Μιλάνε όλοι εκτός από τους πρωταγωνιστές
Μακάρι όσα θα μας προσφέρει το ντέρμπι της Κυριακής στο Καυτανζόγλειο, να είναι σε αντιστοιχία με την συζήτηση που γίνεται εδώ και πολλές μέρες για την αναμέτρηση Ηρακλής-ΠΑΟΚ.
Διότι, αν καθίσουμε και σκεφτούμε την ιστορία των ντέρμπι, κυρίως, όσα προηγούνται των μεγάλων ματς, νομίζω πως θα συμφωνήσουμε ότι υπήρξαν πολλές φορές στο παρελθόν που όλοι μας είπαμε «πολύ κακό για το τίποτα»
Δεν λέω, είναι φυσιολογικό για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, να υπάρχει και η υπερβολή. Αν θέλετε, να κυριαρχεί τις περισσότερες φορές η υπερβολή πριν τα ντέρμπι.
Το άσχημο, ωστόσο, είναι ότι αυτή η υπερβολή δεν αφορά τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, αλλά τους διαιτητές, το αν θα πάνε οπαδοί της φιλοξενούμενης ομάδας στο γήπεδο ή δεν θα πάνε, το αν θα γίνουν επεισόδια ή δεν θα γίνουν, το αν θα αποδοκιμαστούν οι παράγοντες της φιλοξενούμενης ομάδας ή όχι.
Η συζήτηση δεν περιστρέφεται γύρω από το αγωνιστικό κομμάτι. Δεν κουβεντιάζουν οι οπαδοί για τους παίκτες των ομάδων τους και τι μπορούν να πετύχουν, δεν ασχολούνται με το πώς θα διαχειριστεί ο προπονητής της ομάδας τους το ντέρμπι.
Σε αυτό, βέβαια, ευθύνη έχουν και οι ίδιες οι ομάδες. Αντί να αφήνουν λίγες μέρες πριν από ένα ντέρμπι τους παίκτες τους να μιλάνε δημόσια και μέσω των συνεντεύξεών τους να υπάρχουν ερεθίσματα για ποδοσφαιρική συζήτηση, συνήθως, τους απαγορεύουν τις δηλώσεις, επιτρέπουν μόνο στις περιπτώσεις που υπάρχουν συμβατικές υποχρεώσεις, ή σε προστατευμένο περιβάλλον (βλ. συνεντεύξεις Τύπου)
Και το κάνουν αυτό για να μην αποπροσανατολιστούν, όπως λένε, οι παίκτες τους, να μην χάσουν την συγκέντρωσή τους, να μην είναι το μυαλό τους σε άλλα πράγματα εκτός από το ντέρμπι.
Λες και δεν είναι επαγγελματίες οι παίκτες, λες και δεν είναι συγκροτημένες προσωπικότητες, λες και δεν ξέρουν πώς να προστατεύσουν την ομάδα τους και τον ίδιο τους τον εαυτό, λες και είναι ανίκανοι να… διαφημίσουν την παράσταση, ως οι πλέον –για να μην πω οι μόνοι- αρμόδιοι…
Εδώ, όμως, μιλάνε πριν από τα ντέρμπι όλοι οι άλλοι εκτός από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Διότι έχει επικρατήσει η άποψη ότι οι παίκτες πρέπει να λένε ελάχιστα, έως και να κρύβονται, γιατί αν κάτι δεν πάει καλά για την ομάδα τους σε ένα ντέρμπι, τουλάχιστον, δεν θα μπορούν να τους κατηγορήσουν οι οπαδοί της ομάδας τους πως «κάθε μέρα έδιναν και μία συνέντευξη»
Γιατί είναι κακό, κατά την άποψη κάποιων παραγόντων και οπαδών ομάδων, να έχουν δημόσιο λόγο οι παίκτες. Οπότε κι αυτοί (οι παίκτες), βλέποντας τι γίνεται γύρω τους, και για να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους, αρκούνται στα απολύτως απαραίτητα και αφήνουν οποιονδήποτε άλλο να βγαίνει μπροστά, σε ένα ρόλο ο οποίος, υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα ανήκε αποκλειστικά σ’ αυτούς.
Είναι, λοιπόν, κι αυτή μια από τις παθογένειες του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, που, δυστυχώς, δεν την καταλαβαίνουν οι παράγοντες. Δεν καταλαβαίνουν ότι οι ποδοσφαιριστές πρέπει να αποδεικνύουν και εκτός γηπέδων ότι είναι προσωπικότητες, διότι η παρουσία τους στους αγωνιστικούς χώρους σε συνδυασμό με την ικανότητά τους να στέκονται με επιτυχία όταν καλούνται να μιλήσουν δημόσια, είναι ένα ιδανικό πακέτο προκειμένου να προσελκύουν ακόμη περισσότερο κόσμο στα γήπεδα.
