιρότητας, τρεκλίζουν και δυσκολεύονται να σταθεροποιηθούν σε ένα προσεκτικό βηματισμό. Τυφλωμένος ο Αντώνης από το εκτυφλωτικό φως των προβολέων αυτών και ζαλισμένος πιθανόν και από τις αναθυμιάσεις των «Dom Perignon» που ανοίγουν κατά εκατοντάδες σε κάθε εμφάνιση του… οι Σαουδάραβες που τον τιμούν στα μυθώδη πάρτι του «Nammos», εύκολα όπως τελικά αποδείχθηκε έχασε την ισορροπία του.
Ο νεαρός και άψητος Λαγκαδιανός δεν είχε το εσωτερικό σθένος για να αντιμετωπίσει τον επερχόμενο «κίνδυνο» που κάποια στιγμή με μαθηματικά ακρίβεια θα ερχόταν απέναντι του. Τη μοιραία στιγμή λοιπόν ήρθε, με τη συνέντευξη που παραχώρησε στην τουρκική εφημερίδα, η οποία όπως όλα έδειξαν ήταν αρκετή για να επιβεβαιώσει το πόσο αφελής και εσωτερικά αδύναμος και απροετοίμαστος ήταν. Ο Αντωνάκης σχεδόν έλιωσε και… χύθηκε μετά από τις εκδηλώσεις φιλοξενίας, τις μεθοδευμένες γαλαντομίες και επιδαψιλεύσεις που του έγιναν και θέλησε με το δικό του τρόπο να ανταποδώσει σε αυτά τα υψηλόφρονα αισθήματα φιλοξενίας. Οι οικοδεσπότες τον αποθέωναν για τις καλλιτεχνικές του επιδόσεις και ικανότητες και ο ίδιος θέλησε να προσφέρει και να ανταποδώσει με μια δική του – δυστυχώς – αποθέωση, απρόσμενη και σοκαριστική.
Προχώρησε σε μια ακαταλόγιστη και απερίσκεπτη υμνωδία ενός εμπνευστή κι εκτελεστή μιας από τις μεγαλύτερες θηριωδίες που τα θύματα τους ξεπερνούσαν τις 400.000 και των οποίων τη μνήμη σέβεται και τιμά ολόκληρος ο πολιτισμένος κόσμος. Όντας Πόντιος ο Ρέμος, χωρίς κανένα ενδοιασμό, δίχως την παραμικρή αναστολή κι επιφύλαξη, χαρακτήρισε μέγα ηγέτη και παγκόσμιας κλάσης πολιτική προσωπικότητα τον Κεμάλ Ατατούρκ, δηλώνοντας συγχρόνως ότι είναι περήφανος γιατί γεννήθηκαν στο ίδιο χωριό.
Και να σκεφτεί κανείς ότι μπορεί από την ελπίδα του αδίστακτου αρχηγού των Νεότουρκων να πέρασαν και κάποιοι συγγενείς του Ρέμου, μιας και ο ίδιος στη συνέντευξη του αποκάλυψε, ότι οι ίδιοι του ήρθαν από το Αϊβαλί. Όπως προαναφέραμε ο Αντώνης δεν είχε το εσωτερικό έρμα, ως εκ τούτου θα λέγαμε και την ευστροφία της Ρεπούση για να αποφύγει υπερθεματισμούς και να χαρακτηρίσει όπως η τελευταία το μακελειό στη προκυμαία της Σμύρνης συνωστισμό και αυτός με τη σειρά του ότι και ο Κεμάλ Ατατούρκ δεν ήταν μακελάρης αλλά κάτι περίπου σαν τον Ισμέτ Ινονού. Δεν είχε ούτε το διαμέτρημα του Φίλη που πέρασε πάνω από τη γενοκτονία με τους δικούς του ακροβατικούς νεολογισμούς. Επίσης δεν διέθετε τη μαγκιά του Μπαλαούρα που σε καθημερινή σχεδόν βάση επαναλαμβάνει ότι δεν τον ενδιαφέρει αν αποκαλούν τα Σκόπια «Μακεδονία».
Στη σειρά αυτή μπορούμε να αναφέρουμε και τον καθηγητή Λιάκο, ο οποίος στα υψηλού επιπέδου επιστημονικά του πονήματα, παραλληλίζει τους Μακεδονομάχους με τους τζιχαντιστές. Ο Αντώνης Πασχαλίδης ήταν και είναι ένα απλό παιδί, μπερδεμένο και ελαφρώς παραζαλισμένο. Δεν τον εντάσσω λοιπόν στην κατηγορία των εθνομηδενιστών, αλλά σε εκείνη των απίστευτα και αδικαιολόγητα αφελών. Δεν τον δικαιολογώ όπως και δεν τον συγχωρώ. Τον παππού μου Γιώργο Παπαδόπουλο (από το Παρθένι της Τραπεζούντας) όπως και τα δύο αδέρφια της συγχωρεμένης της μάνας μου δεν τα γνώρισα. Ο λόγος γνωστός. Δεν ξέρω αν και ο Αντώνης έχει γνωρίσει αυτόν τον πόνο και αν διατηρεί σεβασμό για τη μνήμη όχι μόνο των θυμάτων της δική του οικογένειας, αλλά και των 400.000 μαρτύρων του ποντιακού ελληνισμού.
ΥΓ: Όπως πρόσφατα αναφέραμε το ισπανικό μοντέλο διαιτησίας σιγά σιγά εκφυλίζεται σε κολομβιανό μοντέλο. Ήδη το σύστημα με τον Γκρούτση και τον Βασσάρα πέρασαν την άποψη της παράγκας επαναφέροντας «διακριτικά» σαν τέταρτους δύο από τους θεωρούμενους ως εργαλεία της παράγκας. Ο περιβόητος Μήτσιος και ο «πρόθυμος» Λαμπρόπουλος ορίστηκαν σαν τέταρτοι. Το πρώτο βήμα έγινε. Να δούμε πόσο θα αντέξει ο Σαραϊδάρης.
